PL 41, col. 850
De miraculis S. Stephani (Auctor incertus), J. P. Migne
lagenam, ut fuerat praeceptum, hausit, perrexit, apposuit,
reportavit, vasisque singulis permodicum quid
contribuit, et abiit. Altera die, memor fidei mandatique
sui, surgit paterfamilias matutinus, ministerii
conscium ministrumque convenit, una secum ad apothecam
comitem ducit: inspiciuntur denuo cuncta
per ordinem vasa: vinum hauritur, nitor in colore
conspicitur, sapor in gustu approbatur, tristitia in
gaudium commutatur, et quid quantumque fides in
Christo ejusque gloriosissimo Amico valeat reperitur,
cunctisque audientibus mirantibusque succeditur: denique
illa probatissima vina condigno pretio emptoribus
distribuuntur. Ecce qualiter divina providentia
utilitatibus hominum deservit: et quid tandem Deo
pro tantis ejus beneficiis exhibetur aut redditur?
CAPUT IV.-- Ubi draco de coelo magnificus apparuit, a cujus conspectu universa plebs ad Stephani limina confugit, et ipsis orantibus paulatim inter vellera nubium subtractus non comparuit.
1.
Quadam die agebantur nundinae in nostra civitate,
et hora jam meridiana coeli facies serena in tetram
et caliginosam aeris turbidinem subito est commota.
Ecce autem desuper aspicitur igneus quidam et
immensae magnitudinis propendens in caput e nubibus
draco. Quod non ita insolitum et novum debet
videri, non solum propter notitiam popularem, verum
etiam Scripturae sanctae auctoritatem, quae de
draconibus sic memorat dicens: Laudate Dominum
de terrea, dracones et omnes abyssi, ignis, grando,
nix, glacies, spiritus tempestatis, quae faciunt verbum
ejus [(Psal. CXLVIII, 7, 8)]
. Abyssus namque dicitur,
non tantum hic deorsum aquarum inaestimabilis profunditas,
sed etiam sursum istius caliginosi aeris,
quem suspicimus, immensitas, qui maris ac terrae
humore videtur pinguescere: cujus impulsu flabiles
aurae excitantur, velut lanae vellera nubes agitantur,
fulgura ignita emittuntur. Quae omnia ne, sicut insipienter
sapientes putant, casu et fortuitu fieri crederentur,
sancta Scriptura vigilanter providit: et posteaquam
dixit, Ignis, grando, nix, glacies, spiritus tempestatis;
continuo subjunxit de ipso universitatis
Creatore atque Rectore, et ait, quae faciunt verbum
ejus. Proinde pendentem ex hac, ut dixi, providentia
dispensationis Dei, et nubibus flammantem draconem
tanquam de superiore abysso procedentem atque emicantem,
cum aliquandiu huc atque illuc motus aer
ferret atque deferret, ac jamjamque praecipitandum
super mediam civitatem tremor omnium qui aderant
exspectantium et stupentium cerneret, fugere conventu
publico popularis turba coepit, et passim quacumque
timor egerat, sicut quisque poterat, discurrebat.
Totus denique ipse dissolutus perturbatusque
mercatus. Relicta namque omni negotiatione terrena,
pro sola tantum homines metuebant vita. Quis enim
tunc quaereret lucra pecuniae, in tanto discrimine
damna deplorans animae? aut quis cogitaret vel corporis
victum, formidans vitae suae ultimum occasum?
quis porro cuperet vestem, metu mortis amittens
mentem? Magnus etiam concursus multitudinis ad
gremium Ecclesiae matris, ad misericordiam protinus
convolavit Dei Patris. Ad ipsam Amici Dei sacratam
Memoriam in facie prostrata jacebat diversa aetas, dispar
quoque sexus. Tandem pro cunctorum fletibus
opportune ad Christum domini Stephani fusa prece,
clementia Dei annuente, horrendus ille draco paulatim
coepit a conspectu hominum inter nubium septa
subtrahi atque abscondi, et qua venti incubuerant,
redeunte coeli serena facie, discuti atque propelli, ac
sic revocatis animis, atque a tanta tristitia in laetitiam
reductis, reddebantur Deo et Amico ejus uberes gratiae
cum ingentibus lacrymis de inopinata gratulatione
profusis.
2.
