PL 50, col. 1257
Sermo de vita Honorati (Hilarius Arelatensis), J. P. Migne
Hujus Italia benedici gaudet introitu. Hunc Tuscia
venerata complectitur, et blandissimas per sacerdotes
suos moras nectit. Porro Dei providentia nobis
prospiciens cuncta disrupit, et quem e patria eremi
desideria provocarant, hunc in eremum huic urbi
propinquam Christus invitat. Vacantem itaque insulam
ob nimietatem squaloris, et inaccessam venenatorum
animalium metu, Alpino haud longe jugo subdit
m petit. Praeter secreti opportunitatem, sancti
ac beatissimi in Christo viri Leontii episcopi oblectatus
vicinia et charitate constrictus, plurimus etiam
novo ausu retrahere illum conantibus. Nam circumjecti
accolae terribilem illam vastitatem ferebant, et
suis occupare illum finibus fidei ambitione certabant.
Verum ille humanae conversationis impatiens, et circumcidi
a mundo vel objectu freti concupiscens,
illud corde et ore gestabat, nunc sibi, nunc suis proferens: Super aspidem et basiliscum ambulabis, et conculcabis
leonem et draconem
[(Ps. XC, 13)]
; et in Evangeliis
Christi ad discipulos suos factam promissionem: Ecce dedi vobis potestatem calcandi supra serpentes
et scorpiones
[(Luc. X, 19)]
. Ingreditur itaque
impavidus, et pavorem suorum securitate sua discutit.
Fugit horror solitudinis, cedit turba serpentium.
At quae non tenebrae illud lumen refugerunt? Quae
non illi medicamento venena cesserunt? Inauditum
vere illud et plane inter miracula ac merita illius
deputandum reor, quod tam frequens, ut vidimus, in
illis ariditatibus serpentium occursus, marinis praesertim
aestibus excitatus, nulli umquam non solum
periculo, sed nec pavori fuit.
16.
Quid longius morer, cooperante, ut ita dicam,
Christo, omni, quae prius deterruerat, adversitate
superata, Honoratus vester castra illic quaedam Dei
collocat; et qui locus dudum homines a sua commoratione
repulerat, angelicis illustratur officiis. Illuminatur
latibulum, dum lumen occulitur. Cedit ignoti
prius exsilii obscuritas voluntarii exsulis claritati.
Quid ergo accessio, quid emendatio illa conferat?
Quocumque Honoratus accesserit, adesse illic honorem
necesse est. Hic primum illigatur diu evitati
clericatus officio; hic refugam suum sacerdotalis infula
innectit; et qui ire ad dignitatem detrectaverat,
ad ipsum dignitas venit. Apparuit illic presbyter
non duplici tantum, sed multiplici honore dignissimus,
coram quo nullam sacerdotii distantiam, nullum
nominis privilegium episcopatus agnosceret. Nemo
umquam episcoporum sibi tantum usurpavit, ut se
presbyteri illius collegam computaret. Verum ille
venerata complectitur, et blandissimas per sacerdotes
suos moras nectit. Porro Dei providentia nobis
prospiciens cuncta disrupit, et quem e patria eremi
desideria provocarant, hunc in eremum huic urbi
propinquam Christus invitat. Vacantem itaque insulam
ob nimietatem squaloris, et inaccessam venenatorum
animalium metu, Alpino haud longe jugo subdit
m petit. Praeter secreti opportunitatem, sancti
ac beatissimi in Christo viri Leontii episcopi oblectatus
vicinia et charitate constrictus, plurimus etiam
novo ausu retrahere illum conantibus. Nam circumjecti
accolae terribilem illam vastitatem ferebant, et
suis occupare illum finibus fidei ambitione certabant.
Verum ille humanae conversationis impatiens, et circumcidi
a mundo vel objectu freti concupiscens,
illud corde et ore gestabat, nunc sibi, nunc suis proferens: Super aspidem et basiliscum ambulabis, et conculcabis
leonem et draconem
[(Ps. XC, 13)]
; et in Evangeliis
Christi ad discipulos suos factam promissionem: Ecce dedi vobis potestatem calcandi supra serpentes
et scorpiones
[(Luc. X, 19)]
. Ingreditur itaque
impavidus, et pavorem suorum securitate sua discutit.
Fugit horror solitudinis, cedit turba serpentium.
At quae non tenebrae illud lumen refugerunt? Quae
non illi medicamento venena cesserunt? Inauditum
vere illud et plane inter miracula ac merita illius
deputandum reor, quod tam frequens, ut vidimus, in
illis ariditatibus serpentium occursus, marinis praesertim
aestibus excitatus, nulli umquam non solum
periculo, sed nec pavori fuit.
16.
Quid longius morer, cooperante, ut ita dicam,
Christo, omni, quae prius deterruerat, adversitate
superata, Honoratus vester castra illic quaedam Dei
collocat; et qui locus dudum homines a sua commoratione
repulerat, angelicis illustratur officiis. Illuminatur
latibulum, dum lumen occulitur. Cedit ignoti
prius exsilii obscuritas voluntarii exsulis claritati.
Quid ergo accessio, quid emendatio illa conferat?
Quocumque Honoratus accesserit, adesse illic honorem
necesse est. Hic primum illigatur diu evitati
clericatus officio; hic refugam suum sacerdotalis infula
innectit; et qui ire ad dignitatem detrectaverat,
ad ipsum dignitas venit. Apparuit illic presbyter
non duplici tantum, sed multiplici honore dignissimus,
coram quo nullam sacerdotii distantiam, nullum
nominis privilegium episcopatus agnosceret. Nemo
umquam episcoporum sibi tantum usurpavit, ut se
presbyteri illius collegam computaret. Verum ille