PL 50, col. 1258
Sermo de vita Honorati (Hilarius Arelatensis), J. P. Migne
tam integram in sacerdotio monachi humilitatem conservabat,
quam plene monachus sacerdotii merita
possederat.
17.
Industria illic sua sufficiens electis Dei Ecclesiae
templum excitatur, apta monachorum habitaculis
tecta consurgunt: negatae a saeculis aquae largiter
fluunt, in uno ortu suo duo veteris Testamenti
miracula proferentes. Nam cum de saxo erumperent,
in media maris amaritudine dulces profluebant.
Certatim jam illuc omnis regio quaerentes Deum
dirigebat. Honoratum expetiit, quisquis Christum
desideravit; et plane Christum, quisquis Honoratum
expetiit, invenit. Illic enim ille totus vigebat,
pectus ejus quasi praecelsam arcem et splendidissimum
templum insederat. Illic castitas, quae est
sanctitas, fides, sapientia et virtus habitavit; ibi
justitia fulsit et veritas. Itaque velut ulnis effusis
patentibusque brachiis in amplexum suum, hoc est
in amorem Christi, invitabat; omnes undique ad illum
certatim confluebant. Etenim quae adhuc terra, quae
natio in monasterio illius cives suos non habet? Quam
ille barbariem non mitigavit? Quoties de immanibus
belluis quasi mites fecit columbas? Quam amaros
interdum mores Christi dulcedine aspersit? Et quorum
pravitas sibimetipsis prius poenalis fuerat, eorum
postmodum gratia oblectamento omnibus erat; degustata
deinde boni suavitate, non poterant non magis
et magis odisse quod fuerant. Nam velut adducti
in novam lucem, antiquum illum diu insidentium
errorum carcerem detestabantur. Pulsa per exhortationem
illius est varia pestis animorum. Amaritudo,
asperitas, et rabies locum dabant libertati, quam
Christus obtulerat, et delectabat requies post longam
et gravem Pharaonicam servitutem. Stupenda et
admirabilis permutatio, non Circeo, ut aiunt, poculo
ex hominibus feras, sed ex feris homines Christi
verbum tamquam dulcissimum poculum, Honorato
ministrante, faciebat. Quid enim non extunderet
illa instantia cum alacritate conjuncta? aut qui lapides
non in Abrahae filios verterentur? ubi tanta in
expoliendis mentibus erat officina virtutum, ut si
minus hominem ad salutem suam vivis exhortationibus
promoveret, Deum oratione constringeret. Omnium
ille passiones suas credidit et tamquam suas
flevit; profectus laboresque omnium suos computavit;
sciens gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus,
simul et vitia et virtutes omnium in meriti sui
cumulum transferebat. Sicut enim virtus ad virtutem
excitat, ita miseratio miseris impensa fructificat.
quam plene monachus sacerdotii merita
possederat.
17.
Industria illic sua sufficiens electis Dei Ecclesiae
templum excitatur, apta monachorum habitaculis
tecta consurgunt: negatae a saeculis aquae largiter
fluunt, in uno ortu suo duo veteris Testamenti
miracula proferentes. Nam cum de saxo erumperent,
in media maris amaritudine dulces profluebant.
Certatim jam illuc omnis regio quaerentes Deum
dirigebat. Honoratum expetiit, quisquis Christum
desideravit; et plane Christum, quisquis Honoratum
expetiit, invenit. Illic enim ille totus vigebat,
pectus ejus quasi praecelsam arcem et splendidissimum
templum insederat. Illic castitas, quae est
sanctitas, fides, sapientia et virtus habitavit; ibi
justitia fulsit et veritas. Itaque velut ulnis effusis
patentibusque brachiis in amplexum suum, hoc est
in amorem Christi, invitabat; omnes undique ad illum
certatim confluebant. Etenim quae adhuc terra, quae
natio in monasterio illius cives suos non habet? Quam
ille barbariem non mitigavit? Quoties de immanibus
belluis quasi mites fecit columbas? Quam amaros
interdum mores Christi dulcedine aspersit? Et quorum
pravitas sibimetipsis prius poenalis fuerat, eorum
postmodum gratia oblectamento omnibus erat; degustata
deinde boni suavitate, non poterant non magis
et magis odisse quod fuerant. Nam velut adducti
in novam lucem, antiquum illum diu insidentium
errorum carcerem detestabantur. Pulsa per exhortationem
illius est varia pestis animorum. Amaritudo,
asperitas, et rabies locum dabant libertati, quam
Christus obtulerat, et delectabat requies post longam
et gravem Pharaonicam servitutem. Stupenda et
admirabilis permutatio, non Circeo, ut aiunt, poculo
ex hominibus feras, sed ex feris homines Christi
verbum tamquam dulcissimum poculum, Honorato
ministrante, faciebat. Quid enim non extunderet
illa instantia cum alacritate conjuncta? aut qui lapides
non in Abrahae filios verterentur? ubi tanta in
expoliendis mentibus erat officina virtutum, ut si
minus hominem ad salutem suam vivis exhortationibus
promoveret, Deum oratione constringeret. Omnium
ille passiones suas credidit et tamquam suas
flevit; profectus laboresque omnium suos computavit;
sciens gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus,
simul et vitia et virtutes omnium in meriti sui
cumulum transferebat. Sicut enim virtus ad virtutem
excitat, ita miseratio miseris impensa fructificat.