PL 94, col. 26
Homiliae (Beda), J. P. Migne
baptizat, qui Spiritum nobis tribuit et operatur in
nobis virtutes. Cujus in nobis gratiam, fratres mei,
integram semper illibatamque conservare curemus,
omni videlicet tempore bonis insistendo operibus,
sed maxime nunc cum nativitatem ipsius Domini
nostri Salvatoris proxime celebrare debemus, diligentius
solito invigilando, ut quidquid negligentiae
subripientis nobis inesse deprehenderimus, citius
abstergere satagamus: quidquid habendae virtutis
deesse nobis inspexerimus, citius acquirere studeamus,
evulsis discordiarum, vituperationum, jurgiorum,
murmurationum caeterorumque frutetis vitiorum,
plantemus in nobis charitatem, gaudium, pacem,
patientiam, bonitatem, benignitatem, fidem,
mansuetudinem, continentiam, et caetera fructus
Spiritus insignia, quatenus in illa die mundo corpore
et pura conscientia ad altare dominicum accedere,
et ejus sacrosanctis mysteriis mereamur communicare
sacramentis, qui vivit et regnat cum Patre in
unitate Spiritus sancti Deus per omnia saecula saeculorum.
Amen.
HOMILIA IV. IN FERIA SECUNDA PRIM. HEBDOM. ADVENTUS.
JOAN. I. In illo tempore Joannes testimonium perhibet
de Domino, et clamat dicens: Hic erat quem
dixi vobis, qui post me venturus est, ante me factus
est, quia prior me erat.
Redemptoris nostri praecursor, testimonium de
ipso perhibens, certitudinem humanitatis ejus pariter
et divinitatis aeternitatem manifesta voce pronuntiat.
Clamat enim dicens, sicut modo cum Evangelium
legeretur vestra fraternitas audivit: Hic erat,
quem dixi vobis, qui post me venturus est, ante me
factus est, quia prior me erat. In eo namque quod ait, qui post me venturus est,
ordinem humanae dispensationis
qua post eum natus, post eum etiam praedicaturus,
baptizaturus, signa facturus et mortem erat
passurus, insinuat. In eo vero quod subjungit, Ante
me factus est, sublimitatem ejusdem humanitatis,
quae caeteris omnibus creaturis erat merito praeferenda,
designat. Quod enim ait, Ante me, non ad
ordinem temporis, sed ad distantiam pertinet dignitatis,
juxta quod de Joseph filiis, benedicente Jacob,
scriptum est: Constituitque Ephraim ante Manassem
[(Gen. XLVIII)] ,
ubi recte potuit dicere: Manasses, qui
post me venit, ante me factus est. Id est, qui post
me natus est, potentia regni me antecessit. Quamobrem
Joannes de Domino, Qui post me, inquit,
venturus est, ante me factus est: id est, qui post
me ad praedicandum venturus est, culmine me regni
et sacerdotii perennis antecellit. Quare autem is qui
post eum venturus erat, eum dignitate antecelleret,
aperuit cum subjungit, Quia prior me erat, id est,
quia aeternus ante saecula Deus erat, propterea me,
licet posterior natus, gloria majestatis etiam in assumpta
humanitate praeibit. Exposito autem evangelista
praecursoris Domini testimonio quod de illo
perhibuerat, reddit statim suae assertionis, quod coeperat
illi dare, testimonium. Nam sequitur:
nobis virtutes. Cujus in nobis gratiam, fratres mei,
integram semper illibatamque conservare curemus,
omni videlicet tempore bonis insistendo operibus,
sed maxime nunc cum nativitatem ipsius Domini
nostri Salvatoris proxime celebrare debemus, diligentius
solito invigilando, ut quidquid negligentiae
subripientis nobis inesse deprehenderimus, citius
abstergere satagamus: quidquid habendae virtutis
deesse nobis inspexerimus, citius acquirere studeamus,
evulsis discordiarum, vituperationum, jurgiorum,
murmurationum caeterorumque frutetis vitiorum,
plantemus in nobis charitatem, gaudium, pacem,
patientiam, bonitatem, benignitatem, fidem,
mansuetudinem, continentiam, et caetera fructus
Spiritus insignia, quatenus in illa die mundo corpore
et pura conscientia ad altare dominicum accedere,
et ejus sacrosanctis mysteriis mereamur communicare
sacramentis, qui vivit et regnat cum Patre in
unitate Spiritus sancti Deus per omnia saecula saeculorum.
Amen.
HOMILIA IV. IN FERIA SECUNDA PRIM. HEBDOM. ADVENTUS.
JOAN. I. In illo tempore Joannes testimonium perhibet
de Domino, et clamat dicens: Hic erat quem
dixi vobis, qui post me venturus est, ante me factus
est, quia prior me erat.
Redemptoris nostri praecursor, testimonium de
ipso perhibens, certitudinem humanitatis ejus pariter
et divinitatis aeternitatem manifesta voce pronuntiat.
Clamat enim dicens, sicut modo cum Evangelium
legeretur vestra fraternitas audivit: Hic erat,
quem dixi vobis, qui post me venturus est, ante me
factus est, quia prior me erat. In eo namque quod ait, qui post me venturus est,
ordinem humanae dispensationis
qua post eum natus, post eum etiam praedicaturus,
baptizaturus, signa facturus et mortem erat
passurus, insinuat. In eo vero quod subjungit, Ante
me factus est, sublimitatem ejusdem humanitatis,
quae caeteris omnibus creaturis erat merito praeferenda,
designat. Quod enim ait, Ante me, non ad
ordinem temporis, sed ad distantiam pertinet dignitatis,
juxta quod de Joseph filiis, benedicente Jacob,
scriptum est: Constituitque Ephraim ante Manassem
[(Gen. XLVIII)] ,
ubi recte potuit dicere: Manasses, qui
post me venit, ante me factus est. Id est, qui post
me natus est, potentia regni me antecessit. Quamobrem
Joannes de Domino, Qui post me, inquit,
venturus est, ante me factus est: id est, qui post
me ad praedicandum venturus est, culmine me regni
et sacerdotii perennis antecellit. Quare autem is qui
post eum venturus erat, eum dignitate antecelleret,
aperuit cum subjungit, Quia prior me erat, id est,
quia aeternus ante saecula Deus erat, propterea me,
licet posterior natus, gloria majestatis etiam in assumpta
humanitate praeibit. Exposito autem evangelista
praecursoris Domini testimonio quod de illo
perhibuerat, reddit statim suae assertionis, quod coeperat
illi dare, testimonium. Nam sequitur: