PL 41, col. 838
De miraculis S. Stephani (Auctor incertus), J. P. Migne
advocati Stephani implorare debere patrocinia,
non sine divina providentia est a quibusdam instigata
atque cohortata. Nam ad ejus Memoriam supplex advolavit,
ibique se cum lacrymis stravit. Et dum orat,
audire meruit, Maritus tuus venit. Propere illa domum
rediit, et maritum incolumem invenit. Ita et
conjugi castitas custodita, et Amico Dei quanta
fuerit animae periclitantis cura, cognitum factum est
in Dei mirabili gratia.
CAPUT VI.-- De homine quem collapsa domus oppresserat, cujus conjuge orante sanctum Stephanum, vivus inventus est.
Per idem tempus, in nostra civitate quaedam domus
ruina collapsa hominem oppresserat, cui nomen Dativus
est. Cujus exinde erutum corpus et ad vicinam
domum translatum, funeris obsequio plangebatur.
Proinde jugalis ejusdem, mariti sui tanto luctu perculsa,
ad Memoriam gloriosi Stephani pro vita mariti
cum lacrymis se prostratura perrexit. Ibidem
dum illa aliquandiu ad aures Amici Dei fide pulsaret,
precibus insisteret, ecce repente in conspectu plangentium
funeri circumstantium et nomen venerandi
Martyris invocantium, vir ejus in quo jacebat loco,
aperire oculos, et corpus movere, videntibus et mirantibus
omnibus qui aderant, coepit: ac deinde post
aliquantum ejusdem diei spatium emensum ad vivos
rediens, et in se residens, ad illum cujus domus erat,
dixit: Beatus es, frater, quoniam hodie angelus Dei
domum tuam intravit. Et narrare coepit quae animae
suae revelata fuissent. Dixit enim multitudine mortuorum
se fuisse circumdatum, quorum alios agnovisset,
alios ignorasset. Deinde quodam ingresso juvene,
candida veste nitente, habitum diaconi praeferente, et
pietatis imperio jubente ac dicente illis mortuis, Recedite;
statim illas mortuorum turbas non comparuisse.
Tum illum ad se accessisse, ac sibi dixisse,
Redde quod accepisti. Et se non intelligente, iterum
illum repetisse, Redde quod accepisti. Sed et tertio
ut redderet similiter imperatum sibi ab eo fuisse, seque
respondisse, Num Symbolum jubes ut reddam?
Et illo dicente, Redde; se ex ordine Symbolum reddidisse,
et adjecisse, Si jubes, et Orationem dominicam
reddo: atque illo annuente reddidit. Tunc ille
signo salutari cor jacentis signavit, eique dixit: Surge
jam salvus. Et surgens, sicut dictum est, salvus effectus
est.
CAPUT VII.-- Ubi prohibuit sanctus episcopum, ne reliquias suas transferre praesumeret.
Eodem tempore venerabilis episcopus noster de
ejusdem sancti reliquiis aliquam partem disposuerat
in Promontoriensi ecclesia collocare: dies etiam quo
id fieret statutus erat. Ecce ante diem fere tertium
quidam Ecclesiae nostrae presbyteri duo, quorum unus
maturioris aetatis, Zumurus nomine, admonetur,
quod ipse postmodum retulit, ut ad episcopum mane
pergeret, eique diceret, ne perficeret quod de parte
reliquiarum facere disposuisset. Quod cum memoratus
presbyter negligenter habuisset, nec ad episcopum
pertulisset, secunda vice et graviter arguitur, et alapa
illisa in faciem verberatur. Alium autem presbyterum,
Donatum nomine, retulisse quod in ipso loco Memoriae
eumdem episcopum nostrum viderit sibimet e diverso
astantem, et sacramenta nivei candoris in palla
manibus et collo gestantem. Quem protinus appellans,
constanter dixit: Pone hic quod portas. Cumque ab
alio in sinistra episcopi stante presbytero sibimet diceretur,
Et quis alius portabit? ipse respondit, Quid
ad te, modo hic quod ab episcopo portatur, loco suo
reponatur? Quod sicut revelatum est, ita post diem
tertium impletum est. Namque cum jam praecedente
die vehiculum pararetur, ut cum parte reliquiarum
episcopus proficisceretur, repente hujusce rei fama
per civitatem divulgata, immensa ad ecclesiam multitudo
confluxit. Tumultus et clamor magnus fieri coepit,
non sine divina providentia est a quibusdam instigata
atque cohortata. Nam ad ejus Memoriam supplex advolavit,
ibique se cum lacrymis stravit. Et dum orat,
audire meruit, Maritus tuus venit. Propere illa domum
rediit, et maritum incolumem invenit. Ita et
conjugi castitas custodita, et Amico Dei quanta
fuerit animae periclitantis cura, cognitum factum est
in Dei mirabili gratia.
