PL 50, col. 1253
Sermo de vita Honorati (Hilarius Arelatensis), J. P. Migne
ne forte apprehendant te malae cogitationes. Cito
serpit voluptatis venenum, servanda est Christo per
ejus gratiam sumpta libertas. Alii aurum argentumque
mirentur. Dominentur, ut video, metalla dominantibus.
Alii praedia atque mancipia non sine animi
sui captivitate possideant. Alii honoribus gaudeant,
et honorem divinae in se imaginis premant: mihi
satis est mancipium non esse vitiorum; mihi salus,
gaudium; mihi conjux, sapientia; mihi in virtutibus
voluptas; mihi Christus thesaurus sit, qui pensabit
mihi gaudia caduca melioribus, dabit et in hac vita
studiis disciplinae et oblectari et ornari, et inter haec
dignum fieri coelestibus regnis.
8.
Nec longas talis meditatio moras protulit; sed
illico in flammam conversionis nutrita hujusmodi fomentis
scintilla prorupit. Jugum Dominicae servitutis
subdita cervice suscipiens, jugum libertatis excussit,
intelligens summum esse captivitatis genus,
licentiam juventutis. Rediguntur ad breves capillos
luxuriantes comae. Transfertur ad nitorem mentis
vestium splendor. Cervicis lacteae decus palliis rigentibus
occupatur. Transit laetitia in serenitatem,
membrorum vigor animi vigore mutatur. Virtus corporis
in virtutem spiritus migrat. Pallescit jejunio
speciosa facies, et prius succi plena, fit plena gravitatis.
Et quid plura? ita repente totus alius ex alio
ostenditur, ut non aliter genitor ipsius, quam orbatus
filio pater lamentaretur. Et vere plena mortificatio
corporis; sed vita illi spiritus erat. Tota hinc parentum
persecutio suscitatur. Tunc solum et primum
patri contumax fuit, cum Dei Patris filius esse contendit,
ordinata jam tunc in eo, sicut Salomon praecepit,
charitate. Ita enim propheta memoratus sub
Dei voce pronuntiat: Ordinate in me charitatem [(Cant. II, 4)]
.
Ordinavit plane eam ille, et sub charitatis
dispositione prospexit primo Deum, tum proximum
diligendum. Condemnari itaque se senectus patris,
aetatis illius conversione credebat. Occurrit,
renititur, comminatur; nec tamen ullo horum pueritia
Deo freta concutitur.
CAPUT II. Cum Venantio fratre peregrinatur.--Hujus obitus.--Honoratus et Venantius patria abscedunt.--Peregrinationes ad loca sacra.
9.
Assistit tironi suo Dominus consolator, nec dissimulat
unum ei ex germanis suis in collegium suscitare,
qui exemplo ipsius ad conversionem vocatus, et
senior juniorem secutus, in ipso brevi quo vixit tempore,
sicut collegio illum, ita etiam virtute comitatus
est. Hinc jam inter illos certamina grata propositi,
serpit voluptatis venenum, servanda est Christo per
ejus gratiam sumpta libertas. Alii aurum argentumque
mirentur. Dominentur, ut video, metalla dominantibus.
Alii praedia atque mancipia non sine animi
sui captivitate possideant. Alii honoribus gaudeant,
et honorem divinae in se imaginis premant: mihi
satis est mancipium non esse vitiorum; mihi salus,
gaudium; mihi conjux, sapientia; mihi in virtutibus
voluptas; mihi Christus thesaurus sit, qui pensabit
mihi gaudia caduca melioribus, dabit et in hac vita
studiis disciplinae et oblectari et ornari, et inter haec
dignum fieri coelestibus regnis.
8.
Nec longas talis meditatio moras protulit; sed
illico in flammam conversionis nutrita hujusmodi fomentis
scintilla prorupit. Jugum Dominicae servitutis
subdita cervice suscipiens, jugum libertatis excussit,
intelligens summum esse captivitatis genus,
licentiam juventutis. Rediguntur ad breves capillos
luxuriantes comae. Transfertur ad nitorem mentis
vestium splendor. Cervicis lacteae decus palliis rigentibus
occupatur. Transit laetitia in serenitatem,
membrorum vigor animi vigore mutatur. Virtus corporis
in virtutem spiritus migrat. Pallescit jejunio
speciosa facies, et prius succi plena, fit plena gravitatis.
Et quid plura? ita repente totus alius ex alio
ostenditur, ut non aliter genitor ipsius, quam orbatus
filio pater lamentaretur. Et vere plena mortificatio
corporis; sed vita illi spiritus erat. Tota hinc parentum
persecutio suscitatur. Tunc solum et primum
patri contumax fuit, cum Dei Patris filius esse contendit,
ordinata jam tunc in eo, sicut Salomon praecepit,
charitate. Ita enim propheta memoratus sub
Dei voce pronuntiat: Ordinate in me charitatem [(Cant. II, 4)]
.
Ordinavit plane eam ille, et sub charitatis
dispositione prospexit primo Deum, tum proximum
diligendum. Condemnari itaque se senectus patris,
aetatis illius conversione credebat. Occurrit,
renititur, comminatur; nec tamen ullo horum pueritia
Deo freta concutitur.
CAPUT II. Cum Venantio fratre peregrinatur.--Hujus obitus.--Honoratus et Venantius patria abscedunt.--Peregrinationes ad loca sacra.
9.
Assistit tironi suo Dominus consolator, nec dissimulat
unum ei ex germanis suis in collegium suscitare,
qui exemplo ipsius ad conversionem vocatus, et
senior juniorem secutus, in ipso brevi quo vixit tempore,
sicut collegio illum, ita etiam virtute comitatus
est. Hinc jam inter illos certamina grata propositi,