PL 88, col. 163

Malueram potius cui carmina ferre salutis,
Perverso voto flere sepulcra vocor,
Hoc recubant tumulo venerandi membra Leonti,
Quem sua pontificem fama sub astra levat,
Nobilitas altum ducens ab origine nomen,
Quale genus Romae forte senatus habet.
Et quamvis celso flueret de sanguine patrum,
Hic propriis meritis crescere fecit avos.
Regum summus amor, patriae caput, arma parentum,
Tutor amicorum, plebis et urbis honor.
Templorum cultor, tacitus largitor egentum,
Susceptor peregrum, distribuendo cibum.
Longius extremo si quis properasset ab orbe,
Advena mox vidit, hunc ait esse patrem;
Ingenio vivax, animo probus, ore serenus,
Et mihi qualis erat, pectore flente loquor,
Hunc habuit clarum, qualem modo Gallia nullum,
Nunc humili tumulo culmina celsa jacent.
Placabat reges, recreans moderamine cives,
Gaudia tot populis, heu! tulit una dies.
Lustra decem felix et quatuor insuper annos,
Vixit, et aurorae lumine raptus obit.
Funeris officium magni solamen amoris,
Dulcis adhuc cineri dat Placidina tibi.
CAPUT XI. Epitaphium Victoriani abbatis monasterii Agaunensis.
Quisquis ab occasu properas huc, quisquis ab ortu,
Munus in hoc tumulo, quod venereris, habes.
Respice ditatum coelesti dote talentum,
Cujus semper habet pectoris arca Deum.
Religionis apex, vitae decus, arma salutis,
Eximius meritis Victorianus adest.
Dignum opus exercens, qui fructificante labore,
Cunctis, non soli vixit in orbe sibi.
Plurima per patriam monachorum examina fundens,
Floribus aeternis mellificavit apes,