PL 40, col. 911
Meditationes (Auctor incertus (Augustinus Hipponensis); Auctor incertus (Anselmu
Unde, clementissime et benignissime amator
nominum Deus, qui per Jesum Christum Filium tuum
Dominum nostrum, cum non essemus, potenter fecisti
nos; et cum perditi fuissemus culpa nostra, mirabiliter
recuperasti nos, gratias ago pietati tuae, et
multas tibi gratias refero ex totis praecordiis meis, qui
propter tuam inenarrabilem dilectionem, qua nos miseros
et indignos mirabili bonitate amare dignatus es,
misisti eumdem Unigenitum tuum de sinu tuo ad
publicum nostrum, salvare nos peccatores tunc filios
irae, filios perditionis. Gratias ago tibi pro sancta incarnatione
et nativitate ejus, et pro gloriosa Genitrice
ejus, de qua ipse carnem assumere dignatus est propter
nos et propter nostram salutem: ut sicut verus
Deus ex Deo, ita verus homo ex homine esset. Gratias
tibi ago pro passione et cruce ejus, pro morte et resurrectione
ejus, pro ascensione ejus in coelum, et
sede majestatis ejus ad dexteram tuam. Ipse enim
quadragesimo die post resurrectionem suam videntibus
discipulis ascendens super omnes coelos [(Act. I, 9)] ,
sedensque ad dexteram tuam, Spiritum
sanctum secundum promissionem suam in filios adoptionis
effudit [(Id. II, 4)] . Gratias tibi ago pro sacratissima
illa effusione pretiosi sanguinis ejus, quo
sumus redempti: simul et pro sacro-sancto et vivifico
mysterio corporis et sanguinis ejus, quo quotidie in
Ecclesia tua pascimur et potamur, abluimur et sanctificamur,
et unius summae divinitatis participes efficimur.
Gratias tibi ago pro hac tua mira et inenarrabili
charitate, qua nos indignos sic amasti et salvasti per
unicum et dilectum Filium tuum. Sic enim dilexisti
mundum, ut Unigenitum tuum dares: ut omnis qui
credit in eum, non pereat, sed habeat vitam aeternam [(Joan. III, 16)] .
Haec est autem vita aeterna, ut cognoscamus
te verum Deum, et quem misisti Jesum
Christum [(Id. XVII, 3)] , per fidem rectam et condigna
fidei opera.
CAPUT XV. Immensa Dei in hominis reparatione charitas. Quod gratiae rependendae impares simus. Quanta nobis ob hominem a Deo assumptum fiducia.
O immensa pietas, o inaestimabilis charitas! Ut liberares
servum, tradidisti Filium. Deus factus est homo,
ut perditus homo de potestate daemonum erueretur.
Quam benignissimus amator hominum Filius
tuus Deus noster, cujus piis visceribus non satis
visum est, ut se inclinaret factus homo de vera virgine
Maria, nisi etiam subiret crucis supplicium
effuso sanguine propter nos et nostram salutem.
Venit pius Deus, venit pro pietate et bonitate sua,
venit quaerere et salvum facere quod perierat. Quaesivit
ovem perditam; quaesivit, et invenit, et in humeris
suis reportavit ad caulas gregis [(Luc. XV, 4, 5)] ,
pius Dominus, et vere multum mitis pastor. O charitas,
o pietas! Quis audivit talia? Quis super tanta
misericordiae viscera non obstupescat? Quis non
miretur, quis non collaetetur? Propter nimiam charitatem
tuam, qua nos dilexisti, misisti Filium tuum
in similitudinem carnis peccati, ut de peccato damnaret
peccatum; ut nos efficeremur justitia tua in
ipso [(Rom. VIII, 3, 4)] . Ipse enim verus est agnus,
agnus immaculatus, qui abstulit peccata mundi; qui
mortem nostram moriendo destruxit, et vitam resurgendo
reparavit.
