PL 23, col. 23

mirantis evanuit. Verum haec utrum diabolus ad
terrendum eum simulaverit, an (ut solet) cremus
monstruosorum animalium ferax, istam quoque
gignat bestiam, incertum habemus.
8.
Fauni et Satyri. Satyrus allatus vivus Alexandriam.
--Stupens itaque Antonius, et de eo quod
viderat secum volvens, ulterius progreditur [ Ver.
ms. regrediebatur]. Nec mora, inter saxosam convallem
haud grandem homunculum videt, aduncis
naribus, fronte cornibus asperata, cujus extrema
pars corporis in caprarum pedes desinebat. Ad
hoc Antonius spectaculum, scutum fidei et loricam
spei, ut bonus praeliator arripuit: nihilominus memoratum
animal, palmarum fructus eidem ad viaticum,
quasi pacis obsides, offerebat [ Al. afferebat].

Quo cognito, gradum pressit Antonius, et quisnam
esset interrogans, hoc ab eo responsum accepit:
« Mortalis ego sum, et unus ex accolis eremi, quos
vario delusa errore Gentilitas, Faunos, Satyrosque,
et Incubos vocans colit. Legatione fungor gregis
mei. Precamur ut pro nobis communem Dominum
depreceris, quem in [ Ver. tacet quem in] salutem
mundi olim venisse cognovimus; et in universam
terram exiit sonus ejus. » Talia eo loquente, longaevus
viator ubertim faciem lacrymis rigabat, quas magnitudo
laetitiae indices cordis effuderat. Gaudebat
quippe de Christi gloria, et de interitu Satanae: simulque
admirans, quod ejus posset intelligere sermonem,
et baculo humum percutiens, aiebat: « Vae
tibi, Alexandria, quae pro Deo portenta veneraris.

Vae tibi, 8 civitas meretrix in quam totius orbis daemonia