PL 199, col. 217
Epistolae (Joannes Saresberiensis), J. P. Migne
paupertatis cum necesse est amor. Legimus philosophos
gratis tanquam virtutis impedimenta contempsisse
et abjecisse divitias. Sed quod et in gentilibus
aliquis eorum operibus praeposuerit veritatem,
hactenus inauditum est. In eo namque totius
ethicae gentilis praecepta vigent, ut carnalium passiones
affectionum, quas nequeunt penitus exstinguere,
reprimant et subjiciant rationi. Quod si cui
divinitus datum fuerit, quia ad hoc natura impotens
est, non ambigitur eum recte philosophantis via ad
vitam incedere, ut aeternaliter videat dies bonos:
et quatenus in eo quisque profecerit, eatenus ad
veram philosophiam accedit. Unde, quia vos confido
recte philosophantis habere propositum, rogo,
moneo et modis omnibus consulo, ut errantes studeatis
a schismate revocare, ut eum praeferant
homini, nec se metu imperatoris aut schismatici
Coloniensis circumventione patiantur a Christi corpore
separari. Nam fortasse pro salute multorum
vos Dominus ad hos barbaros destinavit. Nec credo
rem istam adeundam jurgiis, sed felici moderatione
complendam, praesertim a sapiente, qui meminit,
quia modestia sapientiae a fine suaviter usque ad
finem universa disponit. Alioquin pertinacibus communicandum
esse non arbitror vel in minimo, cum
meminerim illum, cujus figuram geritis, Zorobabel,
qui vertitur in principes vel Magistrum Babylonis,
non acquievisse hostibus Judae et Benjamin, ut
etiam ad reaedificandam domum Domini cum filiis
captivitatis aliquid omnino conferrent. De his hactenus.
De caetero jam porrectas itero preces, quatenus
de reliquiis regum et virginum mihi vestro aliquid
transmittatis cum vestrarum testimonio litterarum.
Valete.
EPISTOLA CXCVIII. AD ALEXANDRUM PAPAM [(A. D. 1167.)]
Domino ALEXANDRO papae.
Si de exsilio clamamus ad patrem pro quo jugiter
clamamus ad Dominum, pro cujus fide et honore
contra persecutores Ecclesiae clamavimus semper
et clamabimus, Deo auctore, quoad vita fuerit comes,
vestra paternitas admirari non debet, cum de
inopinata rerum novitate clamorem extorqueat vis
doloris, et importunae et amarissimae necessitatis
acerbitas. Clamamus ergo ad successorem Petri,
vicarium Crucifixi: et utinam clamor noster introeat
in aures vestras, ut super calamitate Ecclesiae, et
filiorum afflictionibus et gemitibus patris viscera
concutiantur ad miserationem. Et licet miseriae
nostrae de recenti injuria multiplicatae sint super
numerum, et excreverint supra modum: tamen,
Deo teste, acerbius dolemus, et ingemiscimus magis
de imminutione gloriae vestrae et fama Romanae Ecclesiae
denigrata, quam de damnis, injuriis et oppressionibus
nostris. Jus est (pater) jus est veras
exprimere voces, praesertim apud eum qui amator
est et patronus veritatis, et cujus ministerio Spiritus
gratis tanquam virtutis impedimenta contempsisse
et abjecisse divitias. Sed quod et in gentilibus
aliquis eorum operibus praeposuerit veritatem,
hactenus inauditum est. In eo namque totius
ethicae gentilis praecepta vigent, ut carnalium passiones
affectionum, quas nequeunt penitus exstinguere,
reprimant et subjiciant rationi. Quod si cui
divinitus datum fuerit, quia ad hoc natura impotens
est, non ambigitur eum recte philosophantis via ad
vitam incedere, ut aeternaliter videat dies bonos:
et quatenus in eo quisque profecerit, eatenus ad
veram philosophiam accedit. Unde, quia vos confido
recte philosophantis habere propositum, rogo,
moneo et modis omnibus consulo, ut errantes studeatis
a schismate revocare, ut eum praeferant
homini, nec se metu imperatoris aut schismatici
Coloniensis circumventione patiantur a Christi corpore
separari. Nam fortasse pro salute multorum
vos Dominus ad hos barbaros destinavit. Nec credo
rem istam adeundam jurgiis, sed felici moderatione
complendam, praesertim a sapiente, qui meminit,
quia modestia sapientiae a fine suaviter usque ad
finem universa disponit. Alioquin pertinacibus communicandum
esse non arbitror vel in minimo, cum
meminerim illum, cujus figuram geritis, Zorobabel,
qui vertitur in principes vel Magistrum Babylonis,
non acquievisse hostibus Judae et Benjamin, ut
etiam ad reaedificandam domum Domini cum filiis
captivitatis aliquid omnino conferrent. De his hactenus.
De caetero jam porrectas itero preces, quatenus
de reliquiis regum et virginum mihi vestro aliquid
transmittatis cum vestrarum testimonio litterarum.
Valete.
EPISTOLA CXCVIII. AD ALEXANDRUM PAPAM [(A. D. 1167.)]
Domino ALEXANDRO papae.
Si de exsilio clamamus ad patrem pro quo jugiter
clamamus ad Dominum, pro cujus fide et honore
contra persecutores Ecclesiae clamavimus semper
et clamabimus, Deo auctore, quoad vita fuerit comes,
vestra paternitas admirari non debet, cum de
inopinata rerum novitate clamorem extorqueat vis
doloris, et importunae et amarissimae necessitatis
acerbitas. Clamamus ergo ad successorem Petri,
vicarium Crucifixi: et utinam clamor noster introeat
in aures vestras, ut super calamitate Ecclesiae, et
filiorum afflictionibus et gemitibus patris viscera
concutiantur ad miserationem. Et licet miseriae
nostrae de recenti injuria multiplicatae sint super
numerum, et excreverint supra modum: tamen,
Deo teste, acerbius dolemus, et ingemiscimus magis
de imminutione gloriae vestrae et fama Romanae Ecclesiae
denigrata, quam de damnis, injuriis et oppressionibus
nostris. Jus est (pater) jus est veras
exprimere voces, praesertim apud eum qui amator
est et patronus veritatis, et cujus ministerio Spiritus