Ad haec accedit etiam aliud quiddam ex hoc ipso
miraculo mirabilius: ne ignara in omnibus fragilitas
humana, nihil de divinis judiciis et beneficiis evidentius
apertiusque edocta, ita ut dignum fuerat, exstitisset
reportavit, vasisque singulis permodicum quid
contribuit, et abiit. Altera die, memor fidei mandatique
sui, surgit paterfamilias matutinus, ministerii
conscium ministrumque convenit, una secum ad apothecam
comitem ducit: inspiciuntur denuo cuncta
per ordinem vasa: vinum hauritur, nitor in colore
conspicitur, sapor in gustu approbatur, tristitia in
gaudium commutatur, et quid quantumque fides in
Christo ejusque gloriosissimo Amico valeat reperitur,
cunctisque audientibus mirantibusque succeditur: denique
illa probatissima vina condigno pretio emptoribus
distribuuntur. Ecce qualiter divina providentia
utilitatibus hominum deservit: et quid tandem Deo
pro tantis ejus beneficiis exhibetur aut redditur?
CAPUT IV.-- Ubi draco de coelo magnificus apparuit, a cujus conspectu universa plebs ad Stephani limina confugit, et ipsis orantibus paulatim inter vellera nubium subtractus non comparuit.
1.
Quadam die agebantur nundinae in nostra civitate,
et hora jam meridiana coeli facies serena in tetram
et caliginosam aeris turbidinem subito est commota.
Ecce autem desuper aspicitur igneus quidam et
immensae magnitudinis propendens in caput e nubibus
draco. Quod non ita insolitum et novum debet
videri, non solum propter notitiam popularem, verum
etiam Scripturae sanctae auctoritatem, quae de
draconibus sic memorat dicens: Laudate Dominum
de terrea, dracones et omnes abyssi, ignis, grando,
nix, glacies, spiritus tempestatis, quae faciunt verbum
ejus [(Psal. CXLVIII, 7, 8)]
. Abyssus namque dicitur,
non tantum hic deorsum aquarum inaestimabilis profunditas,
sed etiam sursum istius caliginosi aeris,
quem suspicimus, immensitas, qui maris ac terrae
humore videtur pinguescere: cujus impulsu flabiles
aurae excitantur, velut lanae vellera nubes agitantur,
fulgura ignita emittuntur. Quae omnia ne, sicut insipienter
sapientes putant, casu et fortuitu fieri crederentur,
sancta Scriptura vigilanter providit: et posteaquam
dixit, Ignis, grando, nix, glacies, spiritus tempestatis;
continuo subjunxit de ipso universitatis
Creatore atque Rectore, et ait, quae faciunt verbum
ejus. Proinde pendentem ex hac, ut dixi, providentia
dispensationis Dei, et nubibus flammantem draconem
tanquam de superiore abysso procedentem atque emicantem,
cum aliquandiu huc atque illuc motus aer
ferret atque deferret, ac jamjamque praecipitandum
super mediam civitatem tremor omnium qui aderant
exspectantium et stupentium cerneret, fugere conventu
publico popularis turba coepit, et passim quacumque
timor egerat, sicut quisque poterat, discurrebat.
Totus denique ipse dissolutus perturbatusque
mercatus. Relicta namque omni negotiatione terrena,
pro sola tantum homines metuebant vita. Quis enim
tunc quaereret lucra pecuniae, in tanto discrimine
damna deplorans animae? aut quis cogitaret vel corporis
victum, formidans vitae suae ultimum occasum?
quis porro cuperet vestem, metu mortis amittens
mentem? Magnus etiam concursus multitudinis ad
gremium Ecclesiae matris, ad misericordiam protinus
convolavit Dei Patris. Ad ipsam Amici Dei sacratam
Memoriam in facie prostrata jacebat diversa aetas, dispar
quoque sexus. Tandem pro cunctorum fletibus
opportune ad Christum domini Stephani fusa prece,
clementia Dei annuente, horrendus ille draco paulatim
coepit a conspectu hominum inter nubium septa
subtrahi atque abscondi, et qua venti incubuerant,
redeunte coeli serena facie, discuti atque propelli, ac
sic revocatis animis, atque a tanta tristitia in laetitiam
reductis, reddebantur Deo et Amico ejus uberes gratiae
cum ingentibus lacrymis de inopinata gratulatione
profusis.
2.
Ad haec accedit etiam aliud quiddam ex hoc ipso
miraculo mirabilius: ne ignara in omnibus fragilitas
humana, nihil de divinis judiciis et beneficiis evidentius
apertiusque edocta, ita ut dignum fuerat, exstitisset