PL 23, col. 600
In inglese: Jerome. Lives of Illustrious Men 6
S. Patris non reſeruntur, ei nos tamquam vernilem sobolem ad calcem rejecimus. Deinde, quod satis lau- 11122 1 aii
Insigniores ex iis sunt Erasmus, Victorius, Gravius, Suffridus Petri, Joannes a Fuchie, Aubertus Mirzus, Ernestus Tent- zellius, Salomon Cyprianus, Martiauzus, atque omnium novissime Albertus Fabricius, qui satis accurate sue recensioni aliorum quoque editorum scholia atque annotationes adtexuit.
Erasmus, cui omnium primo vetustum, ut ipse ait, atque emendatum Sophrouianæ versionis exemplar nancisci contigit, quique eum secuti sunt editores plerique, non alium ab eo Sophronio esse persuasum habent, quem Hiero- nymus noster c.
Contra alii pro nupero scriptore habent, qui Sophronii ejus, Hieronymi ſamiliaris personam mentiatur, nec deſuit quidam cetera doctus atque eru- ditus ( Vossium dico ) qui Erasmum ipsum hanc supposuisse suspicatus sit, certe ab ejus evi Græculo ne- bulone aliquo proſectam contenderit.
Ex eo autem argumentantur, quod multis in locis nec Grzca sit, nec Hieronymi mentem exprimat, sed ex corrupto Latino exemplari expressa videatur. Deinde quod in nullo umquam yeteri libro manuscripto illam reperire sit in bibliothecis, quas hujusmodi litterarum studiosi hac- tenus excnsserint.
Inter adeo dissitas opiniones media, quam prudentiores viri Bosius, Huetius, aliique probant, longe est etiam verosimilior: dico, Sopbronium quidem illum Hieronymi amicum, cui vulgo ti- buitur, neutiquam ejus auctorem esse, ut auilem ab Erasmo aut ab ejus ævi impostore aliquo conficta sit, minime credi posse.
Primum $uadet stylus ipse, qui sequiorem Grecitalem redolere non immerito visus est: errores quoque et falsz lectiones, quz licet non innumerz, ut Vossius exaggerat, ejus tamen generis sunt, ut ex recentiore Latino exemplari adornatam translationem persuadeant, quando sensim inducta bar- barie, scribarum oscitantia, aut criticorum temeritas bonos libros pervaserat.
Maxime vero interpolationes de Apostolis, aut aliis aatiquis Patribus, qui nihil omnino scripserunt, neque ab Hieronymo inter Ecele- siasticos seripiores relati ſuerant, ingenivm utique sapiunt hominis a Sophronii fide ac nobilitate alienissimum.
Alterum facile evincuat scriptorum testimonia, qui nedum uno aut altero, sed multis ante Erasmum sæculis floruere. Suidas multis in locis versionem hane laudat, ac totidem verbis describit in Basilio, Cæsario, Gre- gorio, Damaso, Epipbanio, Eusebio Pamphili, Justino, Justo Tiberiensi, Josepho, Methodio, Origene, Polycarpo, Philone.
lia zane, sed ex aliquot vocibus, quas posterior manus adjecerit, de ejus tate non esse judicandum nemo infi- cietur, uique difficile dictu sit, quo tandem anno auctor vixerit, vetus:iorem lamen esse quam vulgo credi- tur, doctis viris probatum est.
Nec tamen unum hoe testimonium wurgev. Est aliud luculentissimum. Photius, qui cerie ante annum 850 Bibliothecam suam emisit, hanc ipsam Cræcam interpretationem legit, et plurium ex ea versuum laciniam derivavit, Ut rei veritas constet, confer ad Hieronymi caput 61, de Hippolyto Sophro- num Grace vertentem cum his Photii cod.
121 : Aera dd xat bros ( Imnohvuto; ) npogouiety Th Map xaTy pinoy 'Qpryivous, ob xai ovvitng xai ipagrus THY Muy vip ye, we xai nporptyaciar avroy Thy Oeigv ron: pation ypapty, txaracrioas alto v vnoypapins InTE TxX V/papovs xai fTEpous T200VTVE Jpapaviag ths xa og, ov tv vai ths Sanwvns avros x9pn705* n rav r YInperoVurves aITQ, ANKITEL aVTEY ANApAITHTWS vd d, 45
ov nal ipyoduwaray i pic Tov abb Tape Qpryivovs xhofivar. Quod si apparet maniſesto hæe ex illo de- $eribi, aique adeo Photium proacesserat versio isthec, jam non modo nuperum opus non est, sed sculo ut tardius octavo ineunti debeat adscribi.
