PL 32, col. 756

servire tibi: erant autem ex eis quos dicunt agentes
in rebus. Tunc subito repletus amore sancto et sobrio
pudore, iratus sibi conjecit oculos in amicum, et ait
illi: Dic, quaeso te, omnibus istis laboribus nostris quo
ambimus pervenire? quid quaerimus? cujus rei causa
militamus? Majorne esse poterit spes nostra in palatio,
quam ut amici Imperatoris simus? Et ibi quid non fragile,
plenumque periculis? Et per quot pericula pervenitur
ad grandius periculum? Et quando istuc erit? Amicus
autem Dei, si voluero, ecce nunc fio. Dixit hoc, et
turbidus parturitione novae vitae, reddidit oculos paginis;
et legebat, et mutabatur intus ubi tu videbas,
et exuebatur mundo mens ejus, ut mox apparuit. Namque
dum legit et volvit fluctus cordis sui, infremuit
aliquando et discrevit, decrevitque meliora; jamque
tuus, ait amico suo: Ego jam abrupi me ab illa spe
nostra, et Deo servire statui; et hoc ex hora hac, in hoc
loco aggredior. Te si piget imitari, noli adversari. Respondit
ille, adhaerere se socium tantae mercedis
tantaeque militiae. Et ambo jam tui, aedificabant turrim
sumptu idoneo relinquendi omnia sua et sequendi
te [(Luc. XIV, 26-35)] . Tum Pontitianus et qui cum eo
per alias horti partes deambulabant, quaerentes eos
devenerunt in cumdem locum, et invenientes admonuerunt
ut redirent, quod declinasset dies. At illi
narrato placito et proposito suo, quoque modo in eis
talis voluntas orta esset atque firmata, petiverunt ne
sibi molesti essent si adjungi recusarent. Isti autem
nihilo mutati a pristinis, fleverunt se tamen, ut dicebat,
atque illis pie congratulati sunt, et commendaverunt
se orationibus eorum, et trahentes cor in
terra abierunt in palatium; illi autem affigentes cor
coelo manserunt in casa. Et ambo habebant sponsas:
quae posteaquam hoc audierunt, dicaverunt etiam ipsae
virginitatem tibi.
CAPUT VII. Rodebatur intus audito Pontitiano.
16. Narrabat haec Pontitianus: tu autem, Domine,
inter verba ejus retorquebas me ad meipsum, auferens
me a dorso meo ubi me posueram, dum nollem
me attendere; et constituebas me ante faciem meam,
ut viderem quam turpis essem, quam distortus et
sordidus, maculosus et ulcerosus. Et videbam, et horrebam;
et quo a me fugerem non erat. Et si conabar
a me avertere aspectum, narrabat ille quod narrabat,
et tu me rursus opponebas mihi, et impingebas me in
oculos meos ut invenirem iniquitatem meam et odissem.
Noveram eam, sed dissimulabam; et connivebam,
et obliviscebar.
17. Tunc vero, quanto ardentius amabam illos de