PL 61, col. 617

Molitus est expellere,
Ut fune rupto quo cohaerebat rati,
Dimitteretur aequori.
Sed plurimorum voce victus obvia,
Ab utroque mansit irritus,
Quia praevalebat omnium sententia
Autore Christo fortior,
Ut mox salubri barca perfugio foret
Puppi superstes obrutae.
Inusitata naufragii facies erat,
Mors navis, et pax aequoris.
573-574 Foris sedebat in freto tranquillitas,
In nave tempestas erat.
Non saxa classem, non procella fregerat:
Sed his vetustas fortior
Clavante ferro firma ligni robora
Aevo terente solverat.
Coelum serenis enitebat vultibus,
Astris renidebat mare.
Verum quid illis laeta ventorum simul
Pelagique praestabat quies,
Quos deserebat in profundo marmoris
Vectura dilapsae ratis?
Bibit unda navem, navis undam combibit,
Sorbentur, et sorbent aquae.
Inebriati navitae potu salis,
Tristi necantur crapula.
Ridebat aliis mitis unda navibus,
Unique saevibat rati.
Sed in periclo plurimorum cernere est
Coelestis actum examinis.
Commune cunctos una quos navis vehit
Periculum mortis manet;
Et ecce variis dividuntur casibus,
Ad mortem et ad vitam dati.
Quod ne putetur forte permixtim bonis
Simul tributum vel malis,
Constat perisse Christianum neminem,
Et interisse perfidos.
Namque aut maligno corde Judaeus perit,
Reus aut superbi schismatis.
Quemcumque Christi recta signavit fides,
Hunc vita cognovit suum.
Tamen fuere Christianis additi,
Necdum hoc sacrati nomine,
Quos de profundo juncta servavit fuga,
Quia Christianis haeserant.
Nam cum infideli plebe navigantium
Nullus fidelis mersus est.
Ut clara magni veritas mysterii
Ostendit in paucis Deus,
Quod fine mundi dividendis gentibus
Discrimen in cunctos erit,