PL 50, col. 1268
Sermo de vita Honorati (Hilarius Arelatensis), J. P. Migne
fieri non potuisse quod voluit. Magna et admiranda
solertia, inter graves illas mortis angustias providisse,
ne cujus tristitiam non, quantum in se erat,
abstergeret: ne quid certe inexcusatum relinqueret.
Quid illud, quaeso, quod cum omnes suos quos ad
hanc urbem amor suus traxerat, utique inter peregrina
desereret, nullum ulli reditum, nullam societatem
commendavit, non loca vivendi certa distribuit:
tamquam vere praescius nullam suorum dispersionem
futuram, nisi eorum qui jam et se superstite
animi definitione migrassent? et vere non facile
quemquam a societate nostra abesse novimus, nisi
quem abfuturum ipse praemonuit, qui aut chariorem
conspectu suo patriam, aut graviorem senserat disciplinam.
Interea gravior illum somnus urgebat;
quem cum interdum pavidi interpellaremus: Miror,
inquit, in tam gravi mea lassitudine, post tam longa
insomnia quae praecesserunt, gravem vobis meum
somnum videri. Et cum, suspectis omnibus, sedere
eum in ultimo diutius perhiberemus, joculari, ut
erat solitus, blandimento et consuetudinaria mentis
serenitate respondit: quod molestos nos in hac sollicitudinis
parte pateretur. Ita pene ante vita ejus
quam dulcedo consumpta est.
34.
Somno deinde ultimo exceptus, in mortis quietem
dormiens transiit sine ullo, ut se habent suprema,
luctamine. Nullas difficiles obitus moras sensit.
Angelicis choris anima illa sancta, generosa,
sincera, et ab omni contactu mundi incontaminata
suscipitur. Multorum interea variis visionibus somnus
incutitur, quarum tamen una omnium facies erat,
quod scilicet sancto illi occurrerent officia sanctorum.
Et vere illico in eodem mediae noctis puncto
ecclesiam in occursum sancti corporis conventus implevit,
ut nonnisi angelicis nuntiis suscitatus putaretur.
Relinquitur vegetatum semper spiritu, plenum
gratiae corpus exanime: integrum siquidem vultus
decorem facies omnibus grata servabat. Probe vos
ista nostis, et multo plenius vobis quam sermo sufficit
animorum meditatione describitis.
35.
Neque ullus non magno sibi damno affici visus
est, si conspectu corporis ejus caruit, si non, ut
quemque aut reverentia aut amor suaserat, osculum
aut ori aut quibuscumque membris ipsius impressit,
solertia, inter graves illas mortis angustias providisse,
ne cujus tristitiam non, quantum in se erat,
abstergeret: ne quid certe inexcusatum relinqueret.
Quid illud, quaeso, quod cum omnes suos quos ad
hanc urbem amor suus traxerat, utique inter peregrina
desereret, nullum ulli reditum, nullam societatem
commendavit, non loca vivendi certa distribuit:
tamquam vere praescius nullam suorum dispersionem
futuram, nisi eorum qui jam et se superstite
animi definitione migrassent? et vere non facile
quemquam a societate nostra abesse novimus, nisi
quem abfuturum ipse praemonuit, qui aut chariorem
conspectu suo patriam, aut graviorem senserat disciplinam.
Interea gravior illum somnus urgebat;
quem cum interdum pavidi interpellaremus: Miror,
inquit, in tam gravi mea lassitudine, post tam longa
insomnia quae praecesserunt, gravem vobis meum
somnum videri. Et cum, suspectis omnibus, sedere
eum in ultimo diutius perhiberemus, joculari, ut
erat solitus, blandimento et consuetudinaria mentis
serenitate respondit: quod molestos nos in hac sollicitudinis
parte pateretur. Ita pene ante vita ejus
quam dulcedo consumpta est.
34.
Somno deinde ultimo exceptus, in mortis quietem
dormiens transiit sine ullo, ut se habent suprema,
luctamine. Nullas difficiles obitus moras sensit.
Angelicis choris anima illa sancta, generosa,
sincera, et ab omni contactu mundi incontaminata
suscipitur. Multorum interea variis visionibus somnus
incutitur, quarum tamen una omnium facies erat,
quod scilicet sancto illi occurrerent officia sanctorum.
Et vere illico in eodem mediae noctis puncto
ecclesiam in occursum sancti corporis conventus implevit,
ut nonnisi angelicis nuntiis suscitatus putaretur.
Relinquitur vegetatum semper spiritu, plenum
gratiae corpus exanime: integrum siquidem vultus
decorem facies omnibus grata servabat. Probe vos
ista nostis, et multo plenius vobis quam sermo sufficit
animorum meditatione describitis.
35.
Neque ullus non magno sibi damno affici visus
est, si conspectu corporis ejus caruit, si non, ut
quemque aut reverentia aut amor suaserat, osculum
aut ori aut quibuscumque membris ipsius impressit,