PL 199, col. 1024
Vita S. Anselmi Cantuariensis (Joannes Saresberiensis), J. P. Migne
inimicitias; nisi se exinde Romano pontifici
non obediturum publice profiteatur. At ille
perseverans in fide conductum et recedendi licentiam
petit a rege. Tandem vero procerum interventu
aliquot mensium inducias obtinet, et sibi et
suis interim rex pacem pollicetur. Caeterum a fide
promissi cito recedens, Baldwinum ejecit a regno;
et in hominibus et terris suis archiepiscopum
vehementer afflixit. Interea dominus Walterus, Albanensis
episcopus, archiepiscopi pallium afferens,
domini regis et papae concordiam procuravit; effecitque
ut a rege in gratiam vel specie tenus reciperetur
Anselmus. Post aliquantulum temporis cum
rex de Wallensibus triumphasset, exquisitis occasionibus,
sopita cum archiepiscopo coepit jurgia
instaurare; nam in successionibus insolentior erat
et fere intolerabilis. Redit Anselmus, et iterato
eundi ad dominum papam licentiam petit. Jubet
rex, ut coepto desisteret, cum hujus itineris aut
nulla aut vacua sit causa. Ait enim prudentiam Anselmi
non indigere consilio, nec absolutione puritatem.
Revertente archiepiscopo ad villam suam, cui
Hersa nomen est, lepus, quem canes agitabant,
infra pedes equi cui Dei famulus insidebat praesidium
quaesivit. Substitit Pater; instantesque canes
accedere propius non audebant. Mirantur omnes
et stupent; vir Dei bestiolae compatitur infelici,
asserens agi circa animam peccatoris de corpore
exeuntem. Deinde edita voce leporem praecepit abire,
et auctoritate solius verbi canes continuit. Alia vice
aviculae pedem filo innixum videns et puero tenente
filum, nunc avem retrahi nunc dimitti; optavit ut
avicula rupto filo liberaretur. Impletum est illico
desiderium, et puer avem evolare flevit. Exsultat
Anselmus, aviculae congaudens: adjecit sic flere
diabolum evadentibus his quos laqueo peccati tenebat
innexos. Nam fere omnia, quae habebat, audiebat
vel videbat, convertere solebat ad informationem
vitae.
A rege denuo revocatus Anselmus et inter caetera
petitam licentiam tertio repetit. Turbatur rex, et se
nimis vexari conqueritur: jubens in furore suo per
internuntios, ut incontinenti regnum exeat sine spe
redeundi, aut coepto desistens jurejurando promittat
se nunquam beatum Petrum vel sedem apostolicam
pro negotio quolibet appellaturum. Et subjecit
quod, si remanere vellet, judicium curiae sequeretur,
quod a rege petierat, in quo non fuerat perseveraturus.
Ad haec Anselmus: « Dominus est,
quod vult dicit. At ego vado quo me necessitas
trahit: oportet me illud exsequi quod professus
sum, et mandatis ejus obedire cujus ministerium
gero. » Curia turbatur ad haec, reum majestatis
Anselmum asserit, contumelias profert, et proposito
sui applaudit. At ille patienter sustinet indignationem
concilii, gaudens quod et ipse dignus inventus
est pro nomine Jesu contumeliam pati [(Act. V, 41.)]
Ingreditur ad regem vultu placido, offerens ei benedictionem
non obediturum publice profiteatur. At ille
perseverans in fide conductum et recedendi licentiam
petit a rege. Tandem vero procerum interventu
aliquot mensium inducias obtinet, et sibi et
suis interim rex pacem pollicetur. Caeterum a fide
promissi cito recedens, Baldwinum ejecit a regno;
et in hominibus et terris suis archiepiscopum
vehementer afflixit. Interea dominus Walterus, Albanensis
episcopus, archiepiscopi pallium afferens,
domini regis et papae concordiam procuravit; effecitque
ut a rege in gratiam vel specie tenus reciperetur
Anselmus. Post aliquantulum temporis cum
rex de Wallensibus triumphasset, exquisitis occasionibus,
sopita cum archiepiscopo coepit jurgia
instaurare; nam in successionibus insolentior erat
et fere intolerabilis. Redit Anselmus, et iterato
eundi ad dominum papam licentiam petit. Jubet
rex, ut coepto desisteret, cum hujus itineris aut
nulla aut vacua sit causa. Ait enim prudentiam Anselmi
non indigere consilio, nec absolutione puritatem.
Revertente archiepiscopo ad villam suam, cui
Hersa nomen est, lepus, quem canes agitabant,
infra pedes equi cui Dei famulus insidebat praesidium
quaesivit. Substitit Pater; instantesque canes
accedere propius non audebant. Mirantur omnes
et stupent; vir Dei bestiolae compatitur infelici,
asserens agi circa animam peccatoris de corpore
exeuntem. Deinde edita voce leporem praecepit abire,
et auctoritate solius verbi canes continuit. Alia vice
aviculae pedem filo innixum videns et puero tenente
filum, nunc avem retrahi nunc dimitti; optavit ut
avicula rupto filo liberaretur. Impletum est illico
desiderium, et puer avem evolare flevit. Exsultat
Anselmus, aviculae congaudens: adjecit sic flere
diabolum evadentibus his quos laqueo peccati tenebat
innexos. Nam fere omnia, quae habebat, audiebat
vel videbat, convertere solebat ad informationem
vitae.
A rege denuo revocatus Anselmus et inter caetera
petitam licentiam tertio repetit. Turbatur rex, et se
nimis vexari conqueritur: jubens in furore suo per
internuntios, ut incontinenti regnum exeat sine spe
redeundi, aut coepto desistens jurejurando promittat
se nunquam beatum Petrum vel sedem apostolicam
pro negotio quolibet appellaturum. Et subjecit
quod, si remanere vellet, judicium curiae sequeretur,
quod a rege petierat, in quo non fuerat perseveraturus.
Ad haec Anselmus: « Dominus est,
quod vult dicit. At ego vado quo me necessitas
trahit: oportet me illud exsequi quod professus
sum, et mandatis ejus obedire cujus ministerium
gero. » Curia turbatur ad haec, reum majestatis
Anselmum asserit, contumelias profert, et proposito
sui applaudit. At ille patienter sustinet indignationem
concilii, gaudens quod et ipse dignus inventus
est pro nomine Jesu contumeliam pati [(Act. V, 41.)]
Ingreditur ad regem vultu placido, offerens ei benedictionem