PL 87, col. 1106

ad rationum studia convenientibus, ille prostratus
humo, cingulo simul opertorioque abjecto poscet
veniam negligentiae suae. Hoc etiam is ab officio
regredientibus exhibebit. Similiter quoque et refectionis
tempore coram refectorio astabit vultu deposito
et habitu, quousque fratrum compassione solatus
veniam percipiat, quam deposcit. Cum excommunicato
nullus loquatur, neque qualibet eum compassione vel
miseratione refoveat, neque ad contradictionem vel
superbiam confortare praesumat. Quaelibet causa in
conventu communi fratrum est ventilanda, et juste
ac subtiliter perscrutandum, ne fortasse dolositate
et malitia senioris innocens junior opprimatur. Abbati
vel praeposito juxta personarum acceptionem
non liceat judicare, neque aliquem fraudulenter vel

injuste damnare; sed, ut dictum est, spiritalium et
veridicorum fratrum hujuscemodi rebus est retinenda
sententia, qui sibi Dei judicium ponentes prae oculis,
non permittant pessime opprimere animam innocentis.
CAPUT XV. De clamosis et lascivis.
Clamosum in locutione monachum, aut iracundum,
ridiculosum, subsannatorem, sive detractorem, esse
non decet. Qui hujusmodi est, et saepe castigatus
non fuerit emendatus, flagellis verberibusque curandus
est, et acriter emendandus, crebraque curiositate
et industria a vitio reducendus. Lascivus,
petulans et superbus, saepius suspendatur a cibo, et
biduanis sive triduanis maceretur inediis, operisque

adjectione conficiatur; sermone et colloquio castigetur.
Si ista perpessus saepe, minime fuerit correctus,
plagis emendetur instantius, reclusionisque
divinae coarctetur angustiis, brevissime panis et aquae
esu sustentandus, donec se spondeat a vitio recessurum.
Inobedientem, murmuratorem, contradictorem,
sive furtivis comestionibus atque bibitionibus
vacantem, suprascripta coercebit sententia, et in
omnibus monachorum excessionibus congrua animadversio
adhibenda est secundum abbatis et seniorum
judicium, conveniens negligentiae, aetati, sive
personae; eritque summa discretione providendum,
ne gravia pro levibus inferantur, aut e contrario pro
maximis levis et parva ultio erogetur. Mensura namque

et pondere aequo, justitiaque pia, et miseratione,
continuo Pater vel praepositus debet excellere, ut sic
vulnus curet aegroti, quatenus salutem, et non debilitatem
inferat membri, quia sicut subditorum vitia
per praepositos, ita et praepositorum negligentias per
semetipsum Deus judicabit.
CAPUT XVI. De menduce, fure, et percussore monacho.
Mendacem, furem, percussorem quoque et perjurum,
quod Dei servum non decet, corripi primum
a senioribus verbis oportet, ut recedat a vitio. Post
haec si nec sic se emendare distulerit, tertio coram
fratribus convenietur, ut desistat tantisper errare.
Si nec sic se emendaverit, flagelletur acerrime, et
trium mensium spatio excommunicationis vindictata