PL 40, col. 892
Soliloquia animae ad Deum (Auctor incertus), J. P. Migne
fuerit requie vel aerumna. Resurgent enim in illa die
a voce virtutis tuae omnes homines, quotquot humanam
animam acceperunt, in carne sua quam hic habuerunt,
ut totus homo pro meritis, vel gloriam suscipiat
vel gehennam. Tu es ipse vita et resurrectio
nostra, quem Salvatorem exspectamus Dominum Jesum
Christum, qui reformabit corpus humilitatis nostrae
configuratum corpori claritatis suae [(Philipp. III,
20 et 21)] .
Cognovi te Deum verum et vivum Spiritum sanctum
Patris et Filii, ab utroque pariter procedentem,
consubstantialem et coaeternum Patri et Filio, paracletum
et advocatum nostrum, qui super eumdem
Deum et Dominum nostrum Jesum Christum in columbae
specie descendisti [(Matth. III, 16)] , et super
Apostolos in linguis igneis apparuisti [(Act. II, 3)] : qui
et omnes sanctos et electos Dei a principio tuae gratiae
munere docuisti, et ora Prophetarum, ut enarrarent
mirabilia regni Dei aperuisti, quem cum Patre et Filio
simul adorari et glorificari oportet ab omnibus sanctis
Dei. Inter quos et ego filius ancillae tuae toto corde
meo glorifico nomen tuum, quoniam illuminasti me.
Tu es enim vera lux, lumen veridicum, ignis Dei et
magister spirituum, qui unctione tua doces nos omnem
veritatem, spiritus veritatis, sine quo impossibile
est placere Deo, quoniam tu ipse Deus es ex Deo,
et lux de luce, procedens a Patre luminum, et a suo
Filio Domino nostro Jesu Christo, quibus consubstantialis
et coaequalis et coaeternus existens, in unius
Trinitatis essentia superessentialiter congloriaris et
conregnas.
Cognovi te unum Deum vivum et verum Patrem, et
Filium, et Spiritum sanctum, trinum quidem in personis,
sed unum in essentia: quem confiteor, adoro
et glorifico toto corde meo verum Deum, solum sanctum,
immortalem, invisibilem, incommutabilem,
inaccessibilem, imperscrutabilem, unum lumen, unum
solem, unum panem, unam vitam, unum bonum,
unum principium, unum finem, unum creatorem coeli
et terrae; per quem omnia vivunt, per quem omnia
subsistunt, per quem omnia gubernantur, reguntur
et vivificantur, quae in coelis sunt, et quae in terris, et
quae subtus terram; praeter quem non est Deus in
coelo et in terra. Sic cognovi te, cognitor meus, sic
cognovi te. Cognovi te per fidem tuam quam inspirasti
mihi, lux mea, lumen oculorum meorum, Domine
Deus meus, spes omnium finium terrae, gaudium laetificans
juventutem meam, et bonum sustentans senectutem
meam. In te, Domine, jubilant omnia ossa
mea dicentia, Domine, quis similis tui [(Psal. XXXIV,
10)]
? Quis similis tui in diis, Domine [(Psal. LXXXV,
8)] , non quem fecit manus hominum, sed qui fecisti
manus hominum? Simulacra gentium argentum et aurum,
opera manuum hominum [(Psal. CXIII, 4)]
: non
sic operator hominum. Omnes dii gentium daemonia;
Dominus autem coelos fecit [(Psal. XCV, 5)]
, Dominus
ipse est Deus. Dii qui non fecerunt coelum et terram,
pereant de coelo et de terra [(Jerem. X, 11)]
: Deus qui
creavit coelum et terram, benedicant eum coeli et
terra.
CAPUT XXXIII. Quod tenebrae a nobis, a Deo lux nostra. Gratiarum actio ob fugatas tenebras et impertitam lucem.
Quis similis tibi in diis, Domine? quis similis
tibi, magnificus in sanctitate, terribilis atque laudabilis
et faciens mirabilia? Sero te cognovi, lumen
verum; sero te cognovi: erat autem nubes magna et
tenebrosa ante oculos vanitatis meae, ita ut videre
non possem solem justitiae et lumen veritatis. Involvebar
in tenebris filius tenebrarum, tenebras meas
amabam, quia lumen non cognoscebam; caecus eram,
caecitatem amabam, et ad tenebras per tenebras ambulabam.
