PL 40, col. 904
Meditationes (Auctor incertus (Augustinus Hipponensis); Auctor incertus (Anselmu
justitiae ejus obliviscentur [(Ezech. XVIII, 24)]
. Si justitia
aboletur justi ruentis, quanto magis peccatoris
poenitentia in idipsum revertentis? Quoties ut canis
redii ad vomitum, et quasi sus repetii volutabrum [(II. Petr. II, 22)] .
Fateri mihi, quia et recordari,
impossibile est, quot mortalium peccare ignorantes
docui, nolentibus delinquere persuasi, resistentes
coegi, volentibus consensi. Quot sane gradientibus
laqueum induxi, viam quaerentibus foveam retexi, ut
patrare non horrui, oblivisci non metui: sed tu, juste
judex, signasti quasi in sacculo pecuniam: observasti
omnes semitas meas, et cunctos gressus meos
dinumerasti. Tacuisti, semper siluisti, patiens fuisti:
vae mihi, demum loqueris quasi parturiens [(Isai.
XLII, 14)] .
CAPUT IV. Judicium novissimum timetur. Timendi ratio. Ratio fidendi.
Deus deorum domine, praestabilis
super malitiam, novi quia manifestus venies, novi
quia non semper silebis, cum in conspectu tuo ignis
exardescet, et in circuitu tuo tempestas ingruerit valida,
cum advocaveris coelum desursum et terram
discernere populum tuum [(Psal. XLIX, 3 et 4)] . Ecce
tot millibus populorum nudabuntur omnes iniquitates
meae, tot agminibus Angelorum patebunt universa
scelera mea, non solum actuum, sed etiam cogitationum,
simulque locutionum. Tot judicibus inops
astabo, quot me praecesserunt in opere bono; tot
arguentibus confundar, quot mihi praebuerunt bene
vivendi exempla; tot convincar testibus, quot me
monuerunt proficuis sermonibus, seque imitandos
justis dederunt actionibus. Domine meus, non suppetit
quid dicam, non occurrit quid respondeam. Et
ceu jam illi intersim discrimini, torquet me conscientia,
cruciant cordis arcana, coarctat avaritia, accusat
superbia, consumit invidia, inflammat concupiscentia,
infestat luxuria, dehonestat gula, confutat
ebrietas, detractio lacerat, ambitio supplantat, rapacitas
objurgat, discordia dissipat, ira perturbat, levitas
dejicit, torpor opprimit, hypocrisis fallit, adulatio
frangit, favor attollit, calumnia pungit. Ecce, liberator
meus de gentibus iracundis, ecce cum quibus vixi
a die nativitatis meae, quibus studui, quibus fidem
servavi. Ipsa me, quae dilexeram, studia damnant;
quae laudaveram, vituperant. Hi sunt quibus acquievi,
amici; quibus parui, magistri; quibus servivi, domini;
consules, quibus credidi; cives, quibus cohabitavi;
domestici, quibus consenui. Heu mihi, rex
meus et Deus meus, quia incolatus meus prolongatus
est. Vae mihi, illuminatio mea, quia habitavi cum habitantibus
Cedar [(Psal. CXIX, 5)]
. Et cum sanctus dixerit, multum;
quanto magis dicere infelix possum, nimis incola fuit anima mea
[(Ibid., 6)]
? Firmamentum
meum Deus, non justificabitur in conspectu tuo omnis
vivens. Spes mea, non est in filiis hominum, quem
si remota pietate judicaveris, justum invenias; et
nisi praeveneris miserendo impium, non erit quem
glorifices pium. Credo namque, salus mea, quod
audivi, quoniam benignitas tua ad poenitentiam me
adducit [(Rom. II, 4)] . Turris fortitudinis, sonuerunt
nectarea labia, Nemo potest venire ad me, nisi Pater
meus qui misit me, traxerit eum [(Joan. 6, 44)]
. Enim,
vero quia me instruxisti, tantaque propitius institutione
formasti, totis medullis cordis, toto adnisu
mentis te, omnipotens Pater, cum dilectissimo Filio
tuo; teque, dulcissima proles, cum serenissimo
invoco Paracleto, trahe me, quatenus post te currere
in odorem tuorum delecter unguentorum.
CAPUT V. Invocatio Patris per Filium quam efficax.
