PL 210, col. 462

quae meretricali officio, vultu phantasticae dilectionis
faciem dealbantes, amasios alliciendo, fraudulenter
illiciunt: quae sub tristi laetitia, sub amica saevitia,
sub hostili amicitia, tanquam Syrenes usque ad
exitium dulces, delectationis melodiam facie tenus
praeferentes, suos amatores ad idololatriae perducunt
naufragium: harum una, ut ficto loquar vocabulo,
congruentia proprietatis, bacchilatria poterit
nuncupari.
De superfluo potu.
Bacchilatria haec suum amasium rationis privans
igniculo, eumdem tenebris brutae sensualitatis exponit,
suum etiam, more meretricio, in tantum debriat
amatorem, ut idem Bacchum nimis emphatice
affectare cogatur, in tantum ut potator

Baccho nimiae delectationis vinculo alligatus, eidem
divinae majestatis cultum exhibere credatur: Adeo
ut homo bacchilatra, Bacchum plerumque locali
interstitio a se sejungi non ferens, in alienis vasculorum
capsulis suum deum diu perendinare 305
non patiatur, sed ut sibi ejusdem dei familiarius
assistat divinitas, illum dolio sui ventris includat.
Sed quia plerumque stomachi capsula tanti
hospitis divinitatem diu sustinere non potest, idem
deus aut per orientalis portae polum arcticum, aut
per occiduae regionis antarcticum turpiter evaporat.
Multoties etiam Bacchi cultor in scyphis materiae
honore pollentibus Baccho architectatur hospitium,
ut ejusdem divinitas divinius in aureo

vase praefulgeat.
Unde idem aethereis nitoribus claritate concertans,
et smaragdinis coloribus viriditate contendens,
ac plerosque sapores sui saporis majestate
praecellens, potationum filios suarum proprietatum
dignitatibus irritat sophisticis, ut ipsa Bacchum
tanquam ineffabilis divinitatis arcanum ineffabili
amore concelebrent. Qui etiam his animati, ne divinitatis
illius aliquid remaneat inexhaustum, usque
ad faeces Bacchum deglutiunt, sicque suum
deum in tartaream abyssum ventris cogunt inhoneste
descendere, et dum sic a speciali ad generalissimum
genus potationis deveniunt, superlativum
gradum ebrietatis ascendunt. Haec pestis non solum
plebeae vulgaritatis inimicatur hominibus, verum

etiam praelatorum superciliosas sibi facit inclinare
cervices, quibus Bacchi gratiae non sufficiunt,
quas in eum gratia naturae diffudit, verum
etiam arundineam usurpantes attractionem; nunc
Bacchum et rosarum connubio gloriantem, nunc
floris alterius fragrantiam respirantem, nunc hyssopi
consortio sibi quoddam privilegium arrogantem;
nunc aliarum rerum dotibus locupletatum
extrinsecus, impetuosa gulae Charybdi deglutiunt,
in tantum, ut sine mari naufragium, sine tristitia
fletum, sine infirmitate lethargium, sine sopore
somnum ebrietatis incurrant.