PL 4, col. 629
De bono patientiae (Cyprianus Carthaginensis), J. P. Migne
In inglese: On the Advantage of Patience 10 · On the Advantage of Patience 11
Abraham Deo credens et radicem ac fundamentum
fidei primus instituens, tentatus in filio, non dubitat
neque cunctatur, sed praeceptis Dei tota patientia
devotionis obsequitur. Et Isaac, ad hostiae Dominicae
similitudinem praefiguratus, quando a patre immolandus
offertur, patiens invenitur. Et Jacob, fugatus
a fratre de terra sua patienter excedit, et majore patientia
postmodum supplex adhuc magis impium et
persecutorem muneribus pacificis ad concordiam redigit.
Joseph, venundatus a fratribus et relegatus,
non tantum patienter ignoscit, sed et gratuita frumenta
venientibus largiter et clementer impertit.
Moyses ab ingrato et perfido populo contemnitur frequenter
et pene lapidatur, et tamen lenis et patiens
pro eisdem Dominum deprecatur. In David vero, ex
quo secundum carnem Christi nativitas oritur, quam
magna et mira et christiana patientia, habuisse in
manu saepe ut Saul regem persequentem se et interficere
concupiscentem posset occidere, et tamen subditum
sibi et traditum maluisse servare, nec rependisse
inimico vicem, sed occisum adhuc insuper et
vindicasse! Tot denique Prophetae interfecti, tot martyres
gloriosis mortibus honorati, qui omnes ad coelestes
coronas patientiae laude venerunt. Neque enim
potest accipi dolorum et passionum corona, nisi praecedat
in dolore et passione patientia.
XI.
Quam sit autem patientia utilis et necessaria,
fratres dilectissimi, ut manifestius possit et plenius
nosci, Dei sententia cogitetur quam in origine statim
mundi et generis humani Adam, praecepti immemor
et datae legis transgressor, accepit. Tunc sciemus
quam patientes esse in isto saeculo debeamus, qui sic
nascimur ut pressuris istic et conflictationibus laboremus: Quia audisti,
inquit, vocem mulieris tuae, et
manducasti ex illa arbore de qua sola praeceperam tibi
ne manducares, maledicta terra erit in omnibus operibus
tuis: in tristitia et gemitu edes ex ea omnibus diebus
vitae tuae, spinas et tribulos ejiciet tibi, et edes pabulum
agri; in sudore vultus tui edes panem tuum donec
revertaris in terram de qua sumptus es; quia terra es,
et in terram ibis [(Gen. III, 17 sqq.)]
. Hujus sententiae
vinculo colligati omnes et constricti sumus, donec,
expuncta morte, de isto saeculo recedamus. In tristitia
et gemitu simus necesse est omnibus diebus vitae
fidei primus instituens, tentatus in filio, non dubitat
neque cunctatur, sed praeceptis Dei tota patientia
devotionis obsequitur. Et Isaac, ad hostiae Dominicae
similitudinem praefiguratus, quando a patre immolandus
offertur, patiens invenitur. Et Jacob, fugatus
a fratre de terra sua patienter excedit, et majore patientia
postmodum supplex adhuc magis impium et
persecutorem muneribus pacificis ad concordiam redigit.
Joseph, venundatus a fratribus et relegatus,
non tantum patienter ignoscit, sed et gratuita frumenta
venientibus largiter et clementer impertit.
Moyses ab ingrato et perfido populo contemnitur frequenter
et pene lapidatur, et tamen lenis et patiens
pro eisdem Dominum deprecatur. In David vero, ex
quo secundum carnem Christi nativitas oritur, quam
magna et mira et christiana patientia, habuisse in
manu saepe ut Saul regem persequentem se et interficere
concupiscentem posset occidere, et tamen subditum
sibi et traditum maluisse servare, nec rependisse
inimico vicem, sed occisum adhuc insuper et
vindicasse! Tot denique Prophetae interfecti, tot martyres
gloriosis mortibus honorati, qui omnes ad coelestes
coronas patientiae laude venerunt. Neque enim
potest accipi dolorum et passionum corona, nisi praecedat
in dolore et passione patientia.
XI.
Quam sit autem patientia utilis et necessaria,
fratres dilectissimi, ut manifestius possit et plenius
nosci, Dei sententia cogitetur quam in origine statim
mundi et generis humani Adam, praecepti immemor
et datae legis transgressor, accepit. Tunc sciemus
quam patientes esse in isto saeculo debeamus, qui sic
nascimur ut pressuris istic et conflictationibus laboremus: Quia audisti,
inquit, vocem mulieris tuae, et
manducasti ex illa arbore de qua sola praeceperam tibi
ne manducares, maledicta terra erit in omnibus operibus
tuis: in tristitia et gemitu edes ex ea omnibus diebus
vitae tuae, spinas et tribulos ejiciet tibi, et edes pabulum
agri; in sudore vultus tui edes panem tuum donec
revertaris in terram de qua sumptus es; quia terra es,
et in terram ibis [(Gen. III, 17 sqq.)]
. Hujus sententiae
vinculo colligati omnes et constricti sumus, donec,
expuncta morte, de isto saeculo recedamus. In tristitia
et gemitu simus necesse est omnibus diebus vitae