Sed quid tibi retribuere possumus, Deus noster,
pro tantis beneficiis misericordiae tuae? quas laudes,
quasve gratiarum actiones? Etiamsi illa beatorum
Angelorum scientia et potentia nobis foret, nihil
tamen dignum tantae pietati et bonitati tuae recompensare
valeremus. Si certe omnia membra corporis
nostri verterentur in linguas, ad rependendum tibi
debitas laudes nequaquam sufficeret exiguitas nostra.
nominum Deus, qui per Jesum Christum Filium tuum
Dominum nostrum, cum non essemus, potenter fecisti
nos; et cum perditi fuissemus culpa nostra, mirabiliter
recuperasti nos, gratias ago pietati tuae, et
multas tibi gratias refero ex totis praecordiis meis, qui
propter tuam inenarrabilem dilectionem, qua nos miseros
et indignos mirabili bonitate amare dignatus es,
misisti eumdem Unigenitum tuum de sinu tuo ad
publicum nostrum, salvare nos peccatores tunc filios
irae, filios perditionis. Gratias ago tibi pro sancta incarnatione
et nativitate ejus, et pro gloriosa Genitrice
ejus, de qua ipse carnem assumere dignatus est propter
nos et propter nostram salutem: ut sicut verus
Deus ex Deo, ita verus homo ex homine esset. Gratias
tibi ago pro passione et cruce ejus, pro morte et resurrectione
ejus, pro ascensione ejus in coelum, et
sede majestatis ejus ad dexteram tuam. Ipse enim
quadragesimo die post resurrectionem suam videntibus
discipulis ascendens super omnes coelos [(Act. I, 9)] ,
sedensque ad dexteram tuam, Spiritum
sanctum secundum promissionem suam in filios adoptionis
effudit [(Id. II, 4)] . Gratias tibi ago pro sacratissima
illa effusione pretiosi sanguinis ejus, quo
sumus redempti: simul et pro sacro-sancto et vivifico
mysterio corporis et sanguinis ejus, quo quotidie in
Ecclesia tua pascimur et potamur, abluimur et sanctificamur,
et unius summae divinitatis participes efficimur.
Gratias tibi ago pro hac tua mira et inenarrabili
charitate, qua nos indignos sic amasti et salvasti per
unicum et dilectum Filium tuum. Sic enim dilexisti
mundum, ut Unigenitum tuum dares: ut omnis qui
credit in eum, non pereat, sed habeat vitam aeternam [(Joan. III, 16)] .
Haec est autem vita aeterna, ut cognoscamus
te verum Deum, et quem misisti Jesum
Christum [(Id. XVII, 3)] , per fidem rectam et condigna
fidei opera.
CAPUT XV. Immensa Dei in hominis reparatione charitas. Quod gratiae rependendae impares simus. Quanta nobis ob hominem a Deo assumptum fiducia.
O immensa pietas, o inaestimabilis charitas! Ut liberares
servum, tradidisti Filium. Deus factus est homo,
ut perditus homo de potestate daemonum erueretur.
Quam benignissimus amator hominum Filius
tuus Deus noster, cujus piis visceribus non satis
visum est, ut se inclinaret factus homo de vera virgine
Maria, nisi etiam subiret crucis supplicium
effuso sanguine propter nos et nostram salutem.
Venit pius Deus, venit pro pietate et bonitate sua,
venit quaerere et salvum facere quod perierat. Quaesivit
ovem perditam; quaesivit, et invenit, et in humeris
suis reportavit ad caulas gregis [(Luc. XV, 4, 5)] ,
pius Dominus, et vere multum mitis pastor. O charitas,
o pietas! Quis audivit talia? Quis super tanta
misericordiae viscera non obstupescat? Quis non
miretur, quis non collaetetur? Propter nimiam charitatem
tuam, qua nos dilexisti, misisti Filium tuum
in similitudinem carnis peccati, ut de peccato damnaret
peccatum; ut nos efficeremur justitia tua in
ipso [(Rom. VIII, 3, 4)] . Ipse enim verus est agnus,
agnus immaculatus, qui abstulit peccata mundi; qui
mortem nostram moriendo destruxit, et vitam resurgendo
reparavit.
Sed quid tibi retribuere possumus, Deus noster,
pro tantis beneficiis misericordiae tuae? quas laudes,
quasve gratiarum actiones? Etiamsi illa beatorum
Angelorum scientia et potentia nobis foret, nihil
tamen dignum tantae pietati et bonitati tuae recompensare
valeremus. Si certe omnia membra corporis
nostri verterentur in linguas, ad rependendum tibi
debitas laudes nequaquam sufficeret exiguitas nostra.