PL 209, col. 1026
Vita Petri Claraevallensis (Thomas de Radolio), J. P. Migne
pastorem providere proponat. Ceterum talis
visio michi ostensa est: Nuntiabatur nobis ad hanc
domum Xpm Dominum advenire. Ad fores monasterii
occurrebamus obviam. Videbamus eum non
habentem speciem neque decorem, statura brevem,
habitu pauperem, aspectu contemptibilem, nulli
tamen erat ambiguum quin ipse esset Dominus
Ihs Xps. Hanc visionem conferens et comparans
suo proposito Gillebertus nil aliud poterat interpretari
Xpm nisi Petrum verissimum Christianum
et vere Christum, id est celesti crismate, id est
Sancto Pneumate unctum, qui in oculis hominum
pauper et modicus videbatur, virorum novissimus
et tanquam a Deo percussus; ceterum omnis gloria
ejus erat ab intus, ubi preciosa margarita fulgebat
in corde et ubi erat locus Domino, tabernaculum
Deo Jacob: tabernaculum, inquam, fide, caritate
ceterisque virtutibus, sicut palliis auro argento
lapidibus preciosis constructum, ornatum,
spaciosum, speciosum et preciosum, sed exterius
cilicio coopertum, ubi desiderium visionis divine
erat, in odorem suavissimum Domino, ubi concentus
et consonantia rationis et affectionum reddens
mellifluam armoniam, divinum etiam demulcebat
auditum. Competenter igitur et merito in habitu
pauperis Petri Xrs apparuit; et qui transformabit
corpus humilitatis nostre configuratum corpori claritatis
sue [(Philip. III)]
transformavit corpus claritatis
sue configuratum corpori infirmitatis nostre,
et cum in forma Dei esset et esset equalis Deo, semetipsum
exinanivit in similitudinem Petri factus,
et habitu inventus ut ipse [(Philip. II)] .
XXII.
Gillebertus igitur hac visione factus animosior,
vicinos Abbates et Petrum ex nomine convocavit;
et Petrus quidem citatus aufugit. Ceteri nichilominus
venientes, consentiente conventu, ipsum elegerunt
absentem. Nec fuit qui contrairet, admirabilem
virtutem] illius cognoscentibus universis.
Quesitus ergo inventus est in quadam grangia Ordinis
illius inter conversos conversans. Et ea die inventus
est in pratis fena vertens. Inde ductus Igniacum
cum precibus vinci non posset, Ordinis auctoritate
coactus suscepit officium invitus, nolens, addictus.
Crastino cum proficisci vellent et tendere
Claramvallem, valida febris invadit Gillebertum superius
nominatum, qui unus erat querentium eum,
querentium hominem Dei Jacob [(Psal. XXIII)]
. Venit
ad eum homo Dei conquerens et dicens quod omnia
per ipsum facta forent, et nunc contra jura amicitie
eum in necessitate desereret. Necessitatem suam
non mendacium ille pretendit; ad quod sanctus
Abbas respondit: « Surgite, eamus hinc: febris
vobis ulterius non nocebit. » Surrexit et cum servo
Dei abiit, et post paululum febris eum dimisit.
Itaque usque Claramvallem deductus a fratribus ut
angelus Dei, ut homo missus a Deo, cum devotione
et gratia cunctorum susceptus est. Ipse vero venit
ad eos non in sublimitate sermonis, non in persuasibilibus
visio michi ostensa est: Nuntiabatur nobis ad hanc
domum Xpm Dominum advenire. Ad fores monasterii
occurrebamus obviam. Videbamus eum non
habentem speciem neque decorem, statura brevem,
habitu pauperem, aspectu contemptibilem, nulli
tamen erat ambiguum quin ipse esset Dominus
Ihs Xps. Hanc visionem conferens et comparans
suo proposito Gillebertus nil aliud poterat interpretari
Xpm nisi Petrum verissimum Christianum
et vere Christum, id est celesti crismate, id est
Sancto Pneumate unctum, qui in oculis hominum
pauper et modicus videbatur, virorum novissimus
et tanquam a Deo percussus; ceterum omnis gloria
ejus erat ab intus, ubi preciosa margarita fulgebat
in corde et ubi erat locus Domino, tabernaculum
Deo Jacob: tabernaculum, inquam, fide, caritate
ceterisque virtutibus, sicut palliis auro argento
lapidibus preciosis constructum, ornatum,
spaciosum, speciosum et preciosum, sed exterius
cilicio coopertum, ubi desiderium visionis divine
erat, in odorem suavissimum Domino, ubi concentus
et consonantia rationis et affectionum reddens
mellifluam armoniam, divinum etiam demulcebat
auditum. Competenter igitur et merito in habitu
pauperis Petri Xrs apparuit; et qui transformabit
corpus humilitatis nostre configuratum corpori claritatis
sue [(Philip. III)]
transformavit corpus claritatis
sue configuratum corpori infirmitatis nostre,
et cum in forma Dei esset et esset equalis Deo, semetipsum
exinanivit in similitudinem Petri factus,
et habitu inventus ut ipse [(Philip. II)] .
XXII.
Gillebertus igitur hac visione factus animosior,
vicinos Abbates et Petrum ex nomine convocavit;
et Petrus quidem citatus aufugit. Ceteri nichilominus
venientes, consentiente conventu, ipsum elegerunt
absentem. Nec fuit qui contrairet, admirabilem
virtutem] illius cognoscentibus universis.
Quesitus ergo inventus est in quadam grangia Ordinis
illius inter conversos conversans. Et ea die inventus
est in pratis fena vertens. Inde ductus Igniacum
cum precibus vinci non posset, Ordinis auctoritate
coactus suscepit officium invitus, nolens, addictus.
Crastino cum proficisci vellent et tendere
Claramvallem, valida febris invadit Gillebertum superius
nominatum, qui unus erat querentium eum,
querentium hominem Dei Jacob [(Psal. XXIII)]
. Venit
ad eum homo Dei conquerens et dicens quod omnia
per ipsum facta forent, et nunc contra jura amicitie
eum in necessitate desereret. Necessitatem suam
non mendacium ille pretendit; ad quod sanctus
Abbas respondit: « Surgite, eamus hinc: febris
vobis ulterius non nocebit. » Surrexit et cum servo
Dei abiit, et post paululum febris eum dimisit.
Itaque usque Claramvallem deductus a fratribus ut
angelus Dei, ut homo missus a Deo, cum devotione
et gratia cunctorum susceptus est. Ipse vero venit
ad eos non in sublimitate sermonis, non in persuasibilibus