PL 49, col. 628

quam incidere in fornicationis ardorem, unde reparari
aut non valeat, aut vix valeat post ruinam.
Quem sensum ex persona Dei unus prophetarum eleganter
expressit dicens: Propter me longe faciam
furorem meum, et laude mea infrenabo te ne intereas;
id est, ut dum cenodoxiae laudibus comprehenderis,
nequaquam ad inferni profunda proruas, et irrevocabiliter
mortalium peccatorum consummatione
mergaris. Nec mirum tantam passioni huic inesse
virtutem, ut irruentem quempiam in fornicationis
labem valeat refrenare, cum sit multorum experimentis
saepissime comprobatum, quod ita eum, quem
semel veneni sui peste corruperit, infatigabilem reddat,
ut faciat ab eo ne biduana quidem jejunia vel
triduana sentiri. Quod etiam nonnullos in hac eremo

frequenter novimus fuisse confessos, se in coenobiis
Syriae constitutos quinis diebus defectionem cibi sine
labore tolerasse, nunc autem tanta se fame etiam ab
hora tertia perurgeri, ut usque nonam vix queant
differre jejunia quotidiana. Super qua re pulchre
abbas Macarius cuidam percunctanti cur fame ab
hora tertia in eremo pulsaretur, qui in coenobio hebdomadibus
integris refectionem saepe contemnens,
non sensisset esuriem, respondit: Quia nullus hic
est jejunii tui testis qui te suis laudibus nutriat atque
sustentet; ibi autem te digitus hominum et cenodoxiae
refectio saginabat. Hujus autem rei figura,