PL 30, col. 164
Epistolae (Auctor incertus (Hieronymus Stridonensis)), J. P. Migne
regnum coelorum
[(Matth. XIX, 12)]
. Magnus quidem
est pudicitiae labor, sed majus praemium: temporalis
custodia, sed remuneratio aeterna est. De his et beatus
Joannes apostolus loquitur: quod sequuntur
Agnum quocumque ierit [(Apoc. XIV, 4)]
. Quod ita intelligendum
puto, nullum eis locum in coelesti aula
claudendum, et cuncta eis divinarum mansionum habitacula
reseranda. Sed ut illustrius virginitatis meritum
clareat, et quam Deo digna sit, manifestius intelligi
possit: illud cogitetur, quod Dominus et
Salvator noster Deus, cum propter humani generis
salutem hominem dignaretur assumere, non
alium quam virginalem elegerit uterum. Et ut hujuscemodi
plurimum sibi placere monstraret, et
pudicitiae bonum utrique sexui intimaretur, virginem
habuit matrem, virgo mansurus. In se viris,
et in matre feminis praebuit virginitatis exemplum:
quod demonstraretur in utroque sexu beatam
integritatem divinitatis haberi, et plenitudinem meruisse,
dum totum in matre fuit, quidquid habebatur
in filio. Sed quid ego satago excellens, ac sublime
pudicitiae meritum revelare et gloriosae virginitatis
bonum ostendere, cum de hac re plerosque perorasse
non nesciam, et ejus beatitudinem manifestissimis
rationibus comprobasse: et nulli sapienti venire in
dubium posse, eam rem majoris esse meriti, quae sit
amplioris laboris? Quisquis etiam pudicitiam, aut
nullius praemii, aut parvi existimat: certum est illum,
aut ignorare, aut non voluntarium ferre laborem.
Inde illi semper castitati derogant, qui eam aut
non habent, aut habere coguntur inviti.
III.
Nunc itaque quoniam, paucis licet, tam laborem,
quam meritum integritatis ostendimus, ne
res quae grandi virtute constat, ingenti praemio destinata,
carere fructu suo possit, diligentius excubandum
est. Quanto enim quaecumque species pretiosor
fuerit, tanto majore sollicitudine custoditur.
Et quoniam multa sunt, quae bono proprio carent,
nisi aliarum rerum juventur auxilio, ut est mellis
species: nisi cerarum custodia, et favorum cellulis
conservetur, et ut verius dixerim, nutriatur, naturalem
gratiam perdit, et subsistere per seipsam non
potest. Sicut vini species quod nisi boni odoris vas
sit, et reparatis crebro picibus foveatur, genuinae
suavitatis vim amittit. Attentius ergo providendum
est, ne forte et virginitati aliqua sint necessaria,
sine quibus nequaquam afferre fructum sufficiat, et
tantus nil proderit labor: dum vane prodesse creditur,
quod absque viribus necessariis possidetur.
Nisi enim fallor, ob coelestis regni praemium, pudicitiae
servatur integritas, quod sine vitae aeternae
merito, neminem consequi posse, satis certum est.
Aeterna vita, non nisi per omnem divinorum praeceptorum
custodiam promereri potest, Scriptura
dicente: Si vis ad vitam venire, serva mandata [(Matth. X, 17)]
.
Vitam ergo aeternam non habet,
nisi qui cuncta mandata legis servaverit, et qui vitam
non habuerit, coelestis regni non potest esse
possessor. In quo non mortui, sed vivi quique regnabunt.
[(Matth. XIX, 12)]
. Magnus quidem
est pudicitiae labor, sed majus praemium: temporalis
custodia, sed remuneratio aeterna est. De his et beatus
Joannes apostolus loquitur: quod sequuntur
Agnum quocumque ierit [(Apoc. XIV, 4)]
. Quod ita intelligendum
puto, nullum eis locum in coelesti aula
claudendum, et cuncta eis divinarum mansionum habitacula
reseranda. Sed ut illustrius virginitatis meritum
clareat, et quam Deo digna sit, manifestius intelligi
possit: illud cogitetur, quod Dominus et
Salvator noster Deus, cum propter humani generis
salutem hominem dignaretur assumere, non
alium quam virginalem elegerit uterum. Et ut hujuscemodi
plurimum sibi placere monstraret, et
pudicitiae bonum utrique sexui intimaretur, virginem
habuit matrem, virgo mansurus. In se viris,
et in matre feminis praebuit virginitatis exemplum:
quod demonstraretur in utroque sexu beatam
integritatem divinitatis haberi, et plenitudinem meruisse,
dum totum in matre fuit, quidquid habebatur
in filio. Sed quid ego satago excellens, ac sublime
pudicitiae meritum revelare et gloriosae virginitatis
bonum ostendere, cum de hac re plerosque perorasse
non nesciam, et ejus beatitudinem manifestissimis
rationibus comprobasse: et nulli sapienti venire in
dubium posse, eam rem majoris esse meriti, quae sit
amplioris laboris? Quisquis etiam pudicitiam, aut
nullius praemii, aut parvi existimat: certum est illum,
aut ignorare, aut non voluntarium ferre laborem.
Inde illi semper castitati derogant, qui eam aut
non habent, aut habere coguntur inviti.
III.
Nunc itaque quoniam, paucis licet, tam laborem,
quam meritum integritatis ostendimus, ne
res quae grandi virtute constat, ingenti praemio destinata,
carere fructu suo possit, diligentius excubandum
est. Quanto enim quaecumque species pretiosor
fuerit, tanto majore sollicitudine custoditur.
Et quoniam multa sunt, quae bono proprio carent,
nisi aliarum rerum juventur auxilio, ut est mellis
species: nisi cerarum custodia, et favorum cellulis
conservetur, et ut verius dixerim, nutriatur, naturalem
gratiam perdit, et subsistere per seipsam non
potest. Sicut vini species quod nisi boni odoris vas
sit, et reparatis crebro picibus foveatur, genuinae
suavitatis vim amittit. Attentius ergo providendum
est, ne forte et virginitati aliqua sint necessaria,
sine quibus nequaquam afferre fructum sufficiat, et
tantus nil proderit labor: dum vane prodesse creditur,
quod absque viribus necessariis possidetur.
Nisi enim fallor, ob coelestis regni praemium, pudicitiae
servatur integritas, quod sine vitae aeternae
merito, neminem consequi posse, satis certum est.
Aeterna vita, non nisi per omnem divinorum praeceptorum
custodiam promereri potest, Scriptura
dicente: Si vis ad vitam venire, serva mandata [(Matth. X, 17)]
.
Vitam ergo aeternam non habet,
nisi qui cuncta mandata legis servaverit, et qui vitam
non habuerit, coelestis regni non potest esse
possessor. In quo non mortui, sed vivi quique regnabunt.