PL 32, col. 775
Confessiones (Augustinus Hipponensis), J. P. Migne
In inglese: The Confessions 9.0
cui suspiravimus; nonne hoc est, Intra in
gaudium Domini tui? [(Matth. XXV, 21)]
. Et istud
quando? An cum omnes resurgemus, sed non omnes
immutabimur? [(I Cor. XV, 51.)]
26. Dicebam talia, etsi non isto modo et his verbis,
tamen, Domine, tu scis quod illo die, cum talia loqueremur,
et mundus iste nobis inter verba vilesceret
cum omnibus delectationibus suis, tunc ait illa: Fili,
quantum ad me attinet, nulla jam re delector in hac vita.
Quid hic faciam adhuc, et cur hic sim nescio, jam consumpta
spe hujus saeculi. Unum erat propter quod in hac
vita aliquantum immorari cupiebam, ut te christianum
catholicum viderem, priusquam morerer. Cumulatius
hoc mihi Deus meus praestitit, ut te etiam, contempta
felicitate terrena, servum ejus videam: quid hic
facio?
CAPUT XI. De ecstasi et morte matris.
27. Ad haec ei quid responderim, non satis recolo.
Cum interea vix intra quinque dies, aut non multo
amplius decubuit febribus. Et cum aegrotaret, quodam
die defectum animae passa est, et paululum subtracta
a praesentibus. Nos concurrimus, sed cito reddita est
sensui, et aspexit astantes me et fratrem meum, et ait
nobis quasi quaerenti similis: Ubi eram? Deinde nos
intuens moerore attonitos: Ponetis hic, inquit, matrem
vestram? Ego silebam, et fletum frenabam. Frater
autem meus quiddam locutus est, quo eam non peregre,
sed in patria defungi tanquam felicius optaret. Quo
audito, illa vultu anxio reverberans eum oculis quod
talia saperet, atque inde me intuens: Vide, ait, quid
dicit. Et mox ambobus: Ponite, inquit, hoc corpus ubicumque;
nihil vos ejus cura conturbet; tantum illud
vos rogo, ut ad Domini altare memineritis mei ubi
fueritis. Cumque hanc sententiam verbis quibus poterat
explicasset, conticuit; et ingravescente morbo
exercebatur.
28. Ego vero cogitans dona tua, Deus invisibilis,
quae immittis in corda fidelium tuorum, et proveniunt
inde fruges admirabiles; gaudebam et gratias agebam
tibi, recolens quod noveram, quanta cura semper
aestuasset de sepulcro quod sibi providerat et praeparaverat
juxta corpus viri sui. Quia enim valde concorditer
vixerant, id etiam volebat, ut est animus
humanus minus capax divinorum, adjungi ad illam
felicitatem, et commemorari ab hominibus, concessum
sibi esse post transmarinam peregrinationem, ut conjuncta
terra amborum conjugum terra tegeretur.
Quando autem ista inanitas plenitudine bonitatis tuae
coeperat in ejus corde non esse, nesciebam, et laetabar
admirans quod sic mihi aperuisset; quanquam
et in illo sermone nostro ad fenestram cum dixit, Jam
quid hic facio? non apparuit desiderare in patria mori.
Audivi etiam postea, quod jam cum Ostiis essemus,
cum quibusdam amicis meis materna fiducia colloquebatur
gaudium Domini tui? [(Matth. XXV, 21)]
. Et istud
quando? An cum omnes resurgemus, sed non omnes
immutabimur? [(I Cor. XV, 51.)]
26. Dicebam talia, etsi non isto modo et his verbis,
tamen, Domine, tu scis quod illo die, cum talia loqueremur,
et mundus iste nobis inter verba vilesceret
cum omnibus delectationibus suis, tunc ait illa: Fili,
quantum ad me attinet, nulla jam re delector in hac vita.
Quid hic faciam adhuc, et cur hic sim nescio, jam consumpta
spe hujus saeculi. Unum erat propter quod in hac
vita aliquantum immorari cupiebam, ut te christianum
catholicum viderem, priusquam morerer. Cumulatius
hoc mihi Deus meus praestitit, ut te etiam, contempta
felicitate terrena, servum ejus videam: quid hic
facio?
CAPUT XI. De ecstasi et morte matris.
27. Ad haec ei quid responderim, non satis recolo.
Cum interea vix intra quinque dies, aut non multo
amplius decubuit febribus. Et cum aegrotaret, quodam
die defectum animae passa est, et paululum subtracta
a praesentibus. Nos concurrimus, sed cito reddita est
sensui, et aspexit astantes me et fratrem meum, et ait
nobis quasi quaerenti similis: Ubi eram? Deinde nos
intuens moerore attonitos: Ponetis hic, inquit, matrem
vestram? Ego silebam, et fletum frenabam. Frater
autem meus quiddam locutus est, quo eam non peregre,
sed in patria defungi tanquam felicius optaret. Quo
audito, illa vultu anxio reverberans eum oculis quod
talia saperet, atque inde me intuens: Vide, ait, quid
dicit. Et mox ambobus: Ponite, inquit, hoc corpus ubicumque;
nihil vos ejus cura conturbet; tantum illud
vos rogo, ut ad Domini altare memineritis mei ubi
fueritis. Cumque hanc sententiam verbis quibus poterat
explicasset, conticuit; et ingravescente morbo
exercebatur.
28. Ego vero cogitans dona tua, Deus invisibilis,
quae immittis in corda fidelium tuorum, et proveniunt
inde fruges admirabiles; gaudebam et gratias agebam
tibi, recolens quod noveram, quanta cura semper
aestuasset de sepulcro quod sibi providerat et praeparaverat
juxta corpus viri sui. Quia enim valde concorditer
vixerant, id etiam volebat, ut est animus
humanus minus capax divinorum, adjungi ad illam
felicitatem, et commemorari ab hominibus, concessum
sibi esse post transmarinam peregrinationem, ut conjuncta
terra amborum conjugum terra tegeretur.
Quando autem ista inanitas plenitudine bonitatis tuae
coeperat in ejus corde non esse, nesciebam, et laetabar
admirans quod sic mihi aperuisset; quanquam
et in illo sermone nostro ad fenestram cum dixit, Jam
quid hic facio? non apparuit desiderare in patria mori.
Audivi etiam postea, quod jam cum Ostiis essemus,
cum quibusdam amicis meis materna fiducia colloquebatur