PL 201, col. 198
Carmina (Arnulfus Lexoviensis), J. P. Migne
Tolle dies, annosa creant dispendia rugas
Multiplicatque cutem multiplicata dies.
VII. AD JUVENEM ET PUELLAM AFFECTUOSIUS SE INVICEM INTUENTES.
Occurrunt blando sibi lumina vestra favore,
Et voto arrident intima corda pari:
Alterno facies sibi dant responsa rubore:
Et tener affectum prodit utrinque pudo
Mutua discurrens ultro citroque voluntas
Lascivum mentes foedus inire facit.
Alternis radiis oculorum flamma refulget,
Perplexusque oculos foederat intuitus.
Ipsae animae proprias quasi permutasse videntur
Sedes, inque novis degere corporibus.
Complexus tacitos animorum gratia nectit,
Corporeisque parat nexibus auspicium:
Procedet felix duplicato copula nexu,
Concurrentque suis corpora spiritibus
Utilis optatos dabit exspectatio fructus,
Et laetos parient anxia vota dies.
VIII. AD LASCIVOS SODALES.
Mens mea virtutum studiis a tempore primo
Institit infames docta cavere vias,
Sed quo vita mihi securior esset apud vos,
Cautus honestatis dissimulator eram.
Optabam credi similis non esse favorem,
Non mihi vera dabat, sed simulata Venus.
Servivit vobis nutu solertia solo,
Praestringens equidem sed meliore dolo.
Mens studiosa sua se clauserat integritate,
Ne virtus faceret disparitasque gravem.
Ast ubi non potuit perfectio dissimulari,
Seque suis virtus prodidit indiciis:
Invidiae stimulis angi stillare veneno
In populos coepit lingua maligna suos.
Confiteor placuisse, pudet: quoniam placuisse
Turpibus, aut propter turpia, turpe bono.
Debueram clare rupisse silentia, non me
Defunctis tacito consepelisse metu.
Servit enim sceleri virtus taciturna, reosque
Absolvit, si non indicat esse reos.
Pars vitii est vitium quovis palpare favore,
Nam palpando foves atque fovendo facis.
Praestat opem tacitam viresque ministrat agendi
Qui tacet, et poterat obvius isse malo.
Nam virtus vitii nec amat, nec sustinet umbram,
Nec luci tenebras contrahit ipsa suae.
IX. SUPER SEPULCRUM REGIS HENRICI, IN QUO CEREBRUM ET COR EJUS SEPULTA SUNT.
Henrici cujus celebrat vox publica nomen,
Hoc pro parte jacent membra sepulta loco.
Quem neque viventem capiebat terra, nec unus
Defunctum potuit consepelire locus.
Multiplicatque cutem multiplicata dies.
VII. AD JUVENEM ET PUELLAM AFFECTUOSIUS SE INVICEM INTUENTES.
Occurrunt blando sibi lumina vestra favore,
Et voto arrident intima corda pari:
Alterno facies sibi dant responsa rubore:
Et tener affectum prodit utrinque pudo
Mutua discurrens ultro citroque voluntas
Lascivum mentes foedus inire facit.
Alternis radiis oculorum flamma refulget,
Perplexusque oculos foederat intuitus.
Ipsae animae proprias quasi permutasse videntur
Sedes, inque novis degere corporibus.
Complexus tacitos animorum gratia nectit,
Corporeisque parat nexibus auspicium:
Procedet felix duplicato copula nexu,
Concurrentque suis corpora spiritibus
Utilis optatos dabit exspectatio fructus,
Et laetos parient anxia vota dies.
VIII. AD LASCIVOS SODALES.
Mens mea virtutum studiis a tempore primo
Institit infames docta cavere vias,
Sed quo vita mihi securior esset apud vos,
Cautus honestatis dissimulator eram.
Optabam credi similis non esse favorem,
Non mihi vera dabat, sed simulata Venus.
Servivit vobis nutu solertia solo,
Praestringens equidem sed meliore dolo.
Mens studiosa sua se clauserat integritate,
Ne virtus faceret disparitasque gravem.
Ast ubi non potuit perfectio dissimulari,
Seque suis virtus prodidit indiciis:
Invidiae stimulis angi stillare veneno
In populos coepit lingua maligna suos.
Confiteor placuisse, pudet: quoniam placuisse
Turpibus, aut propter turpia, turpe bono.
Debueram clare rupisse silentia, non me
Defunctis tacito consepelisse metu.
Servit enim sceleri virtus taciturna, reosque
Absolvit, si non indicat esse reos.
Pars vitii est vitium quovis palpare favore,
Nam palpando foves atque fovendo facis.
Praestat opem tacitam viresque ministrat agendi
Qui tacet, et poterat obvius isse malo.
Nam virtus vitii nec amat, nec sustinet umbram,
Nec luci tenebras contrahit ipsa suae.
IX. SUPER SEPULCRUM REGIS HENRICI, IN QUO CEREBRUM ET COR EJUS SEPULTA SUNT.
Henrici cujus celebrat vox publica nomen,
Hoc pro parte jacent membra sepulta loco.
Quem neque viventem capiebat terra, nec unus
Defunctum potuit consepelire locus.