Utrum vero Auctor ipse Sophronius de nomine appellaretur, an sub veteris Hieronymiani interpretis persona lateat, curiosius exquirere, non esse operz pretium puto: lamelsi unus aique alter Sophronius per id temporis vixerint, qui id sibi negotii dare potuisse commode videanur.
$. Jam vero quo tempore librum bune S. Doctor emiserit, dicendum est. Ipse autem capite ultimo de se loquens, notat his verbis, usque in prezentiem annum, id est, Theodoii principis decimum quartum hc 8cripsi.
Concurrere illum cum anno a Christo nato 392 non est qui dubitet; malim vero ejus anui posteriorem partem intelligi, ut cetera rectius aptentur. Colligere hoe est ex testimonio libri contra Jovinianum supra laudati, cujus quidem mentionem in Calalogo non Hieronymus ſecit, qui illum nondum adornaverat, sed nonnemo studiosus qui posteriores etiam alios Commentarios memorat, contra Auctoris mentem, et vete-
rum exemplariorum fidem. Rursus ex Prafatione Commentariorum in Jonam, ubi seriem suarum elucubia- tionum per triennium ab expositione quinque Prophetarum S. Doctor enumerat, et ut hoc quoque adjiciam, 1 ex Secundo contra Rufluum libro, ubi ante annos ſerme decem hunc Catalogum se testatur texisse.
6. Denique quid nos opere post lantorum hominum solertiam ad hujus libri editionem novam contuleri- Mus, paucis accipe. Primo Gracam versionem, quam Editor Benedictinus malo utique consilio omiserat, quamque haud dubium est identidem Hieronymianæ lectioni suppetias ferre, continuo apposuimus, iis lan- tum exceptis decem Nomiuibus quæ ex paraphrastis, seu potius glossatoris manu profecia ad archetypum
Insigniores ex iis sunt Erasmus, Victorius, Gravius, Suffridus Petri, Joannes a Fuchie, Aubertus Mirzus, Ernestus Tent- zellius, Salomon Cyprianus, Martiauzus, atque omnium novissime Albertus Fabricius, qui satis accurate sue recensioni aliorum quoque editorum scholia atque annotationes adtexuit.
Erasmus, cui omnium primo vetustum, ut ipse ait, atque emendatum Sophrouianæ versionis exemplar nancisci contigit, quique eum secuti sunt editores plerique, non alium ab eo Sophronio esse persuasum habent, quem Hiero- nymus noster c.
Contra alii pro nupero scriptore habent, qui Sophronii ejus, Hieronymi ſamiliaris personam mentiatur, nec deſuit quidam cetera doctus atque eru- ditus ( Vossium dico ) qui Erasmum ipsum hanc supposuisse suspicatus sit, certe ab ejus evi Græculo ne- bulone aliquo proſectam contenderit.
Ex eo autem argumentantur, quod multis in locis nec Grzca sit, nec Hieronymi mentem exprimat, sed ex corrupto Latino exemplari expressa videatur. Deinde quod in nullo umquam yeteri libro manuscripto illam reperire sit in bibliothecis, quas hujusmodi litterarum studiosi hac- tenus excnsserint.
Inter adeo dissitas opiniones media, quam prudentiores viri Bosius, Huetius, aliique probant, longe est etiam verosimilior: dico, Sopbronium quidem illum Hieronymi amicum, cui vulgo ti- buitur, neutiquam ejus auctorem esse, ut auilem ab Erasmo aut ab ejus ævi impostore aliquo conficta sit, minime credi posse.
Primum $uadet stylus ipse, qui sequiorem Grecitalem redolere non immerito visus est: errores quoque et falsz lectiones, quz licet non innumerz, ut Vossius exaggerat, ejus tamen generis sunt, ut ex recentiore Latino exemplari adornatam translationem persuadeant, quando sensim inducta bar- barie, scribarum oscitantia, aut criticorum temeritas bonos libros pervaserat.