Invoco te, Deus meus, invoco te, quia prope es omnibus
invocantibus te, sed invocantibus in veritate:
. Si justitia
aboletur justi ruentis, quanto magis peccatoris
poenitentia in idipsum revertentis? Quoties ut canis
redii ad vomitum, et quasi sus repetii volutabrum [(II. Petr. II, 22)] .
Fateri mihi, quia et recordari,
impossibile est, quot mortalium peccare ignorantes
docui, nolentibus delinquere persuasi, resistentes
coegi, volentibus consensi. Quot sane gradientibus
laqueum induxi, viam quaerentibus foveam retexi, ut
patrare non horrui, oblivisci non metui: sed tu, juste
judex, signasti quasi in sacculo pecuniam: observasti
omnes semitas meas, et cunctos gressus meos
dinumerasti. Tacuisti, semper siluisti, patiens fuisti:
vae mihi, demum loqueris quasi parturiens [(Isai.
XLII, 14)] .
CAPUT IV. Judicium novissimum timetur. Timendi ratio. Ratio fidendi.
Deus deorum domine, praestabilis
super malitiam, novi quia manifestus venies, novi
quia non semper silebis, cum in conspectu tuo ignis
exardescet, et in circuitu tuo tempestas ingruerit valida,
cum advocaveris coelum desursum et terram
discernere populum tuum [(Psal. XLIX, 3 et 4)] . Ecce
tot millibus populorum nudabuntur omnes iniquitates
meae, tot agminibus Angelorum patebunt universa
scelera mea, non solum actuum, sed etiam cogitationum,
simulque locutionum. Tot judicibus inops
astabo, quot me praecesserunt in opere bono; tot
arguentibus confundar, quot mihi praebuerunt bene
vivendi exempla; tot convincar testibus, quot me
monuerunt proficuis sermonibus, seque imitandos
justis dederunt actionibus. Domine meus, non suppetit
quid dicam, non occurrit quid respondeam. Et
ceu jam illi intersim discrimini, torquet me conscientia,
cruciant cordis arcana, coarctat avaritia, accusat
superbia, consumit invidia, inflammat concupiscentia,
infestat luxuria, dehonestat gula, confutat
ebrietas, detractio lacerat, ambitio supplantat, rapacitas
objurgat, discordia dissipat, ira perturbat, levitas
dejicit, torpor opprimit, hypocrisis fallit, adulatio
frangit, favor attollit, calumnia pungit. Ecce, liberator
meus de gentibus iracundis, ecce cum quibus vixi
a die nativitatis meae, quibus studui, quibus fidem
servavi. Ipsa me, quae dilexeram, studia damnant;
quae laudaveram, vituperant. Hi sunt quibus acquievi,
amici; quibus parui, magistri; quibus servivi, domini;
consules, quibus credidi; cives, quibus cohabitavi;
domestici, quibus consenui. Heu mihi, rex
meus et Deus meus, quia incolatus meus prolongatus
est. Vae mihi, illuminatio mea, quia habitavi cum habitantibus
Cedar [(Psal. CXIX, 5)]
. Et cum sanctus dixerit, multum;
quanto magis dicere infelix possum, nimis incola fuit anima mea
[(Ibid., 6)]
? Firmamentum
meum Deus, non justificabitur in conspectu tuo omnis
vivens. Spes mea, non est in filiis hominum, quem
si remota pietate judicaveris, justum invenias; et
nisi praeveneris miserendo impium, non erit quem
glorifices pium. Credo namque, salus mea, quod
audivi, quoniam benignitas tua ad poenitentiam me
adducit [(Rom. II, 4)] . Turris fortitudinis, sonuerunt
nectarea labia, Nemo potest venire ad me, nisi Pater
meus qui misit me, traxerit eum [(Joan. 6, 44)]
. Enim,
vero quia me instruxisti, tantaque propitius institutione
formasti, totis medullis cordis, toto adnisu
mentis te, omnipotens Pater, cum dilectissimo Filio
tuo; teque, dulcissima proles, cum serenissimo
invoco Paracleto, trahe me, quatenus post te currere
in odorem tuorum delecter unguentorum.
CAPUT V. Invocatio Patris per Filium quam efficax.
Invoco te, Deus meus, invoco te, quia prope es omnibus
invocantibus te, sed invocantibus in veritate: