PL 88, col. 958
Regula Magistri (Auctor incertus), J. P. Migne
sed magis benedicere; persecutionem pro justitia
sustinere, non esse superbum, non vinolentum, non
multum edacem, non somnolentum, non pigrum, non
murmuriosum, spem suam Deo committere: bonum
aliquid in se cum viderit, a Deo factum magis quam
a se existimet; malum a se factum judicet, et sibi
et diabolo imputet: desideria sua a Deo perfici optare:
substantiam suam non in solo labore manuum
suarum, sed plus a Deo sperare: diem judicii timere,
gehennam expavescere: vitam aeternam et Jerusalem
sanctam desiderare: mortem quotidie ante oculos
suspectam habere: actus vitae suae omni hora
custodire: in quovis loco a Deo se respici pro certo
scire; cogitationes malas cordi suo advenientes ad
Christum mox allidere debere: os suum a malo vel
pravo eloquio custodire; multum loqui non amare;
verba vana aut risui apta non ex toto loqui; risum
multum aut excussum non amare; lectiones sanctas
libenter audire; orationi frequenter incumbere;
mala sua praeterita cum lacrymis vel gemitu Deo
confiteri in oratione quotidie: de ipsis malis de caetero
emendare: desideria carnis non perficere:
voluntatem propriam non audire: obedientiam admonitione
abbatis parere: non cupere dici se sanctum
antequam sit, sed prius esse quod verius dicatur,
et sic dici debere. Praecepta Dei factis quotidie
adimplere; castitatem amare; nullum odire; zelum
non habere; invidiam non exercere; contentionem
non amare: ante solis occasum cum inimico redire
in gratiam; omnibus bonis ex toto corde obedire; et
de Deo nunquam desperare.
Ecce haec ars est sancta, quam ferramentis debemus
spiritalibus operari: quae ars sancta cum fuerit
a vobis die noctuque incessabiliter adimpleta, et
cum unusquisque in diem judicii Domino Deo futurorum
et factorum suorum opera signaverit, tunc
haec ars, quae ex Dei voluntate descendit, cum a
nobis perfecta et inculpabiliter Domino fuerit in die
judicii reconsignata, illa merces nobis a Domino
repensetur, quam nobis fidelis Dominus promittit,
quae praeparatur sanctis, et Deum timentibus, et haec
praecepta factis implentibus; habitandi in perpetuo
terram, septies argento lucidiorem: de cujus camera
coeli non istius solis vel lunae, non stellarum candor,
sed ipsius Dei perpetua majestas lucebit. In cujus
terrae fulgore mellis et lactis, vini et olei flumina
in aeternum currentia praeparantur. In quorum ripis
diversarum fructus arborum varios et diversos duodecies
in annum nascentes, non cultura hominis,
sed abundantia Deitatis, qui non fame delectant ad
vescendum, vel esurie appetuntur ad manducandum,
sed postquam oculi nostri ipso visu fuerint saginati,
insuper unicuique hoc sapit in os quo fuerit delectatus.
Sonant ibidem jugiter super ripas illorum fluminum
posita organa hymnorum: quae ad laudem
regis ab angelis psallentibus simul sanctis archangelis
decantantur: quarum dulcedine vocum ita
sanctorum delectantur auditus, ut ipsa modulatione
canoris nimia delectatione garrula mens plus
sustinere, non esse superbum, non vinolentum, non
multum edacem, non somnolentum, non pigrum, non
murmuriosum, spem suam Deo committere: bonum
aliquid in se cum viderit, a Deo factum magis quam
a se existimet; malum a se factum judicet, et sibi
et diabolo imputet: desideria sua a Deo perfici optare:
substantiam suam non in solo labore manuum
suarum, sed plus a Deo sperare: diem judicii timere,
gehennam expavescere: vitam aeternam et Jerusalem
sanctam desiderare: mortem quotidie ante oculos
suspectam habere: actus vitae suae omni hora
custodire: in quovis loco a Deo se respici pro certo
scire; cogitationes malas cordi suo advenientes ad
Christum mox allidere debere: os suum a malo vel
pravo eloquio custodire; multum loqui non amare;
verba vana aut risui apta non ex toto loqui; risum
multum aut excussum non amare; lectiones sanctas
libenter audire; orationi frequenter incumbere;
mala sua praeterita cum lacrymis vel gemitu Deo
confiteri in oratione quotidie: de ipsis malis de caetero
emendare: desideria carnis non perficere:
voluntatem propriam non audire: obedientiam admonitione
abbatis parere: non cupere dici se sanctum
antequam sit, sed prius esse quod verius dicatur,
et sic dici debere. Praecepta Dei factis quotidie
adimplere; castitatem amare; nullum odire; zelum
non habere; invidiam non exercere; contentionem
non amare: ante solis occasum cum inimico redire
in gratiam; omnibus bonis ex toto corde obedire; et
de Deo nunquam desperare.
Ecce haec ars est sancta, quam ferramentis debemus
spiritalibus operari: quae ars sancta cum fuerit
a vobis die noctuque incessabiliter adimpleta, et
cum unusquisque in diem judicii Domino Deo futurorum
et factorum suorum opera signaverit, tunc
haec ars, quae ex Dei voluntate descendit, cum a
nobis perfecta et inculpabiliter Domino fuerit in die
judicii reconsignata, illa merces nobis a Domino
repensetur, quam nobis fidelis Dominus promittit,
quae praeparatur sanctis, et Deum timentibus, et haec
praecepta factis implentibus; habitandi in perpetuo
terram, septies argento lucidiorem: de cujus camera
coeli non istius solis vel lunae, non stellarum candor,
sed ipsius Dei perpetua majestas lucebit. In cujus
terrae fulgore mellis et lactis, vini et olei flumina
in aeternum currentia praeparantur. In quorum ripis
diversarum fructus arborum varios et diversos duodecies
in annum nascentes, non cultura hominis,
sed abundantia Deitatis, qui non fame delectant ad
vescendum, vel esurie appetuntur ad manducandum,
sed postquam oculi nostri ipso visu fuerint saginati,
insuper unicuique hoc sapit in os quo fuerit delectatus.
Sonant ibidem jugiter super ripas illorum fluminum
posita organa hymnorum: quae ad laudem
regis ab angelis psallentibus simul sanctis archangelis
decantantur: quarum dulcedine vocum ita
sanctorum delectantur auditus, ut ipsa modulatione
canoris nimia delectatione garrula mens plus