PL 40, col. 903
Meditationes (Auctor incertus (Augustinus Hipponensis); Auctor incertus (Anselmu
nisi qui forte amens te exhorruerit. Ergo
non modo iratus non percutis, sed te irritantibus
dona, si quieverint, tribuis. Deus meus, cornu salutis
meae, et susceptor meus, ego infelix, ego te irritavi,
ego malum coram te feci, furorem tuum provocavi,
iram promerui. Peccavi, et passus es; deliqui,
et adhuc sustines. Si poeniteo, parcis; si revertor,
suscipis; insuper dum differo, praestolaris. Revocas
errantem, invitas repugnantem, excitas torpentem,
amplecteris redeuntem, doces ignorantem, moerentem
mulces, a ruina suscitas, post lapsum reparas, petenti
largiris, quaerenti inveniris, et pulsanti aperis.
Ecce, Domine Deus salutis meae, quid opponam
nescio, quid respondeam ignoro; nullum confugium,
nullum abs te patet mihi latibulum. Ostendisti mihi
bene vivendi viam, dedisti gradiendi scientiam; minatus
es mihi gehennam, et pollicitus es mihi paradisi
gloriam. Nunc, pater misericordiarum et Deus
totius consolationis, confige timore tuo carnes meas [(Psal. CXVIII, 120)] ;
quatenus quae minaris, metuendo
evadam: et redde mihi propitius laetitiam salutaris
tui [(Psal. L, 14)] , ut quae spondes, diligendo percipiam.
Fortitudo mea, Domine, firmamentum meum,
Deus meus, refugium meum, et liberator meus, suggere
quid de te cogitem, doce quibus te sermonibus
invocem, da quibus operibus placeam. Scio namque,
scio unum quo placaris, et aliud quod non spernis.
Est utique tibi spiritus contribulatus sacrificium, et
acceptas cor contritum et humiliatum [(Psal. L, 19)] .
His me, Deus meus, adjutor meus, dita muneribus,
his contra inimicum muni protectionibus, hoc de
flammis vitiorum praesta refrigerium, hoc a desideriorum
passionibus pande, pius, refugium. Fac, Domine
virtus salutis meae, ne sim de numero eorum
qui ad tempus credunt, et in tempore tentationis recedunt [(Luc. VIII, 13)] .
Obumbra caput meum in die
belli [(Psal. CXXXIX, 8)] , esto spes mea in die afflictionis,
et salus in tempore tribulationis.
CAPUT III. Quod orantis fiduciam reprimat prava conscientia.
En, Domine illuminatio mea, et salus mea,
rogavi quibus egeo, intimavi quae timeo; sed remordet
conscientia, reprehendunt me cordis secreta, et
quod amor ministrat, timor dissipat, zelus incitat,
metus increpat. Acta vita formidinem, sed tua ingerit
pietas fiduciam; tua hortatur benignitas, mea retardat
malignitas. Et, ut verius fatear, occurrunt memoriae
phantasmata vitiorum, quae reverberant audaciam
praesumentium animorum. Cum enim odio
quis dignus sit, qua fronte gratiam requirit? cum
poena debetur, qua temeritate gloria poscitur? Lacessit
judicem, qui postposita satisfactione delicti,
quaerit praemiis honorari. Regi insultat obnoxius supplicio,
qui flagitat donari indebito bravio; et dulcem
patris affectum stultus exacerbat filius, qui post illatas
contumelias, ante poenitudinem, haereditatis usurpat
celsitudinem. Quid, mi pater, egisse me recolo?
Merui mortem, et peto vitam. Commovi regem meum,
cujus impudens nunc invoco praesidium. Contempsi
judicem, quem tenere postulo adjutorem. Insolens
renui audire patrem, quem demum praesumo habere
tutorem. Heu mihi quam sero venio! heu quam tarde
festino! heu me quia curro post vulnera, dedignans
incolumis praecavere jacula! Neglexi prospicere tela,
modo vero sollicitor de morte vicina. Vulnera vulneribus
infixi: quia scelera addere sceleribus non timui.
Recenti cicatrices tabe respersi; quia prisca flagitia
modernis inquinationibus reciprocavi, et quae divina
solidaverat medicina, mea resolvit prurigo phrenetica.
