PL 57, col. 680
Sermones (Maximus Taurinensis), J. P. Migne
fidem nostram omni veritate subnixam. Cujus
tam secura possessio est, ut furentem rideat mundum,
ut de ipsis corporis sui suppliciis glorietur.
Exuritur pro veri Dei assertione Laurentius, et
dum mundanas pariter sustinet flammas, perpetuum
sibi gehennae restinguit incendium. O cunctis fidelibus
optabilis cruciatus, quo illa omnis tremendi judicii
poena dissolvitur! O ignis desiderabilis, quo
piis mentibus sempiternum refrigerium comparatur!
Decoloratur quidem ignibus caro Laurentii, sed anima
martyris decoratur; labefactatur corpus, sed
spiritus convalescit, et membrorum corruptio laetantem
animam transmittit ad Deum, ut corpus quod
tormentis pro veritate non cessit, privilegio victricis
animae gloriosius reformaret. Sed videamus nunc
qua fidei patientia S. Laurentius flammarum pertulit
cruciatus. Hic igitur dum multiplicato igne, candentis
ferri adustione perfringitur, et dum diro actus
supplicio deficere jam putatur, subito indignantis
ridentisque prorupit in vocem: Versate me, inquit;
rex, manduca, jam coctum est. Quo, quaeso, crudelissimus
tortor pudore confusus est, cum inter supplicia
constituti hominis non solum nulla honoratus
est prece, sed correptione insultantis est increpatus!
Et quanto eum Laurentius ludibrio deputavit, ut cum
sibi escam opimo subtraxerat prandio, cibum adusti
sui corporis exhiberet! Haec sunt ergo, fratres,
Laurentii merita, haec martyrii ejus gloria. Ditavit
pauperes, sacramenta non perdidit, insultavit ignibus,
et mundum victor relinquens persequentis insaniam
triumphali voce damnavit.
SERMO LXXII. De eodem natali S. Laurentii levitae et martyris III.
ADMONITIO.
terribilem, sed multis fecisset imitabilem. Si ergo
nullus bonus sibi soli est bonus, nec cuiquam sapienti
sibi tantum est amica sapientia; et haec verarum
natura virtutum est, ut multum a tenebroso abducat
errore, qui earum clarus est lumine, ad erudiendum
Dei populum nulla est utilior forma, quam martyrum
invicta patientia; facilis ad exorandum fit ratio
efficax ad suadendum. Validiora tamen sunt exempla
quam verba, et plus est opere docere quam voce.
In quo excellentissimo genere doctrinae beatus martyr
Laurentius, cujus passione dies hodiernus illustris
est, qua gloriosa polleat dignitate etiam persecutores
ejus sentire potuerunt. Quam ille mirabili
fuit animi fortitudine de Christi principaliter amore
concepta; quae non solum ipsa non cederet, sed
etiam alios exemplo suae tolerantiae roboraret! Cum
enim furor Gentilis in lectissima quaeque Christi
membra saeviret, ac praecipue eos 588 qui ordinis
erant sacerdotalis impeteret, in levitam Laurentium,
tam secura possessio est, ut furentem rideat mundum,
ut de ipsis corporis sui suppliciis glorietur.
Exuritur pro veri Dei assertione Laurentius, et
dum mundanas pariter sustinet flammas, perpetuum
sibi gehennae restinguit incendium. O cunctis fidelibus
optabilis cruciatus, quo illa omnis tremendi judicii
poena dissolvitur! O ignis desiderabilis, quo
piis mentibus sempiternum refrigerium comparatur!
Decoloratur quidem ignibus caro Laurentii, sed anima
martyris decoratur; labefactatur corpus, sed
spiritus convalescit, et membrorum corruptio laetantem
animam transmittit ad Deum, ut corpus quod
tormentis pro veritate non cessit, privilegio victricis
animae gloriosius reformaret. Sed videamus nunc
qua fidei patientia S. Laurentius flammarum pertulit
cruciatus. Hic igitur dum multiplicato igne, candentis
ferri adustione perfringitur, et dum diro actus
supplicio deficere jam putatur, subito indignantis
ridentisque prorupit in vocem: Versate me, inquit;
rex, manduca, jam coctum est. Quo, quaeso, crudelissimus
tortor pudore confusus est, cum inter supplicia
constituti hominis non solum nulla honoratus
est prece, sed correptione insultantis est increpatus!
Et quanto eum Laurentius ludibrio deputavit, ut cum
sibi escam opimo subtraxerat prandio, cibum adusti
sui corporis exhiberet! Haec sunt ergo, fratres,
Laurentii merita, haec martyrii ejus gloria. Ditavit
pauperes, sacramenta non perdidit, insultavit ignibus,
et mundum victor relinquens persequentis insaniam
triumphali voce damnavit.
SERMO LXXII. De eodem natali S. Laurentii levitae et martyris III.
ADMONITIO.
terribilem, sed multis fecisset imitabilem. Si ergo
nullus bonus sibi soli est bonus, nec cuiquam sapienti
sibi tantum est amica sapientia; et haec verarum
natura virtutum est, ut multum a tenebroso abducat
errore, qui earum clarus est lumine, ad erudiendum
Dei populum nulla est utilior forma, quam martyrum
invicta patientia; facilis ad exorandum fit ratio
efficax ad suadendum. Validiora tamen sunt exempla
quam verba, et plus est opere docere quam voce.
In quo excellentissimo genere doctrinae beatus martyr
Laurentius, cujus passione dies hodiernus illustris
est, qua gloriosa polleat dignitate etiam persecutores
ejus sentire potuerunt. Quam ille mirabili
fuit animi fortitudine de Christi principaliter amore
concepta; quae non solum ipsa non cederet, sed
etiam alios exemplo suae tolerantiae roboraret! Cum
enim furor Gentilis in lectissima quaeque Christi
membra saeviret, ac praecipue eos 588 qui ordinis
erant sacerdotalis impeteret, in levitam Laurentium,