PL 52, col. 552

In arenam vertitur domus, mensa migrat in caveam;
fiunt de pransoribus spectatores, furore mutatur
convivium; fit cibus caedes, vinum transit in sanguinem,
finis apponitur natali; in ortu exhibetur occasus,
convivium in homicidium commutatur, organa
tragoediam personant saecularem; intrat bestia, non
puella; quaerit amputare, non saltare; discurrit fera,
non femina; spargit jubas per cervicem, non capillos;
membra dilatat anfractibus, saevitiae crescit
augmentis; fit grandis crudelitate, non corpore; et
singularis fera usque dum capiat praedam, fremit ore,
dentibus frendit; ferrum non suscipit, sed producit.
Verum ne quis existimet declamare nos velle de ta
libus, nos non declamare volumus, sed clamare, ut
festivitatum gaudia sint cauta vestrarum, nataliumque

vestrorum solemnitas teneat in exsultatione men
suram, epulis nostris intersit Christus, in facie prandeatur
auctoris; honestate convivii natura ipsa, quae
vos produxit, honoretur; laetitia mensae vestrae pertingat
ad pauperes, familia vestra innocentiae tripudiet
disciplina, luxus absistat, fugetur effusio; saltatricum
pestis, lenocinia cantorum, voluptatum fomenta,
ventris onera, naufragia mentium cum Herodiadis
conviviis abscindantur; ut praesens gaudium
vestrum ad laetitiam perveniat sempiternam. Hodie,
fratres, sermonem tulimus, non in Herodem tantum,
sed etiam in Herodiadem; quia satis auditor intelligit
quanta sit felicitas martyris, quando miseriam
persecutoris audierit: scire tamen nos convenit quia
et Joannes de morte sua natus est, et de natali suo

mortuus est Herodes.
SERMO CXXVIII. In divum Apollinarem episcopum et martyrem.
Beatus Apollinaris, primus sacerdotio, solus