PL 32, col. 780
Confessiones (Augustinus Hipponensis), J. P. Migne
In inglese: The Confessions 10.3 · The Confessions 10.2 · The Confessions 10.4
tuum Monnicae famulae tuae, cum Patricio quondam
ejus conjuge, per quorum carnem introduxisti me in
hanc vitam, quemadmodum nescio. Meminerint cum
affectu pio parentum meorum in hac luce transitoria,
et fratrum meorum sub te patre in matre Catholica,
et civium meorum in aeterna Jerusalem, cui suspirat
peregrinatio populi tui ab exitu usque ad reditum; ut
quod a me illa poposcit extremum, uberius illi praestetur
in multorum orationibus per confessiones, quam
per orationes meas.
LIBER DECIMUS. Scrutatur deinceps, ac palam contestatur, non qualis antea esset, sed qualis nunc. Deum quem diligit studet indicare; dumque per singula ducit rerum genera, multis explicat memoriae vim plane stupendam, et quod sua in memoria locum Deus habeat gratulatur. Inquirit in actus, in sensus, et affectus suos ex triplici tentatione voluptatis, curiositatis, ac superbiae. Dominum Christum unum mediatorem Dei et hominum confitetur, ejusque ope animi sui languores omnes sanandos esse confidit.
CAPUT PRIMUM. In Deo solo spes et gaudium.
prius eum justificas impium [(Rom. IV, 5)] . Confessio
itaque mea, Deus meus, in conspectu tuo tibi tacite
fit, et non tacite. Tacet enim strepitu, clamat affectu.
Neque enim dico recti aliquid hominibus, quod non
a me tu prius audieris; aut etiam tu aliquid tale audis
a me, quod non mihi tu prius dixeris.
CAPUT III. Quo fructu confitebitur deinceps quis sit, non quis fuerit.
3. Quid mihi ergo est cum hominibus ut audiant
confessiones meas, quasi ipsi sanaturi sint omnes languores
meos? Curiosum genus ad cognoscendam vitam
alienam, desidiosum ad corrigendam suam. Quid
a me quaerunt audire qui sim, qui nolunt a te audire
qui sint? Et unde sciunt, cum a meipso de meipso
audiunt, an verum dicam; quandoquidem nemo scit
hominum quid agatur in homine, nisi spiritus hominis
qui in ipso est [(I Cor. II, 11)] ? Si autem a te audiant
de seipsis, non poterunt dicere, Mentitur Dominus.
Quid est enim a te audire de se, nisi cognoscere
se? Quis porro cognoscit, et dicit, Falsum est,
nisi ipse mentiatur? Sed quia charitas omnia credit [(Ibid. XIII, 7)] ,
inter eos utique quos connexos sibim et
unum facit, ego quoque, Domine, etiam sic tibi confiteor,
ut audiant homines, quibus demonstrare non
possum an vera confitear; sed credunt mihi quorum
mihi aures charitas aperit.
4. Verumtamen tu, medice meus intime, quo fructu
ista faciam, eliqua mihi. Nam confessiones praetoritorum
malorum meorum, quae remisisti et texisti ut
beares me in te [(Psal. XXXI, 1)] , mutans animam
meam fide et Sacramento tuo, cum leguntur et audiuntur,
ejus conjuge, per quorum carnem introduxisti me in
hanc vitam, quemadmodum nescio. Meminerint cum
affectu pio parentum meorum in hac luce transitoria,
et fratrum meorum sub te patre in matre Catholica,
et civium meorum in aeterna Jerusalem, cui suspirat
peregrinatio populi tui ab exitu usque ad reditum; ut
quod a me illa poposcit extremum, uberius illi praestetur
in multorum orationibus per confessiones, quam
per orationes meas.
LIBER DECIMUS. Scrutatur deinceps, ac palam contestatur, non qualis antea esset, sed qualis nunc. Deum quem diligit studet indicare; dumque per singula ducit rerum genera, multis explicat memoriae vim plane stupendam, et quod sua in memoria locum Deus habeat gratulatur. Inquirit in actus, in sensus, et affectus suos ex triplici tentatione voluptatis, curiositatis, ac superbiae. Dominum Christum unum mediatorem Dei et hominum confitetur, ejusque ope animi sui languores omnes sanandos esse confidit.
CAPUT PRIMUM. In Deo solo spes et gaudium.
prius eum justificas impium [(Rom. IV, 5)] . Confessio
itaque mea, Deus meus, in conspectu tuo tibi tacite
fit, et non tacite. Tacet enim strepitu, clamat affectu.
Neque enim dico recti aliquid hominibus, quod non
a me tu prius audieris; aut etiam tu aliquid tale audis
a me, quod non mihi tu prius dixeris.
CAPUT III. Quo fructu confitebitur deinceps quis sit, non quis fuerit.
3. Quid mihi ergo est cum hominibus ut audiant
confessiones meas, quasi ipsi sanaturi sint omnes languores
meos? Curiosum genus ad cognoscendam vitam
alienam, desidiosum ad corrigendam suam. Quid
a me quaerunt audire qui sim, qui nolunt a te audire
qui sint? Et unde sciunt, cum a meipso de meipso
audiunt, an verum dicam; quandoquidem nemo scit
hominum quid agatur in homine, nisi spiritus hominis
qui in ipso est [(I Cor. II, 11)] ? Si autem a te audiant
de seipsis, non poterunt dicere, Mentitur Dominus.
Quid est enim a te audire de se, nisi cognoscere
se? Quis porro cognoscit, et dicit, Falsum est,
nisi ipse mentiatur? Sed quia charitas omnia credit [(Ibid. XIII, 7)] ,
inter eos utique quos connexos sibim et
unum facit, ego quoque, Domine, etiam sic tibi confiteor,
ut audiant homines, quibus demonstrare non
possum an vera confitear; sed credunt mihi quorum
mihi aures charitas aperit.
4. Verumtamen tu, medice meus intime, quo fructu
ista faciam, eliqua mihi. Nam confessiones praetoritorum
malorum meorum, quae remisisti et texisti ut
beares me in te [(Psal. XXXI, 1)] , mutans animam
meam fide et Sacramento tuo, cum leguntur et audiuntur,