CAPUT VI.-- De homine quem collapsa domus oppresserat, cujus conjuge orante sanctum Stephanum, vivus inventus est.
Per idem tempus, in nostra civitate quaedam domus
ruina collapsa hominem oppresserat, cui nomen Dativus
est. Cujus exinde erutum corpus et ad vicinam
domum translatum, funeris obsequio plangebatur.
Proinde jugalis ejusdem, mariti sui tanto luctu perculsa,
ad Memoriam gloriosi Stephani pro vita mariti
cum lacrymis se prostratura perrexit. Ibidem
dum illa aliquandiu ad aures Amici Dei fide pulsaret,
precibus insisteret, ecce repente in conspectu plangentium
funeri circumstantium et nomen venerandi
Martyris invocantium, vir ejus in quo jacebat loco,
aperire oculos, et corpus movere, videntibus et mirantibus
omnibus qui aderant, coepit: ac deinde post
aliquantum ejusdem diei spatium emensum ad vivos
rediens, et in se residens, ad illum cujus domus erat,
dixit: Beatus es, frater, quoniam hodie angelus Dei
domum tuam intravit. Et narrare coepit quae animae
suae revelata fuissent. Dixit enim multitudine mortuorum
se fuisse circumdatum, quorum alios agnovisset,
alios ignorasset. Deinde quodam ingresso juvene,
candida veste nitente, habitum diaconi praeferente, et
pietatis imperio jubente ac dicente illis mortuis, Recedite;
statim illas mortuorum turbas non comparuisse.
Tum illum ad se accessisse, ac sibi dixisse,
Redde quod accepisti. Et se non intelligente, iterum
illum repetisse, Redde quod accepisti. Sed et tertio
ut redderet similiter imperatum sibi ab eo fuisse, seque
respondisse, Num Symbolum jubes ut reddam?
Et illo dicente, Redde; se ex ordine Symbolum reddidisse,
et adjecisse, Si jubes, et Orationem dominicam
reddo: atque illo annuente reddidit. Tunc ille
signo salutari cor jacentis signavit, eique dixit: Surge
jam salvus. Et surgens, sicut dictum est, salvus effectus
est.
CAPUT VII.-- Ubi prohibuit sanctus episcopum, ne reliquias suas transferre praesumeret.
Eodem tempore venerabilis episcopus noster de
ejusdem sancti reliquiis aliquam partem disposuerat
in Promontoriensi ecclesia collocare: dies etiam quo
id fieret statutus erat. Ecce ante diem fere tertium
quidam Ecclesiae nostrae presbyteri duo, quorum unus
maturioris aetatis, Zumurus nomine, admonetur,
quod ipse postmodum retulit, ut ad episcopum mane
pergeret, eique diceret, ne perficeret quod de parte
reliquiarum facere disposuisset. Quod cum memoratus
presbyter negligenter habuisset, nec ad episcopum
pertulisset, secunda vice et graviter arguitur, et alapa
illisa in faciem verberatur. Alium autem presbyterum,
Donatum nomine, retulisse quod in ipso loco Memoriae
eumdem episcopum nostrum viderit sibimet e diverso
astantem, et sacramenta nivei candoris in palla
manibus et collo gestantem. Quem protinus appellans,
constanter dixit: Pone hic quod portas. Cumque ab
alio in sinistra episcopi stante presbytero sibimet diceretur,
Et quis alius portabit? ipse respondit, Quid
ad te, modo hic quod ab episcopo portatur, loco suo
reponatur? Quod sicut revelatum est, ita post diem
tertium impletum est. Namque cum jam praecedente
die vehiculum pararetur, ut cum parte reliquiarum
episcopus proficisceretur, repente hujusce rei fama
per civitatem divulgata, immensa ad ecclesiam multitudo
confluxit. Tumultus et clamor magnus fieri coepit,