Maxime vero interpolationes de Apostolis, aut aliis aatiquis Patribus, qui nihil omnino scripserunt, neque ab Hieronymo inter Ecele- siasticos seripiores relati ſuerant, ingenivm utique sapiunt hominis a Sophronii fide ac nobilitate alienissimum.
Alterum facile evincuat scriptorum testimonia, qui nedum uno aut altero, sed multis ante Erasmum sæculis floruere. Suidas multis in locis versionem hane laudat, ac totidem verbis describit in Basilio, Cæsario, Gre- gorio, Damaso, Epipbanio, Eusebio Pamphili, Justino, Justo Tiberiensi, Josepho, Methodio, Origene, Polycarpo, Philone.
lia zane, sed ex aliquot vocibus, quas posterior manus adjecerit, de ejus tate non esse judicandum nemo infi- cietur, uique difficile dictu sit, quo tandem anno auctor vixerit, vetus:iorem lamen esse quam vulgo credi- tur, doctis viris probatum est.
Nec tamen unum hoe testimonium wurgev. Est aliud luculentissimum. Photius, qui cerie ante annum 850 Bibliothecam suam emisit, hanc ipsam Cræcam interpretationem legit, et plurium ex ea versuum laciniam derivavit, Ut rei veritas constet, confer ad Hieronymi caput 61, de Hippolyto Sophro- num Grace vertentem cum his Photii cod.
121 : Aera dd xat bros ( Imnohvuto; ) npogouiety Th Map xaTy pinoy 'Qpryivous, ob xai ovvitng xai ipagrus THY Muy vip ye, we xai nporptyaciar avroy Thy Oeigv ron: pation ypapty, txaracrioas alto v vnoypapins InTE TxX V/papovs xai fTEpous T200VTVE Jpapaviag ths xa og, ov tv vai ths Sanwvns avros x9pn705* n rav r YInperoVurves aITQ, ANKITEL aVTEY ANApAITHTWS vd d, 45
ov nal ipyoduwaray i pic Tov abb Tape Qpryivovs xhofivar. Quod si apparet maniſesto hæe ex illo de- $eribi, aique adeo Photium proacesserat versio isthec, jam non modo nuperum opus non est, sed sculo ut tardius octavo ineunti debeat adscribi.
Utrum vero Auctor ipse Sophronius de nomine appellaretur, an sub veteris Hieronymiani interpretis persona lateat, curiosius exquirere, non esse operz pretium puto: lamelsi unus aique alter Sophronius per id temporis vixerint, qui id sibi negotii dare potuisse commode videanur.
$. Jam vero quo tempore librum bune S. Doctor emiserit, dicendum est. Ipse autem capite ultimo de se loquens, notat his verbis, usque in prezentiem annum, id est, Theodoii principis decimum quartum hc 8cripsi.
Concurrere illum cum anno a Christo nato 392 non est qui dubitet; malim vero ejus anui posteriorem partem intelligi, ut cetera rectius aptentur. Colligere hoe est ex testimonio libri contra Jovinianum supra laudati, cujus quidem mentionem in Calalogo non Hieronymus ſecit, qui illum nondum adornaverat, sed nonnemo studiosus qui posteriores etiam alios Commentarios memorat, contra Auctoris mentem, et vete-
rum exemplariorum fidem. Rursus ex Prafatione Commentariorum in Jonam, ubi seriem suarum elucubia- tionum per triennium ab expositione quinque Prophetarum S. Doctor enumerat, et ut hoc quoque adjiciam, 1 ex Secundo contra Rufluum libro, ubi ante annos ſerme decem hunc Catalogum se testatur texisse.
6. Denique quid nos opere post lantorum hominum solertiam ad hujus libri editionem novam contuleri- Mus, paucis accipe. Primo Gracam versionem, quam Editor Benedictinus malo utique consilio omiserat, quamque haud dubium est identidem Hieronymianæ lectioni suppetias ferre, continuo apposuimus, iis lan- tum exceptis decem Nomiuibus quæ ex paraphrastis, seu potius glossatoris manu profecia ad archetypum