Cutis quae superducta vulneribus morbum celaverat,
sanie erumpente putruit; quia iterata iniquitas
concessam misericordiam exinanivit. Novi quippe
scriptum, In quacumque die justus peccaverit, omnes
non modo iratus non percutis, sed te irritantibus
dona, si quieverint, tribuis. Deus meus, cornu salutis
meae, et susceptor meus, ego infelix, ego te irritavi,
ego malum coram te feci, furorem tuum provocavi,
iram promerui. Peccavi, et passus es; deliqui,
et adhuc sustines. Si poeniteo, parcis; si revertor,
suscipis; insuper dum differo, praestolaris. Revocas
errantem, invitas repugnantem, excitas torpentem,
amplecteris redeuntem, doces ignorantem, moerentem
mulces, a ruina suscitas, post lapsum reparas, petenti
largiris, quaerenti inveniris, et pulsanti aperis.
Ecce, Domine Deus salutis meae, quid opponam
nescio, quid respondeam ignoro; nullum confugium,
nullum abs te patet mihi latibulum. Ostendisti mihi
bene vivendi viam, dedisti gradiendi scientiam; minatus
es mihi gehennam, et pollicitus es mihi paradisi
gloriam. Nunc, pater misericordiarum et Deus
totius consolationis, confige timore tuo carnes meas [(Psal. CXVIII, 120)] ;
quatenus quae minaris, metuendo
evadam: et redde mihi propitius laetitiam salutaris
tui [(Psal. L, 14)] , ut quae spondes, diligendo percipiam.
Fortitudo mea, Domine, firmamentum meum,
Deus meus, refugium meum, et liberator meus, suggere
quid de te cogitem, doce quibus te sermonibus
invocem, da quibus operibus placeam. Scio namque,
scio unum quo placaris, et aliud quod non spernis.
Est utique tibi spiritus contribulatus sacrificium, et
acceptas cor contritum et humiliatum [(Psal. L, 19)] .
His me, Deus meus, adjutor meus, dita muneribus,
his contra inimicum muni protectionibus, hoc de
flammis vitiorum praesta refrigerium, hoc a desideriorum
passionibus pande, pius, refugium. Fac, Domine
virtus salutis meae, ne sim de numero eorum
qui ad tempus credunt, et in tempore tentationis recedunt [(Luc. VIII, 13)] .
Obumbra caput meum in die
belli [(Psal. CXXXIX, 8)] , esto spes mea in die afflictionis,
et salus in tempore tribulationis.
CAPUT III. Quod orantis fiduciam reprimat prava conscientia.
En, Domine illuminatio mea, et salus mea,
rogavi quibus egeo, intimavi quae timeo; sed remordet
conscientia, reprehendunt me cordis secreta, et
quod amor ministrat, timor dissipat, zelus incitat,
metus increpat. Acta vita formidinem, sed tua ingerit
pietas fiduciam; tua hortatur benignitas, mea retardat
malignitas. Et, ut verius fatear, occurrunt memoriae
phantasmata vitiorum, quae reverberant audaciam
praesumentium animorum. Cum enim odio
quis dignus sit, qua fronte gratiam requirit? cum
poena debetur, qua temeritate gloria poscitur? Lacessit
judicem, qui postposita satisfactione delicti,
quaerit praemiis honorari. Regi insultat obnoxius supplicio,
qui flagitat donari indebito bravio; et dulcem
patris affectum stultus exacerbat filius, qui post illatas
contumelias, ante poenitudinem, haereditatis usurpat
celsitudinem. Quid, mi pater, egisse me recolo?
Merui mortem, et peto vitam. Commovi regem meum,
cujus impudens nunc invoco praesidium. Contempsi
judicem, quem tenere postulo adjutorem. Insolens
renui audire patrem, quem demum praesumo habere
tutorem. Heu mihi quam sero venio! heu quam tarde
festino! heu me quia curro post vulnera, dedignans
incolumis praecavere jacula! Neglexi prospicere tela,
modo vero sollicitor de morte vicina. Vulnera vulneribus
infixi: quia scelera addere sceleribus non timui.
Recenti cicatrices tabe respersi; quia prisca flagitia
modernis inquinationibus reciprocavi, et quae divina
solidaverat medicina, mea resolvit prurigo phrenetica.
Cutis quae superducta vulneribus morbum celaverat,
sanie erumpente putruit; quia iterata iniquitas
concessam misericordiam exinanivit. Novi quippe
scriptum, In quacumque die justus peccaverit, omnes