PL 94, col. 226
Homiliae (Beda), J. P. Migne
sequacibus, sed et praesentis munera pollicetur
eximia.
Et omnis, inquit, qui reliquerit domum, vel fratres,
aut sorores, aut patrem, aut matrem, aut uxorem,
aut filios, aut agros propter nomen meum, centuplum
accipiet et vitam aeternam possidebit. Qui
enim terrenis affectibus sive possessionibus pro
Christi discipulatu renuntiaverit, quo plus in ejus
amorem [ Al., amore] profecerit, eo plures inveniet
qui se interno suscipere affectu, et suis gaudeant
sustentare substantiis: ejus nimirum professionibus
vitaeque consortes, qui se pro Christo pauperem factum
in suis domibus agrisque recipere, et majore
prorsus quam uxor, parens, frater, aut filius carnalis
devotione charitatis refovere delectentur. Centuplum
namque quod ait, non numerum amantium in
Christo, et servientium pro Christo fidelibus, sed
universitatem perfectionemque qua per charitatem
invicem serviunt, ostenditur. Cujus rei et in nobis
ipsis, fratres charissimi, saepe exemplum sumpsimus,
cum alicubi pro rerum necessitate digredientes
cuncta nobis monasteriorum habitacula, quasi
propria, patere cognovimus, cunctos in nostrum obsequium
sincerissima devotione pronos aspeximus,
et maxime in beatae memoriae Patre nostro beato
Benedicto, cujus hodie venerandam assumptionis
diem debita solemnitate recolimus, totum lectionis
hujus tenorem videmus perfectissime compleri. Derelictis
enim omnibus secutus est Christum, quando
spretis eis quae in monasterio regali acquisierat vel
acquirere valebat, cum esset nobilis natu, ad beatorum
apostolorum limina [ Al. add. Romam] peregrinaturus
advolavit, ut quia rudis adhuc in gente
Anglorum fides et Ecclesiarum institutio florebat, ibi
potius perfectam vivendi formam sumeret ubi per
summos Christi apostolos totius Ecclesiae caput eminet
eximium. Ibi ergo eruditus in Christo, illis in
partibus attonsus, ibi est monasterialibus imbutus
institutis: ibidem totum vitae suae tempus erat exacturus,
si non apostolica Domini papae prohibuisset
[ Al., prohiberet] auctoritas, qui eum propter ducendum
in [ Al. om. in] Britanniam sanctae recordationis
archiepiscopum Theodorum in patriam redire
praecepit. Nec longo post tempore etiam reges [ Al.,
per reges] saeculi, cognito virtutum ejus studio, locum
eis [ Al., ei; al., ejus] construendi monasterii
non ab aliqua minorum personarum ablatum, sed de
suis propriis donatum dare [ Al. om. dare] curabant.
Quem ille acceptum mox perfectissime juxta regularem
disciplinam interius exteriusque instituit, non
pro suo captu decreta nobis statuens, sed antiquorum
statuta certissima monasteriorum, quae in peregrinatione
didicerat, sibi suisque observanda proponens.
Nec cuilibet vestrum, fratres, grave debet
videri, si nota loquamur, sed delectabile potius
aestimare, quia vera loquimur, quando Patris nostri
spiritualia gesta narramus, cui manifesto miraculo
Dominus, quod fidelibus suis promisit, adimplevit:
quia omnis qui reliquerit domum, vel fratres, aut
eximia.
Et omnis, inquit, qui reliquerit domum, vel fratres,
aut sorores, aut patrem, aut matrem, aut uxorem,
aut filios, aut agros propter nomen meum, centuplum
accipiet et vitam aeternam possidebit. Qui
enim terrenis affectibus sive possessionibus pro
Christi discipulatu renuntiaverit, quo plus in ejus
amorem [ Al., amore] profecerit, eo plures inveniet
qui se interno suscipere affectu, et suis gaudeant
sustentare substantiis: ejus nimirum professionibus
vitaeque consortes, qui se pro Christo pauperem factum
in suis domibus agrisque recipere, et majore
prorsus quam uxor, parens, frater, aut filius carnalis
devotione charitatis refovere delectentur. Centuplum
namque quod ait, non numerum amantium in
Christo, et servientium pro Christo fidelibus, sed
universitatem perfectionemque qua per charitatem
invicem serviunt, ostenditur. Cujus rei et in nobis
ipsis, fratres charissimi, saepe exemplum sumpsimus,
cum alicubi pro rerum necessitate digredientes
cuncta nobis monasteriorum habitacula, quasi
propria, patere cognovimus, cunctos in nostrum obsequium
sincerissima devotione pronos aspeximus,
et maxime in beatae memoriae Patre nostro beato
Benedicto, cujus hodie venerandam assumptionis
diem debita solemnitate recolimus, totum lectionis
hujus tenorem videmus perfectissime compleri. Derelictis
enim omnibus secutus est Christum, quando
spretis eis quae in monasterio regali acquisierat vel
acquirere valebat, cum esset nobilis natu, ad beatorum
apostolorum limina [ Al. add. Romam] peregrinaturus
advolavit, ut quia rudis adhuc in gente
Anglorum fides et Ecclesiarum institutio florebat, ibi
potius perfectam vivendi formam sumeret ubi per
summos Christi apostolos totius Ecclesiae caput eminet
eximium. Ibi ergo eruditus in Christo, illis in
partibus attonsus, ibi est monasterialibus imbutus
institutis: ibidem totum vitae suae tempus erat exacturus,
si non apostolica Domini papae prohibuisset
[ Al., prohiberet] auctoritas, qui eum propter ducendum
in [ Al. om. in] Britanniam sanctae recordationis
archiepiscopum Theodorum in patriam redire
praecepit. Nec longo post tempore etiam reges [ Al.,
per reges] saeculi, cognito virtutum ejus studio, locum
eis [ Al., ei; al., ejus] construendi monasterii
non ab aliqua minorum personarum ablatum, sed de
suis propriis donatum dare [ Al. om. dare] curabant.
Quem ille acceptum mox perfectissime juxta regularem
disciplinam interius exteriusque instituit, non
pro suo captu decreta nobis statuens, sed antiquorum
statuta certissima monasteriorum, quae in peregrinatione
didicerat, sibi suisque observanda proponens.
Nec cuilibet vestrum, fratres, grave debet
videri, si nota loquamur, sed delectabile potius
aestimare, quia vera loquimur, quando Patris nostri
spiritualia gesta narramus, cui manifesto miraculo
Dominus, quod fidelibus suis promisit, adimplevit:
quia omnis qui reliquerit domum, vel fratres, aut