PL 61, col. 232

oris aut pectoris divitias coegisti. Omnium poetarum
floribus spiras, omnium oratorum fluminibus exundas,
philosophiae quoque fontibus irrigaris, peregrinis
etiam dives litteris, Romanum es Atticis favis imples.
Quaeso te, ubi tunc tributa sunt, cum Tullium
et Demosthenem perlegis? vel jam usitatiorum de
saturitate fastidiens lectionum, Xenophontem, Platonem,
Catonem, Varronemque perlectos revolvis;
multosque praeterea, quorum nos forte nec nomina,
tu etiam volumina tenes? Ut istis occuperis, immunis,
et liber; ut Christum, hoc est, sapientiam Dei discas,
tributarius et occupatus es. Vacat tibi ut philosophus
sis; non vacat ut Christianus sis. Verte
potius 92 sententiam, verte facundiam. Nam animi
philosophiam non deponas licet, dum eam fide condias

et religione; consertis utare sapientium, ut
sis Dei philosophus, et Dei vates, non quaerendo,
sed imitando Deum, sapiens; ut non tam lingua quam
vita eruditus, tam disseras magna quam facias.
7.
Esto Peripateticus Deo, Pythagoreus mundo;
verae in Christo sapientiae praedicator, et tandem tacitus
vanitati, perniciosam istam inanium dulcedinem
litterarum, quasi illos patriae oblitteratores de baccarum
suavitate Lotophagos et Sirenarum carmina,
blandimentorum nocentium cantus evita. Et quia licet
quaedam plerumque de inanibus fabulis, ut de
vulgaribus aliqua proverbiis, in usum veri ac serii
sermonis assumere, dicam non litteras tantum, sed
et omnes rerum temporalium species nobis esse Lotophagos
vel Sirenas. Nam et voluptatum pestifera

dulcedo, patriae nobis oblivionem facit, cum homini
Deum, qui est patria omnium communis, obliterat;
et illecebrae cupiditatum illam Sirenarum fabulam
veritate cladis imitantur. Nam quod illae Sirenae fuisse
finguntur, id verae sunt illecebrae cupiditatum, et
blandimenta vitiorum habentia in specie lenocinium,
in gustu venenum; quorum usus in crimine,
pretium in morte numeratur. Has oportet ultra Ulyssis
astutiam cauti, non auribus tantum, sed oculis
obseratis et animo, quasi navigio praetervolante fugiamus,
ne sollicitati delectatione letifera, in criminum
saxa rapiamur; et scopulo mortis adfixi, naufragium
salutis obeamus.
8.
Atque utinam vel nudis nobis ex istius mundi
salo liceat evadere, si in tempore isto, quo in fragilitate

corporea, et possessionum lubrico, tamquam in
navigii fatiscentis infida compage fluitamus, exuere
nos ad enatandum impedimentis angentibus quasi vestibus
madidis; et fidem salutarem, qua in virtute
Christi Dei vexillo crucis nitimur, quasi tabulam perfugii
meminerimus invadere; ut de rebus fluentibus
spem solidam comparemus, et de noxia cupiditatum
materia aliquid ad innocentiam salutemque rapiamus.