PL 39, col. 2132
Sermones suppositii de Sanctis (Auctor incertus (Augustinus Hipponensis)), J. P
praeconia magna voce attollite. Hinc iterum dicit, Domine
Deus meus, magnificatus es vehementer [(Psal.
CIII, 1)]
. Unde autem magnificetur in nobis, idem propheta
ait, Magnificata est usque ad coelos misericordia
tua [(Psal. CVII, 5)]
.
7.
Magnificandus imprimis Deus de redemptionis munere.
Sic namque optandum est, ut in singulis nostra
anima magnificet Dominum, concipiat Dei Verbum,
pariat et nutriat, recordetur salvationis suae pia commercia,
quomodo nullis suis praecedentibus meritis
sit ab iniquitate salvata, sed sola Dei bonitate gratuita
Christi sanguine redempta, et dicat, Magnificat anima
mea Dominum. Sic enim dilexit Deus mundum, ait Evangelium, ut Filium suum unigenitum daret
[(Joan. III, 16)]
.
Hinc et Apostolus, Qui proprio, inquit, Filio non pepercit,
sed pro nobis omnibus tradidit illum [(Rom.
VIII, 52)]
. O mirae pietatis affectus! o inaestimabilis
ardor charitatis! Quis ante tantae pietatis divitias non
obstupescat? quis ante tam ineffabilem charitatem
non contremiscat? Quis unquam posset sperare, ut
ex Deo ante tempora natus nasceretur pro hominibus
in tempore ex femina homo factus? unde scriptum
est, Cum venit plenitudo temporis, misit Deus Filium
suum factum ex muliere, factum sub Lege, ut eos qui
sub Lege erant redimeret, ut adoptionem filiorum reciperemus [(Galat. IV, 4, 5)]
.
Quis, inquam, posset aestimare,
ut portaretur manibus femineis portator orbis,
panis Angelorum aleretur, virtus coelorum infirmaretur,
vita omnium moreretur? Magnificet ergo in his
anima Mariae Dominum; magnificet et nostra. Admiremur,
gratulemur, amemus, laudemus, adoremus,
gratias illi agamus; quoniam per eamdem Redemptoris
nostri mortem de tenebris ad lucem, de morte
ad vitam, de corruptione ad incorruptionem, de exsilio
ad patriam, de luctu ad gaudium, de terris ad
coeleste regnum vocati sumus.
8.
Hac veritate imbutus terrena despicit. Quae bona,
quae prava exsultatio. Quaecumque igitur anima sancta
talibus fuerit incitamentis occupata, nihil concupiscit
terrenum, nihil transitorium, nihil quod ad tempus
arridet, nihil quod ad praesens delectat: quae risum
luctum computat, et gaudium in moerorem commutat;
cui mundus carcer, coelum vero habitatio est:
cui exsultatio in praesentibus nulla est, quia in illo
tantum gaudere appetit, qui super omnes est. Unde
in sancto Cantico, cum diceret Virgo gloriosa, Magnificat
anima mea Dominum; et exsultavit spiritus meus;
signanter addidit, in Deo salutari meo: ac si diceret,
Anima mea quae magnificat Dominum, non in quolibet
alio, sed in illo tantum exsultat, quem amando magnificat.
Noverat autem esse aliam vituperabilem exsultationem,
quia mundus gaudere dicitur tendens ad
luctum, de quibus Salomon ait: Laetantur cum male
fecerint, et exsultant in rebus pessimis [(Prov. II, 14)]
.
Hinc et Apostolus non quodlibet gaudium in sanctorum
cordibus esse describit, sed in Spiritu sancto.
Hinc David cum diceret, Gaudete, justi; subjunxit, in Domino
[(Psal. XXXII, 1)]
. Hinc cum Domino diceret, Gaudebunt labia mea, dum cantavero;
addidit, tibi
[(Psal. LXX, 23)]
. Hac enim exsultatione nullus
eorum gaudet, quisquis de praesentibus tantum exsultat,
aeternisque bonis interesse non concupiscit: cui
exsilium patria esse creditur, et mors vita aestimatur;
cujus Deus venter est, et ornatus non in moribus,
sed in amictu est: qui cum laudatur, extollitur;
et cum vituperatus fuerit, magnis iracundiae
stimulis agitatur - qui cum mansuetis non humiliatur,
sed in superbiae fascibus elevatur, et caeteros
quasi ex alto montis supercilio contemplatur.
9.
Quid sit laetari in Jesu. Sed quis haec ad plenum
ita potest calcare, ut ab hac exsultatione, iisdem vitiis
interpellantibus, nec ad momentum se credat posse
abstrahi; cum Scriptura pronuntiet, Corpus quod corrumpitur
aggravat animam, et deprimit terrena inhabitatio
Deus meus, magnificatus es vehementer [(Psal.
