PL 59, col. 437
De vita contemplativa (Julianus Pomerius), J. P. Migne
pastores facti suscipimus; et nos ipsos pascimus,
quando non gregum utilitati prospicimus, sed
quid foveat et augeat nostras voluptates attendimus.
Lac et lanas ovium Christi, oblationibus quotidianis
ac decimis fidelium gaudentes accipimus, et
curam pascendorum gregum ac reficiendorum, a quibus
perverso ordine volumus pasci, deponimus. Non
sanamus spirituali consilio peccatis infirmum, non
sacerdotali ope consolidamus aut reficimus diversis
tribulationibus fractum, non ad viam salutis revocamus
errantem, non requirimus sollicitudine pastorali
veniae desperatione jam perditum; ad hoc tantum
potentes effecti, ut nobis in subjectos dominationem
tyrannicam vindicemus; non ut afflictos
contra violentiam potentium, qui in eos ferarum
more saeviunt, defendamus.
4.
Inde est quod tam a potentibus hujus mundi
quam a nobis, quod pejus est, nonnulli graviter fatigati
depereunt, quos se de manu nostra Dominus
requisiturum terribiliter comminatur, dicens: Requiram
oves meas de manu pastorum, et cessare eos faciam,
ut ultra non pascant [(Ezech. XXXIV, 20)]
. Quod quid est
aliud quam, pastores qui semetipsos, non gregem meum
pascunt, sublimitate suae dignitatis exspoliem; et inter
reprobos, quia honorem suum noluerunt custodire,
projiciam? Horum et his similium consideratione
perterritus: Timor et tremor ceciderunt super me, et
contexerunt me tenebrae, et dixi: Quis dabit mihi pennas
sicut columbae, et volabo, et requiescam [(Psal. LIV,
6, 7)]
? Et hoc est totum propter quod imperitiae meae
ac futuri finis recordatus ingemui, et volui, sarcina
episcopatus mei deposita, elongare fugiens, et manere
in solitudine, et ibi exspectare Dominum, qui
me salvum faceret a pusillanimitate mea, et ab ipsa
intolerabilium mihi sollicitudinum tempestate.
CAPUT XXII. Quod secundum sermonem prophetae, culpa sua pereant, qui sacerdotum increpationes vel admonitiones perversa voluntate contemnunt.
1.
Ad haec ego tunc: Sic, inquam, ista invidiosis
questibus jactas, et in suggillationem pontificum,
vel certe ipsius pontificatus exaggeras: quasi non
ubi ista legisti, quibus rationabiliter permoveris, ibi
et illa sint quae, a vobis praetermissa, breviter in
excusationem officii sacerdotalis attingam. Post illa
verba, quibus negligentium sacerdotum finis ostenditur,
de pontifice officium suum curante propheta sic
loquitur: Si autem annuntiante te ad impium ut a viis
suis convertatur, non fuerit conversus a via sua, ipse
quando non gregum utilitati prospicimus, sed
quid foveat et augeat nostras voluptates attendimus.
Lac et lanas ovium Christi, oblationibus quotidianis
ac decimis fidelium gaudentes accipimus, et
curam pascendorum gregum ac reficiendorum, a quibus
perverso ordine volumus pasci, deponimus. Non
sanamus spirituali consilio peccatis infirmum, non
sacerdotali ope consolidamus aut reficimus diversis
tribulationibus fractum, non ad viam salutis revocamus
errantem, non requirimus sollicitudine pastorali
veniae desperatione jam perditum; ad hoc tantum
potentes effecti, ut nobis in subjectos dominationem
tyrannicam vindicemus; non ut afflictos
contra violentiam potentium, qui in eos ferarum
more saeviunt, defendamus.
4.
Inde est quod tam a potentibus hujus mundi
quam a nobis, quod pejus est, nonnulli graviter fatigati
depereunt, quos se de manu nostra Dominus
requisiturum terribiliter comminatur, dicens: Requiram
oves meas de manu pastorum, et cessare eos faciam,
ut ultra non pascant [(Ezech. XXXIV, 20)]
. Quod quid est
aliud quam, pastores qui semetipsos, non gregem meum
pascunt, sublimitate suae dignitatis exspoliem; et inter
reprobos, quia honorem suum noluerunt custodire,
projiciam? Horum et his similium consideratione
perterritus: Timor et tremor ceciderunt super me, et
contexerunt me tenebrae, et dixi: Quis dabit mihi pennas
sicut columbae, et volabo, et requiescam [(Psal. LIV,
6, 7)]
? Et hoc est totum propter quod imperitiae meae
ac futuri finis recordatus ingemui, et volui, sarcina
episcopatus mei deposita, elongare fugiens, et manere
in solitudine, et ibi exspectare Dominum, qui
me salvum faceret a pusillanimitate mea, et ab ipsa
intolerabilium mihi sollicitudinum tempestate.
CAPUT XXII. Quod secundum sermonem prophetae, culpa sua pereant, qui sacerdotum increpationes vel admonitiones perversa voluntate contemnunt.
1.
Ad haec ego tunc: Sic, inquam, ista invidiosis
questibus jactas, et in suggillationem pontificum,
vel certe ipsius pontificatus exaggeras: quasi non
ubi ista legisti, quibus rationabiliter permoveris, ibi
et illa sint quae, a vobis praetermissa, breviter in
excusationem officii sacerdotalis attingam. Post illa
verba, quibus negligentium sacerdotum finis ostenditur,
de pontifice officium suum curante propheta sic
loquitur: Si autem annuntiante te ad impium ut a viis
suis convertatur, non fuerit conversus a via sua, ipse