Quis inde me eduxit, ubi eram homo caecus
in tenebris et umbra mortis? quis accepit manum
meam, ut inde me educeret? quis est illuminator
meus? Non quaerebam eum, ipse quaesivit me; non invocabam
a voce virtutis tuae omnes homines, quotquot humanam
animam acceperunt, in carne sua quam hic habuerunt,
ut totus homo pro meritis, vel gloriam suscipiat
vel gehennam. Tu es ipse vita et resurrectio
nostra, quem Salvatorem exspectamus Dominum Jesum
Christum, qui reformabit corpus humilitatis nostrae
configuratum corpori claritatis suae [(Philipp. III,
20 et 21)] .
Cognovi te Deum verum et vivum Spiritum sanctum
Patris et Filii, ab utroque pariter procedentem,
consubstantialem et coaeternum Patri et Filio, paracletum
et advocatum nostrum, qui super eumdem
Deum et Dominum nostrum Jesum Christum in columbae
specie descendisti [(Matth. III, 16)] , et super
Apostolos in linguis igneis apparuisti [(Act. II, 3)] : qui
et omnes sanctos et electos Dei a principio tuae gratiae
munere docuisti, et ora Prophetarum, ut enarrarent
mirabilia regni Dei aperuisti, quem cum Patre et Filio
simul adorari et glorificari oportet ab omnibus sanctis
Dei. Inter quos et ego filius ancillae tuae toto corde
meo glorifico nomen tuum, quoniam illuminasti me.
Tu es enim vera lux, lumen veridicum, ignis Dei et
magister spirituum, qui unctione tua doces nos omnem
veritatem, spiritus veritatis, sine quo impossibile
est placere Deo, quoniam tu ipse Deus es ex Deo,
et lux de luce, procedens a Patre luminum, et a suo
Filio Domino nostro Jesu Christo, quibus consubstantialis
et coaequalis et coaeternus existens, in unius
Trinitatis essentia superessentialiter congloriaris et
conregnas.
Cognovi te unum Deum vivum et verum Patrem, et
Filium, et Spiritum sanctum, trinum quidem in personis,
sed unum in essentia: quem confiteor, adoro
et glorifico toto corde meo verum Deum, solum sanctum,
immortalem, invisibilem, incommutabilem,
inaccessibilem, imperscrutabilem, unum lumen, unum
solem, unum panem, unam vitam, unum bonum,
unum principium, unum finem, unum creatorem coeli
et terrae; per quem omnia vivunt, per quem omnia
subsistunt, per quem omnia gubernantur, reguntur
et vivificantur, quae in coelis sunt, et quae in terris, et
quae subtus terram; praeter quem non est Deus in
coelo et in terra. Sic cognovi te, cognitor meus, sic
cognovi te. Cognovi te per fidem tuam quam inspirasti
mihi, lux mea, lumen oculorum meorum, Domine
Deus meus, spes omnium finium terrae, gaudium laetificans
juventutem meam, et bonum sustentans senectutem
meam. In te, Domine, jubilant omnia ossa
mea dicentia, Domine, quis similis tui [(Psal. XXXIV,
10)]
? Quis similis tui in diis, Domine [(Psal. LXXXV,
8)] , non quem fecit manus hominum, sed qui fecisti
manus hominum? Simulacra gentium argentum et aurum,
opera manuum hominum [(Psal. CXIII, 4)]
: non
sic operator hominum. Omnes dii gentium daemonia;
Dominus autem coelos fecit [(Psal. XCV, 5)]
, Dominus
ipse est Deus. Dii qui non fecerunt coelum et terram,
pereant de coelo et de terra [(Jerem. X, 11)]
: Deus qui
creavit coelum et terram, benedicant eum coeli et
terra.
CAPUT XXXIII. Quod tenebrae a nobis, a Deo lux nostra. Gratiarum actio ob fugatas tenebras et impertitam lucem.
Quis similis tibi in diis, Domine? quis similis
tibi, magnificus in sanctitate, terribilis atque laudabilis
et faciens mirabilia? Sero te cognovi, lumen
verum; sero te cognovi: erat autem nubes magna et
tenebrosa ante oculos vanitatis meae, ita ut videre
non possem solem justitiae et lumen veritatis. Involvebar
in tenebris filius tenebrarum, tenebras meas
amabam, quia lumen non cognoscebam; caecus eram,
caecitatem amabam, et ad tenebras per tenebras ambulabam.
Quis inde me eduxit, ubi eram homo caecus
in tenebris et umbra mortis? quis accepit manum
meam, ut inde me educeret? quis est illuminator
meus? Non quaerebam eum, ipse quaesivit me; non invocabam