PL 211, col. 1297
Epistolae (Guibertus Gemblacensis), J. P. Migne
et a livore invidiae inveniaris alienus. Sed
quid facis in mediis fluminibus Babyloniae, in medio
civitatis plenae iniquitatis et contradictionis,
propter peccata sua in momento subvertendae? Aperi
oculos tuos et vide, quoniam die ac nocte circumdat
eam super muros ejus iniquitas, etc. Quare non
assumis pennas sicut columbae et fugias, etc., ne
et tu simul pereas? Quid in periculo tuo aliena assumis,
qui ad tua delicta portanda non sufficis? An
nescis quoniam non solum de tuis, sed etiam de
tibi commissi rationem exigeris? Quid, quasi
mercenarius, possessiones mercedis tuae computando,
in domo aliena servitutis tuae dies dinumeras,
qui domum tuam libere ut dominus poteris
disponere, non alienum, sed proprium panem comedens.
Exonerare, quaeso, totius fascibus his, et
imitare patronum tuum, cujus laudibus diu noctuque
insistis, qui Christum etiam invitis parentibus
secutus, in universo orbe Christiano apostolicam
gloriam obtinuit. Et quia scriptum est: Qui
audit dicat: Veni, [(Apoc. XXII)]
, accepto salutis consilio,
da operam, ut et alios tecum Deo adducas,
et maxime eos qui uberem fructum Deo in lucro
animarum reddere possint tempore opportuno.
Saluta tu communem amicum, monens illum et fidem
quam dilecto debet servare, et depositum integrum
custodire
EPISTOLA X. AD QUEMDAM FRATREM SUUM. Gratulatur de sua conversione, de qua tamen nonnihil timet, hortatur ut vota adimpleat, et ad regulare claustrum se transferat.
Fratri charissimo, G. dilectus suus, in cursu
propositi sui constantiam et de laboris mercede
confidentiam.
Lectis litteris tuis brevibus, immensum laetatus
sum, earum indicio effectum jam vitae comperiens
quod nunquam de te speraveram. Quis enim priorem
tuam non dico conversationem, sed dispersionem
cognoscens, ex facili crederet levitatem tuam
ad maturitatem vel modestiam sacrae religionis,
quam irridere solebas, colligendam, et cervices
tuas superbas et rigidas humili Christi jugo aliquando
supponendas? Sed hoc pium et solitum benigni
Salvatoris nostri artificium est, qui eos quos
praescivit et praedestinavit conformes fieri imaginis
Filii sui [(Rom. VIII)]
ex insperato vocans et mutans,
terrena docet despicere et amare coelestia, et exleges
ad normam legis vitae et disciplinae componit.
Sed ut de hac ipsa conversatione tua tibi meam,
et hoc ad te muniendum aperiam cogitationem, de
ejus initio vehementer quidem exsulto, sed non secure,
utpote vel fine incertus, et hoc maxime pro
eo quod repentina videatur et coactitia, non fervore
spiritus, vel consulta deliberatione animi te ad hanc
evocante, sed extremo mortis periculo perurgente.
Et quamvis certus sim quod pius Dominus quod coepit
in te et perficere et solidare potens sit [(I Petr. V)] ,
auget tamen et hoc formidinem mentis meae, quod
quid facis in mediis fluminibus Babyloniae, in medio
civitatis plenae iniquitatis et contradictionis,
propter peccata sua in momento subvertendae? Aperi
oculos tuos et vide, quoniam die ac nocte circumdat
eam super muros ejus iniquitas, etc. Quare non
assumis pennas sicut columbae et fugias, etc., ne
et tu simul pereas? Quid in periculo tuo aliena assumis,
qui ad tua delicta portanda non sufficis? An
nescis quoniam non solum de tuis, sed etiam de
tibi commissi rationem exigeris? Quid, quasi
mercenarius, possessiones mercedis tuae computando,
in domo aliena servitutis tuae dies dinumeras,
qui domum tuam libere ut dominus poteris
disponere, non alienum, sed proprium panem comedens.
Exonerare, quaeso, totius fascibus his, et
imitare patronum tuum, cujus laudibus diu noctuque
insistis, qui Christum etiam invitis parentibus
secutus, in universo orbe Christiano apostolicam
gloriam obtinuit. Et quia scriptum est: Qui
audit dicat: Veni, [(Apoc. XXII)]
, accepto salutis consilio,
da operam, ut et alios tecum Deo adducas,
et maxime eos qui uberem fructum Deo in lucro
animarum reddere possint tempore opportuno.
Saluta tu communem amicum, monens illum et fidem
quam dilecto debet servare, et depositum integrum
custodire
EPISTOLA X. AD QUEMDAM FRATREM SUUM. Gratulatur de sua conversione, de qua tamen nonnihil timet, hortatur ut vota adimpleat, et ad regulare claustrum se transferat.
Fratri charissimo, G. dilectus suus, in cursu
propositi sui constantiam et de laboris mercede
confidentiam.
Lectis litteris tuis brevibus, immensum laetatus
sum, earum indicio effectum jam vitae comperiens
quod nunquam de te speraveram. Quis enim priorem
tuam non dico conversationem, sed dispersionem
cognoscens, ex facili crederet levitatem tuam
ad maturitatem vel modestiam sacrae religionis,
quam irridere solebas, colligendam, et cervices
tuas superbas et rigidas humili Christi jugo aliquando
supponendas? Sed hoc pium et solitum benigni
Salvatoris nostri artificium est, qui eos quos
praescivit et praedestinavit conformes fieri imaginis
Filii sui [(Rom. VIII)]
ex insperato vocans et mutans,
terrena docet despicere et amare coelestia, et exleges
ad normam legis vitae et disciplinae componit.
Sed ut de hac ipsa conversatione tua tibi meam,
et hoc ad te muniendum aperiam cogitationem, de
ejus initio vehementer quidem exsulto, sed non secure,
utpote vel fine incertus, et hoc maxime pro
eo quod repentina videatur et coactitia, non fervore
spiritus, vel consulta deliberatione animi te ad hanc
evocante, sed extremo mortis periculo perurgente.
Et quamvis certus sim quod pius Dominus quod coepit
in te et perficere et solidare potens sit [(I Petr. V)] ,
auget tamen et hoc formidinem mentis meae, quod