PL 88, col. 747
Vita S. Columbae (Adamnanus Hiiensis), J. P. Migne
aqua non inveniebatur locis, Sanctus ad proximam
declinans rupem, flexis genibus paulisper oravit. Et
post orationem surgens, ejusdem rupis fontem benedixit,
de qua consequenter aqua ebulliens abundanter
fluxit, in qua continuo infantulum baptizavit,
de quo et baptizato haec vaticinans intulit verba,
inquiens: « Hic puerulus usque ad extremam longaevus
vivet aetatem; in annis juvenilibus carnalibus
desideriis satis serviturus, et deinceps Christianae
usque in exitum militiae mancipandus; in bona
senectute ad Dominum emigrabit. » Quae omnia eidem
viro juxta sancti contigerunt vaticinium, et
qui fonticulus adhuc sancti nomine Columbae ibidem
pollens cernitur.
X.
Alio in tempore, vir beatus cum in Pictorum
provincia per aliquot demoraretur dies, audiens in
plebe gentili de aliquo fonte divulgari famam, quem
quasi divinum stolidi homines, diabolo eorum obcaecante
sensus, venerabantur; nam de eodem fonticulo
bibentes, aut in eo manus vel pedes de
industria lavantes, daemoniaca, Deo permittente,
percussi arte, aut leprosi, aut lusci, aut etiam debiles,
aut quibuscunque aliis infestati infirmitatibus
revertebantur, ob quae omnia seducti gentiles, divinum
fonti deferebant honorem; quibus compertis,
Sanctus alia die intrepidus accessit ad fontem. Quod
videntes Magi, quos ipse saepe confusos et victos a
se repellebat, et valde gavisi sunt, scilicet putantes
eum similia illius nocuae tactu aquae passurum.
Ille vero inprimis, elevata manu sancta, cum invocatione
Christi nominis, manus lavat et pedes,
tum deinde cum sociis de eadem a se benedicta bibit,
ex illaque die daemones ab eodem recesserunt
fonte, et non solum nulli nocere permissus est, sed
etiam post Sancti benedictionem, et in eo lavationem,
multae in populo infirmitates per eumdem sanatae
sunt fontem.
XI.
Alio in tempore, vir sanctus in mari periclitari
coepit: totum namque vas navis valde concussum
magnis undarum cumulis fortiter ferebatur, grandi
undique insistente ventorum tempestate. Nautae
tum forte Sancto cum illis exhaurire conanti, aiunt:
« Quod nunc agis, non magnopere nobis proficit
periclitantibus; exorare potius debes pro pereuntibus. »
Quo audito, aquam cessat amaram exinanire,
dulcem vero et intentam precem coepit ad Dominum
fundere Mirum dictu, eodem horae momento,
quo Sanctus in prora stans extensis ad coelum palmis
Omnipotentem exoravit, tota aeris tempestas,
et maris saevitia dicto citius sedata cessavit; et statim
serenissima tranquillitas supersecuta est. Qui
vero erant in navi, obstupefacti, cum magna admiratione
referentes gratias glorificaverunt Dominum
in sancto et praedicabili viro.
XII.
Alio quoque in tempore, saeva nimis insistente
et periculosa tempestate, sociis, ut pro eis
Dominum Sanctus exoraret, inclamantibus, hoc
eis dedit responsum, dicens: « Hac in die non
declinans rupem, flexis genibus paulisper oravit. Et
post orationem surgens, ejusdem rupis fontem benedixit,
de qua consequenter aqua ebulliens abundanter
fluxit, in qua continuo infantulum baptizavit,
de quo et baptizato haec vaticinans intulit verba,
inquiens: « Hic puerulus usque ad extremam longaevus
vivet aetatem; in annis juvenilibus carnalibus
desideriis satis serviturus, et deinceps Christianae
usque in exitum militiae mancipandus; in bona
senectute ad Dominum emigrabit. » Quae omnia eidem
viro juxta sancti contigerunt vaticinium, et
qui fonticulus adhuc sancti nomine Columbae ibidem
pollens cernitur.
X.
Alio in tempore, vir beatus cum in Pictorum
provincia per aliquot demoraretur dies, audiens in
plebe gentili de aliquo fonte divulgari famam, quem
quasi divinum stolidi homines, diabolo eorum obcaecante
sensus, venerabantur; nam de eodem fonticulo
bibentes, aut in eo manus vel pedes de
industria lavantes, daemoniaca, Deo permittente,
percussi arte, aut leprosi, aut lusci, aut etiam debiles,
aut quibuscunque aliis infestati infirmitatibus
revertebantur, ob quae omnia seducti gentiles, divinum
fonti deferebant honorem; quibus compertis,
Sanctus alia die intrepidus accessit ad fontem. Quod
videntes Magi, quos ipse saepe confusos et victos a
se repellebat, et valde gavisi sunt, scilicet putantes
eum similia illius nocuae tactu aquae passurum.
Ille vero inprimis, elevata manu sancta, cum invocatione
Christi nominis, manus lavat et pedes,
tum deinde cum sociis de eadem a se benedicta bibit,
ex illaque die daemones ab eodem recesserunt
fonte, et non solum nulli nocere permissus est, sed
etiam post Sancti benedictionem, et in eo lavationem,
multae in populo infirmitates per eumdem sanatae
sunt fontem.
XI.
Alio in tempore, vir sanctus in mari periclitari
coepit: totum namque vas navis valde concussum
magnis undarum cumulis fortiter ferebatur, grandi
undique insistente ventorum tempestate. Nautae
tum forte Sancto cum illis exhaurire conanti, aiunt:
« Quod nunc agis, non magnopere nobis proficit
periclitantibus; exorare potius debes pro pereuntibus. »
Quo audito, aquam cessat amaram exinanire,
dulcem vero et intentam precem coepit ad Dominum
fundere Mirum dictu, eodem horae momento,
quo Sanctus in prora stans extensis ad coelum palmis
Omnipotentem exoravit, tota aeris tempestas,
et maris saevitia dicto citius sedata cessavit; et statim
serenissima tranquillitas supersecuta est. Qui
vero erant in navi, obstupefacti, cum magna admiratione
referentes gratias glorificaverunt Dominum
in sancto et praedicabili viro.
XII.
Alio quoque in tempore, saeva nimis insistente
et periculosa tempestate, sociis, ut pro eis
Dominum Sanctus exoraret, inclamantibus, hoc
eis dedit responsum, dicens: « Hac in die non