PL 211, col. 609
Epistolae (Adamus Perseniae), J. P. Migne
Spiritum proinde sanctum corde convertamur et
animo, et tu audiendo illi inhaereas, et ego de illo
hauriam, quo tu salubriter docearis. O quam illi
opus est munda mente et humili, qui se in Spiritus
sancti dedicat officinam! Officiosa nimirum humilitas,
dum omnem fastum elongat superbiae, et e
diverso fit initium sapientiae timor Domini; sollicite
providet prudens humilitas, ut illi incommodo hoc
remedium opponatur. Dum itaque motibus elati timoris
opponit se timor humilis, animam non patitur
sordescere peccatis. Caeterum qui sine timore
est, non justificabitur; quia, dum negligitur aditus
cordis, a penetralibus animae superbia non arcetur.
Virtus humilitatis et per timoris spiritum exstinguit
superbiam cordis, et nihilominus carnis terit
superbiam sanctae remedio parcitatis. Amica sane
est Spiritui sancto humilitas et mundum semper ei
praeparat habitaculum, cui displicere non ambigit
cor immundum. Super quem, ait Dominus, requiescet
spiritus meus, nisi super humilem et quietum et trementem
verba mea? [(Isa. LXVI.)]
Ubi certe humilitas, ibi
quies, ibi timor, reverentia mandatorum. Humilitas
te tibi homo ostendit quid sis, quid fueris, quid
postmodum sis futurus. Paulo ante nihil eras; incipiens
esse vile semen eras, nunc vivis vile vas
stercorum, paulo post vermium esca eris. Quid superbis,
terra et cinis? Quid conditionis propriae
oblivisceris? Quid non te citius morituram esse recordaris?
Quid intendis mundo qui labitur, qui in
percussionis suae fragoribus ruinam sui amatoribus
minitatur? Fallax plane est gratia et vana est pulchritudo,
quae non modo non faciunt longum gaudium,
sed evanescunt citius in lamentationis aeternae
tormentum. Non sunt amanda quae transeunt,
non sunt amplectenda quae fugiunt. Illis potius insistendum
quae feliciter permanent in aeternum.
Obstruenda est via vitiis, peccatis praefigendus est
terminus; ad lucem respirandum est gratiae, ut
nobis infulgeat dies gloriae et honoris. Fugitivi
mundi abjicienda est vanitas, mortificanda est voluptas
lubrici corporis, resecandum est omne
superfluum, ut sancta frugalitas in Dei filiam te
adoptet. Sobrius est spiritus vitae, intem perantiae
nihil. Non divertit ad animum, a quo frugalitatem
viderit exsulare. Non interest ludis aleae, non ei
est cordi schaccorum otiosa sedulitas, ipsius puritati
non congruit scurrilitas histrionum. Non affectat
divina puritas longos vestium tractus, ad
nihilum aliud necessarios, quam ad concitandos
pulveres, et ad gressus festinantium retardandos.
O superflua vanitas! o inutilis ostentatio non
sufficere pretioso cultui adornare sterquilinium
corporis, nisi etiam longiori tractu concitati pulveres
attrahantur! Ad injuriam oculorum et narium
hoc perfecit cordium effeminatio, quia et
oculos claudere et nares obstruere, et avertere
faciem solemus, ab hujusmodi pulveribus tali artificio
concitatis. O infelix et prioribus incognita
prorsus adinventio, quae iter impedit et visum offendit!
animo, et tu audiendo illi inhaereas, et ego de illo
hauriam, quo tu salubriter docearis. O quam illi
opus est munda mente et humili, qui se in Spiritus
sancti dedicat officinam! Officiosa nimirum humilitas,
dum omnem fastum elongat superbiae, et e
diverso fit initium sapientiae timor Domini; sollicite
providet prudens humilitas, ut illi incommodo hoc
remedium opponatur. Dum itaque motibus elati timoris
opponit se timor humilis, animam non patitur
sordescere peccatis. Caeterum qui sine timore
est, non justificabitur; quia, dum negligitur aditus
cordis, a penetralibus animae superbia non arcetur.
Virtus humilitatis et per timoris spiritum exstinguit
superbiam cordis, et nihilominus carnis terit
superbiam sanctae remedio parcitatis. Amica sane
est Spiritui sancto humilitas et mundum semper ei
praeparat habitaculum, cui displicere non ambigit
cor immundum. Super quem, ait Dominus, requiescet
spiritus meus, nisi super humilem et quietum et trementem
verba mea? [(Isa. LXVI.)]
Ubi certe humilitas, ibi
quies, ibi timor, reverentia mandatorum. Humilitas
te tibi homo ostendit quid sis, quid fueris, quid
postmodum sis futurus. Paulo ante nihil eras; incipiens
esse vile semen eras, nunc vivis vile vas
stercorum, paulo post vermium esca eris. Quid superbis,
terra et cinis? Quid conditionis propriae
oblivisceris? Quid non te citius morituram esse recordaris?
Quid intendis mundo qui labitur, qui in
percussionis suae fragoribus ruinam sui amatoribus
minitatur? Fallax plane est gratia et vana est pulchritudo,
quae non modo non faciunt longum gaudium,
sed evanescunt citius in lamentationis aeternae
tormentum. Non sunt amanda quae transeunt,
non sunt amplectenda quae fugiunt. Illis potius insistendum
quae feliciter permanent in aeternum.
Obstruenda est via vitiis, peccatis praefigendus est
terminus; ad lucem respirandum est gratiae, ut
nobis infulgeat dies gloriae et honoris. Fugitivi
mundi abjicienda est vanitas, mortificanda est voluptas
lubrici corporis, resecandum est omne
superfluum, ut sancta frugalitas in Dei filiam te
adoptet. Sobrius est spiritus vitae, intem perantiae
nihil. Non divertit ad animum, a quo frugalitatem
viderit exsulare. Non interest ludis aleae, non ei
est cordi schaccorum otiosa sedulitas, ipsius puritati
non congruit scurrilitas histrionum. Non affectat
divina puritas longos vestium tractus, ad
nihilum aliud necessarios, quam ad concitandos
pulveres, et ad gressus festinantium retardandos.
O superflua vanitas! o inutilis ostentatio non
sufficere pretioso cultui adornare sterquilinium
corporis, nisi etiam longiori tractu concitati pulveres
attrahantur! Ad injuriam oculorum et narium
hoc perfecit cordium effeminatio, quia et
oculos claudere et nares obstruere, et avertere
faciem solemus, ab hujusmodi pulveribus tali artificio
concitatis. O infelix et prioribus incognita
prorsus adinventio, quae iter impedit et visum offendit!