PL 50, col. 1232

qui suis scriptis merito claruerunt, Silvius, Eusebius,
Domnulus admiratione succensi in haec verba
proruperint: Non doctrinam, non eloquentiam, sed
nescio quid super homines consecutum. Quid plura
dicam? Nisi dicendi pausa desuper eidem advenisset,
sermonem finire non potuerat, tanta gratia
exundante, et miraculo et stupore crescente, ut
peritissimis desperationem tunc auctoribus saeculi
ejus inferret oratio: in tantum ut Livius temporis
illius poeta et auctor insignis publice proclamaret: Si Augustinus
post te fuisset, judicaretur inferior.
Et licet gratia ejus ex his operibus, quae eodem dicendi
impetu concepit, genuit, ornavit, protulit, possit
absque haesitatione dignosci; Vita scilicet antistitis
Honorati, homiliae in totius anni festivitatibus expeditae,

Symboli expositio ambienda, epistolarum
vero tantus numerus, versus etiam fontis ardentis:
at ne quis me aestimet falsa fortassis asserere, testimonium
beati Eucherii episcopi justum credidi
adhibendum, qui ejus volumine prosa versuque percepto,
ita respondit: Et tu licet sis clarus eloquio,
clarus ingenio; tu licet praeferas annis juvenem, moribus
senem. Et Auxiliaris auctor Romanae facundiae: Dictu difficile est quanti mihi pretii fuerint litterae
sanctitatis tuae, in quibus ita expressam facundiam
recognovi, sicut tenes in aliis modestiae morumque
operibus principatum. Ignosce de te studiose minora
dicenti:
quia semper in praedicatione sui virtus erubescit;
cum hoc ipsum verecundiae genus pars magna
virtutis sit.
CAPUT XII. Qualis ad mensam et in labore manuum.
15.
Inaudita forsitan crederer replicare, nisi hoc
magnorum virorum dictis, scriptis, testimoniisque
firmarem. Sedili mensaque apposita, liber ingerebatur
et retia, astante notario. Liber praebebat animo
cibum, manus nectendi velocitate currebant, notarii