PL 217, col. 946
De quadripartita specie nuptiarum (Innocentius III), J. P. Migne
caro mea est pro mundi vita. Hic est Agnus paschalis,
ex quo non crudum quid nec coctum aqua, sed
tantum assum igni jubemur comedere, caput cum
pedibus, et intestinis vorare. Si quid residuum fuerit.
igni comburere. Illaesus dividitur, et integer manducatur.
Vivit manducatus, qui resurrexit occisus.
Manducatus non moritur, quia resurrexit non moriturus.
Totum comedit, qui quantumlibet edit, quia
nec qui plus collegerat, habuit amplius, nec qui minus
paraverat, reperit minus.
De Vino.
Propinatur et vinum, quale nec Cyprus attulit,
nec est repertum in Engaddi: de quo dicit Psalmista:
poculum tuum inebrians, quam praeclarum
est! Quod non facit ebrios, sed reddit sobrios: Et
quo plus potatur, eo plus affectatur. Generat desiderium,
quod non parit fastidium: et ideo qui plus
bibit, plus sitit, donec spes mutetur in rem, et fides
in speciem. Hic est calix novi testamenti continens
vinum, in quo stola lavatur, et pallium in sanguine
uvae. O magnum et salutare convivium, in quo
caro Christi comeditur, et sanguis Christi potatur!
Caro munda, caro pura, caro sincera, delectabilis,
amabilis, suavis. Sanguis praeclarus, sanguis pretiosus,
sanguis acceptus, sanctificans, et vivificans,
et emundans, super mel et favum dulcis est animae
diligenti. Quod quisque salubriter cupit, hoc sibi
suaviter sapit. Nam quomodo virtutes non saperet,
in quo est plenitudo virtutum? Si cupit virtutem,
et sapientiam, Christus est Dei virtus, et sapientia.
Si cupit veritatem, et vitam, Christus est
via, et veritas, et vita. Currenti per singula non
deerunt exempla. Scriptum est enim: Panem de
coelo praestitisti eis sine labore, omne delectamentum
in se habentem, et omnis saporis suavitatem. Panis,
inquit, quem ego dabo, caro mea est pro mundi
vita. Tanta caritate sponsus diligit sponsam, ut illi
se tribuat non solum habendum, verum et comedendum.
Nam qui semetipsum dedit in pretium, ut
redimeret nos a morte, semetipsum tradidit in cibum,
ut nutriat nos ad vitam. Qui munducat me,
vivet propter me. Pro corporis ergo salute, sub
specie panis caro comeditur; et pro salute spiritus
sub specie vini sanguis potatur; alterutrum sub
utroque. Panis enim refertur ad carnem, et vinum
ad animam: quia vinum sanguinem operatur, in
quo sedes est animae: Moyses quippe testatur,
quod caro pro corpore, sanguis autem offertur pro
anima.
De magnitudine convivii.
Ad hoc convivium celebrandum non sufficit unus
dies, non sufficit unus mensis, non sufficit unus
annus; sed a passione Christi fuit initium, et usque
ad finem mundi perdurabit: ut, quia quotidie per
ex quo non crudum quid nec coctum aqua, sed
tantum assum igni jubemur comedere, caput cum
pedibus, et intestinis vorare. Si quid residuum fuerit.
igni comburere. Illaesus dividitur, et integer manducatur.
Vivit manducatus, qui resurrexit occisus.
Manducatus non moritur, quia resurrexit non moriturus.
Totum comedit, qui quantumlibet edit, quia
nec qui plus collegerat, habuit amplius, nec qui minus
paraverat, reperit minus.
De Vino.
Propinatur et vinum, quale nec Cyprus attulit,
nec est repertum in Engaddi: de quo dicit Psalmista:
poculum tuum inebrians, quam praeclarum
est! Quod non facit ebrios, sed reddit sobrios: Et
quo plus potatur, eo plus affectatur. Generat desiderium,
quod non parit fastidium: et ideo qui plus
bibit, plus sitit, donec spes mutetur in rem, et fides
in speciem. Hic est calix novi testamenti continens
vinum, in quo stola lavatur, et pallium in sanguine
uvae. O magnum et salutare convivium, in quo
caro Christi comeditur, et sanguis Christi potatur!
Caro munda, caro pura, caro sincera, delectabilis,
amabilis, suavis. Sanguis praeclarus, sanguis pretiosus,
sanguis acceptus, sanctificans, et vivificans,
et emundans, super mel et favum dulcis est animae
diligenti. Quod quisque salubriter cupit, hoc sibi
suaviter sapit. Nam quomodo virtutes non saperet,
in quo est plenitudo virtutum? Si cupit virtutem,
et sapientiam, Christus est Dei virtus, et sapientia.
Si cupit veritatem, et vitam, Christus est
via, et veritas, et vita. Currenti per singula non
deerunt exempla. Scriptum est enim: Panem de
coelo praestitisti eis sine labore, omne delectamentum
in se habentem, et omnis saporis suavitatem. Panis,
inquit, quem ego dabo, caro mea est pro mundi
vita. Tanta caritate sponsus diligit sponsam, ut illi
se tribuat non solum habendum, verum et comedendum.
Nam qui semetipsum dedit in pretium, ut
redimeret nos a morte, semetipsum tradidit in cibum,
ut nutriat nos ad vitam. Qui munducat me,
vivet propter me. Pro corporis ergo salute, sub
specie panis caro comeditur; et pro salute spiritus
sub specie vini sanguis potatur; alterutrum sub
utroque. Panis enim refertur ad carnem, et vinum
ad animam: quia vinum sanguinem operatur, in
quo sedes est animae: Moyses quippe testatur,
quod caro pro corpore, sanguis autem offertur pro
anima.
De magnitudine convivii.
Ad hoc convivium celebrandum non sufficit unus
dies, non sufficit unus mensis, non sufficit unus
annus; sed a passione Christi fuit initium, et usque
ad finem mundi perdurabit: ut, quia quotidie per