PL 49, col. 239
De coenobiorum institutis (Joannes Cassianus), J. P. Migne
In inglese: The Twelve Books on the Institutes of the Cœnobia, and the Remedies for the Eight Principal Faults 5.22 · The Twelve Books on the Institutes of the Cœnobia, and the Remedies for the Eight Principal Faults 5.21
sapore prosternens. Invidia cibus est mentis,
virulentis eam succis corrumpens, et prosperitate
alieni successus jugiter miseram excruciare non desinens.
Cenodoxia, id est, vana gloria, cibus ejus est,
qui delectabili eam esca permulcet ad tempus; post
vero vacuam omnique virtute spoliatam reddet ac
nudam, cunctis eam spiritalibus fructibus sterilem
inanemque dimittens: ita ut non solum immanium
laborum faciat merita deperire, verum etiam supplicia
majora conquirat. Omnis concupiscentia et pervagatio
cordis instabilis, pastus quidam est animae,
noxiis escis eam nutriens, expertem vero coelestis
panis ac solidi cibi in posterum derelinquens. Ab his
itaque, quanta nobis est virtus, sacratissimo jejunio
continentes, utilem habebimus commodamque observantiam
jejunii corporalis. Labor namque carnalis
spiritus contritioni conjunctus, acceptissimum
Deo sacrificium dignumque sanctitatis habitaculum
puris mundisque recessibus exhibebit. Caeterum si
corporaliter jejunantes perniciosissimis animae vitiis
implicemur, nihil nobis proderit carnalis afflictio
pretiosiore parte pollutis; per eam scilicet substantiam
delinquentibus nobis, qua efficimur habitaculum
Spiritus sancti. Non enim tam corruptibilis caro,
quam cor mundum habitaculum Deo templumque
Spiritus sancti efficitur. Oportet ergo, exteriore homine
jejunante, interiorem quoque similiter a cibis
noxiis temperare: quem praecipue exhiberi mundum
Deo, ut hospitem in se Christum recipere mereatur,
beatus Apostolus monet his verbis: In interiore,
inquiens, homine habitare Christum per fidem in
cordibus vestris [(Ephes. III)] .
CAPUT XXII. Quod idcirco nos oporteat exercere continentiam corporalem, ut per ipsam perveniamus ad spiritale jejunium.
Noverimus itaque nos idcirco laborem continentiae
virulentis eam succis corrumpens, et prosperitate
alieni successus jugiter miseram excruciare non desinens.
Cenodoxia, id est, vana gloria, cibus ejus est,
qui delectabili eam esca permulcet ad tempus; post
vero vacuam omnique virtute spoliatam reddet ac
nudam, cunctis eam spiritalibus fructibus sterilem
inanemque dimittens: ita ut non solum immanium
laborum faciat merita deperire, verum etiam supplicia
majora conquirat. Omnis concupiscentia et pervagatio
cordis instabilis, pastus quidam est animae,
noxiis escis eam nutriens, expertem vero coelestis
panis ac solidi cibi in posterum derelinquens. Ab his
itaque, quanta nobis est virtus, sacratissimo jejunio
continentes, utilem habebimus commodamque observantiam
jejunii corporalis. Labor namque carnalis
spiritus contritioni conjunctus, acceptissimum
Deo sacrificium dignumque sanctitatis habitaculum
puris mundisque recessibus exhibebit. Caeterum si
corporaliter jejunantes perniciosissimis animae vitiis
implicemur, nihil nobis proderit carnalis afflictio
pretiosiore parte pollutis; per eam scilicet substantiam
delinquentibus nobis, qua efficimur habitaculum
Spiritus sancti. Non enim tam corruptibilis caro,
quam cor mundum habitaculum Deo templumque
Spiritus sancti efficitur. Oportet ergo, exteriore homine
jejunante, interiorem quoque similiter a cibis
noxiis temperare: quem praecipue exhiberi mundum
Deo, ut hospitem in se Christum recipere mereatur,
beatus Apostolus monet his verbis: In interiore,
inquiens, homine habitare Christum per fidem in
cordibus vestris [(Ephes. III)] .
CAPUT XXII. Quod idcirco nos oporteat exercere continentiam corporalem, ut per ipsam perveniamus ad spiritale jejunium.
Noverimus itaque nos idcirco laborem continentiae