PL 204, col. 1015
Vita S. Stephani (Gerardus Itherius), J. P. Migne
exspectaret. Cujus piae petitionis affectum admiratus
admirabilis Pater apostolicus, aetatem juvenis
et severitatem ordinis considerans, primo quidem
obstupuit, deinde promittendo ei honores ecclesiasticos
et immensa beneficia, ut a tali petitione pariter
et voluntate desisteret, monuit; fortasse existimans
quod, vel levitate, seu aliqua ingruente tentatione,
per tam arctam et arduam viam vellet incedere. Verum
quanto magis pius Pater probando spiritum,
si ex Deo erat, illum ne talia postularet dehortari
videbatur, tanto ad exsequendum quod proposuerat,
et quod poscebat impetrandum ille ferventior
efficiebatur et instantior.
X. De confirmatione beati Stephani per summum pontificem.
Comperta itaque ac probata ipsius constantia,
Christi vicarius tandem quod petebat annuit, et
auctoritate sua apostolica et potestate, qua cunctis
praeeminet mortalibus, omne bonum quod ageret ei
in poenitentiam et virtutis praemium injunxit. Tunc
ille de jussione summi pontificis, quam multum
optaverat gaudens, cum ejus benedictione discessit
a curia, et quasi futurae conversationis jam medium
habens, visum est ei bonum ea intentione redire ad
patriam, ut quod corpore nolens et inscius reliquerat,
mente et corpore spontaneus et prudens desereret.
XI. De ingressu Arverniae vel patriae suae.
Iter igitur arripiens in ingressu juventutis suae
Arverniam regressus est, sed parvam ibi faciens
moram, a parentibus et fratribus, et cognatis, et
amicis, qui de regressu ipsius admodum gaudebant,
solus latenter recessit.
XII. De egressu patriae suae et de visitatione gratiae divinae.
Cum autem egrederetur de patria sua, relictis
parentibus suis, domo et omni parentela, et cognatione
sua, sciretque retro nunquam se reversurum,
respexit post se, ultimum vale facturus, et subito
divinitus excussa sunt omnia ossa ejus, ita ut videretur
sibi quod disjungerentur et solverentur omnes
ejus juncturae: unde credimus quod signum hoc
fuit indicium futurae sanctitatis ejus ac bonitatis:
quapropter dicere potuit veraciter: Dirupisti, Domine,
vincula mea [(Psal. CXV)]
. Perambulans et perlustrans
plurimarum provinciarum partes, ea loca
quae ad serviendum Deo et agendum poenitentiam
magis sunt idonea diligentissime considerabat.
Sciebat enim quod quaerentibus et diligentibus
Deum frequentia hominum, et copia rerum nociva
sunt, utilia vero paupertas et solitudo.
XIII. De loco eremi apud Muretum invento.
Denique, peragratis multis eremis et solitudinibus,
et de canonicorum, monachorum, eremitarumque
vita illa quae imitanda sunt memoriae commendans,
in Aquitaniam ad nemorosum montem,
qui non longe distat ab urbe Lemovicarum, et Muretum
dicitur, Christo ducente, pervenit, ubi fontes
reperit et rupes, terramque desertam et inviam,
admirabilis Pater apostolicus, aetatem juvenis
et severitatem ordinis considerans, primo quidem
obstupuit, deinde promittendo ei honores ecclesiasticos
et immensa beneficia, ut a tali petitione pariter
et voluntate desisteret, monuit; fortasse existimans
quod, vel levitate, seu aliqua ingruente tentatione,
per tam arctam et arduam viam vellet incedere. Verum
quanto magis pius Pater probando spiritum,
si ex Deo erat, illum ne talia postularet dehortari
videbatur, tanto ad exsequendum quod proposuerat,
et quod poscebat impetrandum ille ferventior
efficiebatur et instantior.
X. De confirmatione beati Stephani per summum pontificem.
Comperta itaque ac probata ipsius constantia,
Christi vicarius tandem quod petebat annuit, et
auctoritate sua apostolica et potestate, qua cunctis
praeeminet mortalibus, omne bonum quod ageret ei
in poenitentiam et virtutis praemium injunxit. Tunc
ille de jussione summi pontificis, quam multum
optaverat gaudens, cum ejus benedictione discessit
a curia, et quasi futurae conversationis jam medium
habens, visum est ei bonum ea intentione redire ad
patriam, ut quod corpore nolens et inscius reliquerat,
mente et corpore spontaneus et prudens desereret.
XI. De ingressu Arverniae vel patriae suae.
Iter igitur arripiens in ingressu juventutis suae
Arverniam regressus est, sed parvam ibi faciens
moram, a parentibus et fratribus, et cognatis, et
amicis, qui de regressu ipsius admodum gaudebant,
solus latenter recessit.
XII. De egressu patriae suae et de visitatione gratiae divinae.
Cum autem egrederetur de patria sua, relictis
parentibus suis, domo et omni parentela, et cognatione
sua, sciretque retro nunquam se reversurum,
respexit post se, ultimum vale facturus, et subito
divinitus excussa sunt omnia ossa ejus, ita ut videretur
sibi quod disjungerentur et solverentur omnes
ejus juncturae: unde credimus quod signum hoc
fuit indicium futurae sanctitatis ejus ac bonitatis:
quapropter dicere potuit veraciter: Dirupisti, Domine,
vincula mea [(Psal. CXV)]
. Perambulans et perlustrans
plurimarum provinciarum partes, ea loca
quae ad serviendum Deo et agendum poenitentiam
magis sunt idonea diligentissime considerabat.
Sciebat enim quod quaerentibus et diligentibus
Deum frequentia hominum, et copia rerum nociva
sunt, utilia vero paupertas et solitudo.
XIII. De loco eremi apud Muretum invento.
Denique, peragratis multis eremis et solitudinibus,
et de canonicorum, monachorum, eremitarumque
vita illa quae imitanda sunt memoriae commendans,
in Aquitaniam ad nemorosum montem,
qui non longe distat ab urbe Lemovicarum, et Muretum
dicitur, Christo ducente, pervenit, ubi fontes
reperit et rupes, terramque desertam et inviam,