PL 61, col. 616

Absente tunc luna polo;
571-572 Navem repente temporis longo putrem
Usus vehendi deserit,
Lateramque laxis solvitur compagibus,
Undasque rimis accipit.
Cunctis soporem suaserat tranquillitas,
Tantum gubernator vigil
Labente blandis classe securus vadis
Iter secabat spumeum,
Et fortiores provehendis cursibus
Auras vocabat sibilo.
Interea navis altius decrescere
Crescente pletura sui,
Tabulisque sese latius laxantibus
Incurrit unda largior;
Quibusque nulli de salo fluctus erant
In nave fluctus nascitur,
Et dormientum membra jam subterluens
Udo rigore suscitat.
Ut sensit unus, mox et alter, omnibus
Formido somnum discutit.
Timent pavore mortis, et causas adhuc
Timoris ignorant sui.
Qua miseri fugiant pelagus infestum via?
Merguntur in navi sua.
Si concitata ferveant ventis freta,
Navi teneretur salus;
Intra carinae viscera infuso mari,
Quo vita captetur loco?
Quis portus illis, queis et in navi mare est,
Quod intus pressos enecat?
Sed aura, portus, et salus cunctis Deus
Manum paternam porrigit,
Et inter alta medii dorsa gurgitis,
Pietatis expandit sinum,
Quo abrupta mortis incidentes excipit,
Et in vado vitae locat.
Scapham sequacem quadriremis machinae
Ad hanc opem paraverat:
Ut quos ab illa plebe navigantium
Servare legisset Deus,
Susciperet illa, quae dehiscentem mari
Classem adnatabat comminus.
Hanc ipse navis rector, et cum littore
In alta primo solveret,
Novatianus ille, discissam fidem
In corde portans naufrago,
Homo mortis, et apta morti cogitans
De more suo voluit,
Ut esset onerum portio, in navem suam
Properat statim conscendere;
Et cum periclo stringeretur ultimo,