CIII, 1)]
. Unde autem magnificetur in nobis, idem propheta
ait, Magnificata est usque ad coelos misericordia
tua [(Psal. CVII, 5)]
.
7.
Magnificandus imprimis Deus de redemptionis munere.
Sic namque optandum est, ut in singulis nostra
anima magnificet Dominum, concipiat Dei Verbum,
pariat et nutriat, recordetur salvationis suae pia commercia,
quomodo nullis suis praecedentibus meritis
sit ab iniquitate salvata, sed sola Dei bonitate gratuita
Christi sanguine redempta, et dicat, Magnificat anima
mea Dominum. Sic enim dilexit Deus mundum, ait Evangelium, ut Filium suum unigenitum daret
[(Joan. III, 16)]
.
Hinc et Apostolus, Qui proprio, inquit, Filio non pepercit,
sed pro nobis omnibus tradidit illum [(Rom.
VIII, 52)]
. O mirae pietatis affectus! o inaestimabilis
ardor charitatis! Quis ante tantae pietatis divitias non
obstupescat? quis ante tam ineffabilem charitatem
non contremiscat? Quis unquam posset sperare, ut
ex Deo ante tempora natus nasceretur pro hominibus
in tempore ex femina homo factus? unde scriptum
est, Cum venit plenitudo temporis, misit Deus Filium
suum factum ex muliere, factum sub Lege, ut eos qui
sub Lege erant redimeret, ut adoptionem filiorum reciperemus [(Galat. IV, 4, 5)]
.
Quis, inquam, posset aestimare,
ut portaretur manibus femineis portator orbis,
panis Angelorum aleretur, virtus coelorum infirmaretur,
vita omnium moreretur? Magnificet ergo in his
anima Mariae Dominum; magnificet et nostra. Admiremur,
gratulemur, amemus, laudemus, adoremus,
gratias illi agamus; quoniam per eamdem Redemptoris
nostri mortem de tenebris ad lucem, de morte
ad vitam, de corruptione ad incorruptionem, de exsilio
ad patriam, de luctu ad gaudium, de terris ad
coeleste regnum vocati sumus.
8.
Hac veritate imbutus terrena despicit. Quae bona,
quae prava exsultatio. Quaecumque igitur anima sancta
talibus fuerit incitamentis occupata, nihil concupiscit
terrenum, nihil transitorium, nihil quod ad tempus
arridet, nihil quod ad praesens delectat: quae risum
luctum computat, et gaudium in moerorem commutat;
cui mundus carcer, coelum vero habitatio est:
cui exsultatio in praesentibus nulla est, quia in illo
tantum gaudere appetit, qui super omnes est. Unde
in sancto Cantico, cum diceret Virgo gloriosa, Magnificat
anima mea Dominum; et exsultavit spiritus meus;
signanter addidit, in Deo salutari meo: ac si diceret,
Anima mea quae magnificat Dominum, non in quolibet
alio, sed in illo tantum exsultat, quem amando magnificat.
Noverat autem esse aliam vituperabilem exsultationem,
quia mundus gaudere dicitur tendens ad
luctum, de quibus Salomon ait: Laetantur cum male
fecerint, et exsultant in rebus pessimis [(Prov. II, 14)]
.
Hinc et Apostolus non quodlibet gaudium in sanctorum
cordibus esse describit, sed in Spiritu sancto.
Hinc David cum diceret, Gaudete, justi; subjunxit, in Domino
[(Psal. XXXII, 1)]
. Hinc cum Domino diceret, Gaudebunt labia mea, dum cantavero;
addidit, tibi
[(Psal. LXX, 23)]
. Hac enim exsultatione nullus
eorum gaudet, quisquis de praesentibus tantum exsultat,
aeternisque bonis interesse non concupiscit: cui
exsilium patria esse creditur, et mors vita aestimatur;
cujus Deus venter est, et ornatus non in moribus,
sed in amictu est: qui cum laudatur, extollitur;
et cum vituperatus fuerit, magnis iracundiae
stimulis agitatur - qui cum mansuetis non humiliatur,
sed in superbiae fascibus elevatur, et caeteros
quasi ex alto montis supercilio contemplatur.
9.
Quid sit laetari in Jesu. Sed quis haec ad plenum
ita potest calcare, ut ab hac exsultatione, iisdem vitiis
interpellantibus, nec ad momentum se credat posse
abstrahi; cum Scriptura pronuntiet, Corpus quod corrumpitur
aggravat animam, et deprimit terrena inhabitatio