PL 20, col. 481
Epistolae et decreta (Innocentius I), J. P. Migne
17.
Haec itaque regula, frater charissime, si plena
vigilantia fuerit ab omnibus Dei sacerdotibus
observata, cessabit ambitio, dissensio conquiescet,
haereses et schismata non emergent, locum non accipiet
diabolus saeviendi, manebit unanimitas, iniquitas
superata calcabitur, veritas spiritali fervore
flagrabit, pax praedicata labiis cum voluntate animae
concordabit. Implebitur et dictum Apostoli [(Philip.
II, 2 et 3)] , ut unanimes, unum sentientes, permaneamus
in Christo, nihil per contentionem nobis neque
per inanem gloriam vindicantes; non hominibus,
sed Deo nostro salvatori placentes, cui est
honor et gloria in saecula saeculorum. Amen. Data XV
kalendas Martii [(Februar. 15, ann. 404)] , Honorio
augusto VI et Aristeneto conss.
MONITUM IN EPISTOLAM SEQUENTEM.
1.
Epistola haec aliis in libris brevior, in aliis amplior.
Quis eam decurtarit. --Epistolam hauc alii
libri breviorem, alii ampliorem exhibent. Sub breviori
forma primum a Jac. Merlino edita, eadem deinde
ratione cum in epistolarum pontificiarum collectione,
tum in variis conciliorum editionibus recusa est,
quoad Jac. Sermondus eam in veteribus libris integram
nactus, publico bono vulgandam duxit. In
exemplis collectionis Hispanae, qualem Ecclesiarum
Laudunensis, Noviomensis ac Bellovacensis bibliothecae
asservant, sicut in omnibus Isidori Mercatoris
exemplaribus, tantum mutila habetur. Hinc ab
eo, qui Hispanam canonum collectionem concinnavit,
primum truncatam esse suspicati sumus. Sed
suspicionem illam subinde amoverunt Colbertinus
codex 408, de Institutione clericorum ante annos 700
exaratus, aliusque illi similis nec recentior Coislinus,
qui cum ex unis collectionis Hispanae monimentis
compositi sint, ea tamen epistolae hujus capitula
retinent, quae in breviori exemplo desiderantur. Demum
ubi in Ecclesiis Urgellensi, Gerundensi, Rivipullensi
etiamnum exstare didicimus sincera et genuina
Hispanae collectionis exempla, in quibus epistola
ista integra legitur, eamdem non ab eo qui
collectionem illam adornavit, sed ab aliquo alio
truncatam esse nobis plane persuasum fuit. Cum autem
in omnibus omnino Isidori Mercatoris exemplis
mutila dumtaxat et decurtata habeatur, facinoris
hujus quis alium auctorem quaerendum censeat? Neque
mirum est virum, cui multa confingere, alia
interpolare, plura variis modis mutare religioni non
fuit, etiam nonnulla supprimere non timuisse. Generalia
nimirum Innocentii decreta exscripsisse
contentus, caetera quae ad personas causasve speciales
attinent, ut a scopo suo magis aliena, subtraxit.
Neque opinioni huic officiunt memorati libri Laudunensis,
Noviomensis ac Bellovacensis. Quamvis enim
Haec itaque regula, frater charissime, si plena
vigilantia fuerit ab omnibus Dei sacerdotibus
observata, cessabit ambitio, dissensio conquiescet,
haereses et schismata non emergent, locum non accipiet
diabolus saeviendi, manebit unanimitas, iniquitas
superata calcabitur, veritas spiritali fervore
flagrabit, pax praedicata labiis cum voluntate animae
concordabit. Implebitur et dictum Apostoli [(Philip.
II, 2 et 3)] , ut unanimes, unum sentientes, permaneamus
in Christo, nihil per contentionem nobis neque
per inanem gloriam vindicantes; non hominibus,
sed Deo nostro salvatori placentes, cui est
honor et gloria in saecula saeculorum. Amen. Data XV
kalendas Martii [(Februar. 15, ann. 404)] , Honorio
augusto VI et Aristeneto conss.
MONITUM IN EPISTOLAM SEQUENTEM.
1.
Epistola haec aliis in libris brevior, in aliis amplior.
Quis eam decurtarit. --Epistolam hauc alii
libri breviorem, alii ampliorem exhibent. Sub breviori
forma primum a Jac. Merlino edita, eadem deinde
ratione cum in epistolarum pontificiarum collectione,
tum in variis conciliorum editionibus recusa est,
quoad Jac. Sermondus eam in veteribus libris integram
nactus, publico bono vulgandam duxit. In
exemplis collectionis Hispanae, qualem Ecclesiarum
Laudunensis, Noviomensis ac Bellovacensis bibliothecae
asservant, sicut in omnibus Isidori Mercatoris
exemplaribus, tantum mutila habetur. Hinc ab
eo, qui Hispanam canonum collectionem concinnavit,
primum truncatam esse suspicati sumus. Sed
suspicionem illam subinde amoverunt Colbertinus
codex 408, de Institutione clericorum ante annos 700
exaratus, aliusque illi similis nec recentior Coislinus,
qui cum ex unis collectionis Hispanae monimentis
compositi sint, ea tamen epistolae hujus capitula
retinent, quae in breviori exemplo desiderantur. Demum
ubi in Ecclesiis Urgellensi, Gerundensi, Rivipullensi
etiamnum exstare didicimus sincera et genuina
Hispanae collectionis exempla, in quibus epistola
ista integra legitur, eamdem non ab eo qui
collectionem illam adornavit, sed ab aliquo alio
truncatam esse nobis plane persuasum fuit. Cum autem
in omnibus omnino Isidori Mercatoris exemplis
mutila dumtaxat et decurtata habeatur, facinoris
hujus quis alium auctorem quaerendum censeat? Neque
mirum est virum, cui multa confingere, alia
interpolare, plura variis modis mutare religioni non
fuit, etiam nonnulla supprimere non timuisse. Generalia
nimirum Innocentii decreta exscripsisse
contentus, caetera quae ad personas causasve speciales
attinent, ut a scopo suo magis aliena, subtraxit.
Neque opinioni huic officiunt memorati libri Laudunensis,
Noviomensis ac Bellovacensis. Quamvis enim