PL 24, col. 122
Commentaria in Isaiam (Hieronymus Stridonensis), J. P. Migne
deponit veterem hominem, qui corrumpitur in desideriis
seductionis, et induitur novo, qui renovatur
in cognitionem juxta imaginem Creatoris. Habitare
autem Dominum exercituum in monte Sion, idem
Apostolus scribit: Accessistis ad montem Sion et civitatem
Dei viventis, Jerusalem coelestem [(Hebr. XII, 22)]
.
Unde miror quemdam nostrorum, pueros istos duos
Isaiae filios intelligere, quos de prophetissae mulieris
conceptione generarit, Jasub videlicet, et Emmanuel:
quorum prior in abjectione prioris populi, 126
sequens in assumptione gentium praecesserit.
Quod qui recipit, consequenter et Osee prophetam
vere meretricem uxorem habuisse firmabit.
[(Vers. 19 seqq.)] Et cum dixerint ad vos, quaerite a
Pythonibus et a divinis, qui strident in incantationibus
suis, numquid non populus a Deo suo requirit pro vivis
a mortuis? Ad legem magis et ad testimonium. Quod
si non dixerint juxta verbum hoc, non eis erit matutina
lux. Et transibit per eam: corruet, et esuriet: et
cum esurierit, irascetur, et maledicet regi suo, et Deo
suo. Et suspiciet sursum, et ad terram intuebitur, et
ecce tribulatio et tenebrae, dissolutio, angustia, et caligo
persequens: et non poterit avolare de angustia sua. Si
Isaiae prophetae vox est, ut Judaei aestimant: Ecce
ego et pueri mei, quos mihi dedit Dominus in signum
et in portentum Israelis; et haec quae sequuntur, ipse
ad discipulos suos credendus est dicere. Cum dixerint,
inquit, ad vos gentes et populi, de quibus supra
lectum est: Infirmamini, populi, et vincimini;
quid prophetas vultis audire, quid Isaiae verbis decipimini,
et illum putatis quae ventura sunt nosse?
Quaerite magis a Pythonibus, et a divinis, qui strident
in incantationibus suis. Pro quibus LXX interpretati
sunt: Qui de terra loquuntur, qui de ventre clamitant.
Omnis enim, qui de terra est, de terra
loquitur [(Joan. III, 31)] . Et cujus Deus venter est, et
gloria in confusione ejus [(Phil. III, 19)] , de ventre
clamare credendus est. Vos respondete eis, et dicite: Numquid non populus a Deo suo requirit pro
vivis a mortuis?
Si vos, inquit, pro varietate idolorum
vestrorum (non enim unum, sed plures habetis
deos) eos consulitis, quos deos arbitramini; et a
mortuis sive mortuorum hominum simulacris, de
viventibus quaeritis: quanto magis nos Deum nostrum
per prophetas audire debemus? Docet ergo
discipulos; et infert ad legem magis et ad testimonium.
Si de aliquo, inquit, dubitatis, scitote scriptum:
Gentes, quas Dominus, Deus tuus disperdet
a facie tua, somnia audiunt et divinos: tibi autem
non ita tradidit Dominus Deus tuus: Prophetam
vobis suscitabit Dominus Deus vester de fratribus vestris,
sicut me, illum audietis [(Deut. XVIII, 15)]
. Unde
si vultis nosse 127 quae dubia sunt, magis vos legi,
et testimoniis tradite Scripturarum. Quod si noluerit
vestra congregatio verbum Domini quaerere, non
habebit lucem veritatis: sed versabitur in errore tenebrisque.
seductionis, et induitur novo, qui renovatur
in cognitionem juxta imaginem Creatoris. Habitare
autem Dominum exercituum in monte Sion, idem
Apostolus scribit: Accessistis ad montem Sion et civitatem
Dei viventis, Jerusalem coelestem [(Hebr. XII, 22)]
.
Unde miror quemdam nostrorum, pueros istos duos
Isaiae filios intelligere, quos de prophetissae mulieris
conceptione generarit, Jasub videlicet, et Emmanuel:
quorum prior in abjectione prioris populi, 126
sequens in assumptione gentium praecesserit.
Quod qui recipit, consequenter et Osee prophetam
vere meretricem uxorem habuisse firmabit.
[(Vers. 19 seqq.)] Et cum dixerint ad vos, quaerite a
Pythonibus et a divinis, qui strident in incantationibus
suis, numquid non populus a Deo suo requirit pro vivis
a mortuis? Ad legem magis et ad testimonium. Quod
si non dixerint juxta verbum hoc, non eis erit matutina
lux. Et transibit per eam: corruet, et esuriet: et
cum esurierit, irascetur, et maledicet regi suo, et Deo
suo. Et suspiciet sursum, et ad terram intuebitur, et
ecce tribulatio et tenebrae, dissolutio, angustia, et caligo
persequens: et non poterit avolare de angustia sua. Si
Isaiae prophetae vox est, ut Judaei aestimant: Ecce
ego et pueri mei, quos mihi dedit Dominus in signum
et in portentum Israelis; et haec quae sequuntur, ipse
ad discipulos suos credendus est dicere. Cum dixerint,
inquit, ad vos gentes et populi, de quibus supra
lectum est: Infirmamini, populi, et vincimini;
quid prophetas vultis audire, quid Isaiae verbis decipimini,
et illum putatis quae ventura sunt nosse?
Quaerite magis a Pythonibus, et a divinis, qui strident
in incantationibus suis. Pro quibus LXX interpretati
sunt: Qui de terra loquuntur, qui de ventre clamitant.
Omnis enim, qui de terra est, de terra
loquitur [(Joan. III, 31)] . Et cujus Deus venter est, et
gloria in confusione ejus [(Phil. III, 19)] , de ventre
clamare credendus est. Vos respondete eis, et dicite: Numquid non populus a Deo suo requirit pro
vivis a mortuis?
Si vos, inquit, pro varietate idolorum
vestrorum (non enim unum, sed plures habetis
deos) eos consulitis, quos deos arbitramini; et a
mortuis sive mortuorum hominum simulacris, de
viventibus quaeritis: quanto magis nos Deum nostrum
per prophetas audire debemus? Docet ergo
discipulos; et infert ad legem magis et ad testimonium.
Si de aliquo, inquit, dubitatis, scitote scriptum:
Gentes, quas Dominus, Deus tuus disperdet
a facie tua, somnia audiunt et divinos: tibi autem
non ita tradidit Dominus Deus tuus: Prophetam
vobis suscitabit Dominus Deus vester de fratribus vestris,
sicut me, illum audietis [(Deut. XVIII, 15)]
. Unde
si vultis nosse 127 quae dubia sunt, magis vos legi,
et testimoniis tradite Scripturarum. Quod si noluerit
vestra congregatio verbum Domini quaerere, non
habebit lucem veritatis: sed versabitur in errore tenebrisque.