PL 202, col. 895
Sermones (Petrus Cellensis), J. P. Migne
electum non sordidum, genus electum non maledictum,
genus electum in opere, in sermone, in
cogitatione; genus electum in radice, in flore, in
fructu; genus electum in sanctificatione et honore;
genus electum ad ministerium apostolorum, ad testimonium
martyrum, ad consortium confessorum,
ad aemulationem virginum, ad societatem angelorum.
Inde genus electum, regale sacerdotium, distinctione
longa duae istae propagines Israeliticarum dignitatum,
metas proprias multo tempore tenuerunt
et licet cognatione excellentioris gradus mutuo sese
aspicerent, non tamen conjunctione aliqua, nisi rarissime
conveniebant, ne tribuum fieret confusio,
et dignitatum decurtatio. Fine tamen saeculorum, et
plenitudine temporum adveniente in occursu illius,
qui facit utraque unum, praecurrens Virgo Maria,
in sua origine complicuit utriusque propaginis cacumina,
et pluralitatem christorum evacuans unum
Christum concepit et edidit, cum esset de Juda
sceptrum regium, et de Levi summum sacerdotium.
Unde Psalmista de regia dignitate ait: Virgam virtutis
tuae emittet Dominus ex Sion [(Psal. CIX, 2)]
; et
de sacerdotali: Juravit Dominus, et non poenitebit
eum; tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem
Melchisedech [(ibid., 4)]
. Regale itaque sacerdotium est
Christi pontificium, pro conjunctione regii et sacerdotalis
generis in ipso.
Manavit autem dignatione sua, mistura haec sacramentalis
ab ipso capite usque in oram vestimenti;
ita quod a summo pontifice Petro, aut vicario
Petri, in ultimum sacerdotem, pleno eodem liquore
gratiae, omnes ordinatos catholice et pure, ac digne
Spiritus sanctus repleverit semper et repleat tam
regio honore, quod designat corona in capite; quam
sacerdotali dignitate, quod stola et alia insignia sacerdotalis
ornatus demonstrant. Veraciter itaque
dicitur quod estis genus electum, regale sacerdotium.
Mores ad actus regios desiderat regale sacerdotium;
mores ad actus sacerdotales exigit regale
sacerdotium: nolite rusticanis peccatis implicari,
qui de nomine Christi censemini. Ministerium vestrum
honorificate; nomen operibus implete, ut
fructus surculi redoleant dulcedinem et pinguedinem
radicis: inserti enim olivae, excisi de oleastro,
quia Christiani sacerdotes facti de genere corrupto,
de massa siquidem, in qua filii irae nascimur omnes
filii Adae, tulit et separavit nos Deus secundum
propositum gratiae suae, et de vasis contumeliae,
conflavit artificio misericordiae vasa in honorem et
gloriam suam aurea et argentea, quibus sicut Joseph
scypho suo inebriari et augurari solebat; sic
Christus ministerio vestro, et voluntatem suam in
vobis commissis impleat, et de futuro saeculo quae
mala praeparentur reprobis, et quae bona electis annuntiet;
hoc namque studiose complendo eritis quod
sequitur: gens sancta.
Sequestrationem vitae et causae quae a saecularibus,
o sacerdos, intellige morticinum, quo notatur propria
genus electum in opere, in sermone, in
cogitatione; genus electum in radice, in flore, in
fructu; genus electum in sanctificatione et honore;
genus electum ad ministerium apostolorum, ad testimonium
martyrum, ad consortium confessorum,
ad aemulationem virginum, ad societatem angelorum.
Inde genus electum, regale sacerdotium, distinctione
longa duae istae propagines Israeliticarum dignitatum,
metas proprias multo tempore tenuerunt
et licet cognatione excellentioris gradus mutuo sese
aspicerent, non tamen conjunctione aliqua, nisi rarissime
conveniebant, ne tribuum fieret confusio,
et dignitatum decurtatio. Fine tamen saeculorum, et
plenitudine temporum adveniente in occursu illius,
qui facit utraque unum, praecurrens Virgo Maria,
in sua origine complicuit utriusque propaginis cacumina,
et pluralitatem christorum evacuans unum
Christum concepit et edidit, cum esset de Juda
sceptrum regium, et de Levi summum sacerdotium.
Unde Psalmista de regia dignitate ait: Virgam virtutis
tuae emittet Dominus ex Sion [(Psal. CIX, 2)]
; et
de sacerdotali: Juravit Dominus, et non poenitebit
eum; tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem
Melchisedech [(ibid., 4)]
. Regale itaque sacerdotium est
Christi pontificium, pro conjunctione regii et sacerdotalis
generis in ipso.
Manavit autem dignatione sua, mistura haec sacramentalis
ab ipso capite usque in oram vestimenti;
ita quod a summo pontifice Petro, aut vicario
Petri, in ultimum sacerdotem, pleno eodem liquore
gratiae, omnes ordinatos catholice et pure, ac digne
Spiritus sanctus repleverit semper et repleat tam
regio honore, quod designat corona in capite; quam
sacerdotali dignitate, quod stola et alia insignia sacerdotalis
ornatus demonstrant. Veraciter itaque
dicitur quod estis genus electum, regale sacerdotium.
Mores ad actus regios desiderat regale sacerdotium;
mores ad actus sacerdotales exigit regale
sacerdotium: nolite rusticanis peccatis implicari,
qui de nomine Christi censemini. Ministerium vestrum
honorificate; nomen operibus implete, ut
fructus surculi redoleant dulcedinem et pinguedinem
radicis: inserti enim olivae, excisi de oleastro,
quia Christiani sacerdotes facti de genere corrupto,
de massa siquidem, in qua filii irae nascimur omnes
filii Adae, tulit et separavit nos Deus secundum
propositum gratiae suae, et de vasis contumeliae,
conflavit artificio misericordiae vasa in honorem et
gloriam suam aurea et argentea, quibus sicut Joseph
scypho suo inebriari et augurari solebat; sic
Christus ministerio vestro, et voluntatem suam in
vobis commissis impleat, et de futuro saeculo quae
mala praeparentur reprobis, et quae bona electis annuntiet;
hoc namque studiose complendo eritis quod
sequitur: gens sancta.
Sequestrationem vitae et causae quae a saecularibus,
o sacerdos, intellige morticinum, quo notatur propria