PL 94, col. 592
Vita metrica S. Cuthberti (Beda), J. P. Migne
Sanguine munit iter, vultusque ad sidera et almas
Sustollit gaudens palmas, animamque supernis
Laudibus intentam laetantibus indidit astris.
CAPUT XXXVIII. Quomodo juxta prophetiam psalmi quem eo moriente cantaverunt, Lindisfarnenses sint impugnati, sed Domino juvante protecti.
Presbyter egrediens vatis pia funera moestis
Depromit sociis, tum forte canentibus hymnum
Hunc querula sub laude: Deus nos alme repellens
Destruis iratus, salvasque misertus ab hoste,
Arva moves, turbasque potens, et territa sanas
Propinasque tuis praetristia musta; sed hostis
Te duce bella ruunt, tu noxia comprimis arma,
Libera ut electi potiantur luce per aevum.
Indice tum flamma Lindisfarnensibus illam
Qua vigil e speculis pernox servaverat horam,
Aetherias pandunt vatem penetrasse sub auras.
Qui jam nocturnae tum forte sub ordine laudis
Ipsi etiam mirum ejusdem modulamine psalmi
Verbera moesta sequi Domini pia dona canebant.
Nec suspecta diu tardant praesagia, nam mox
Vatis honorifico mandantur ut alma sepulcro
Altaris dextro sub condita marmore membra;
Insistens Aquilo, niveis confisus in armis,
Hinc atque hinc adeo Lindisfarnaea perosis
Tecta quatit flabris, ut nobilis illa parentum
Progenies fesso titubaret stamine rerum.
Cedere jamque loco quam extrema subire pericli
Eligeret; nec jam longum manet ira, sed almam
Eadberchtus renovat sedato turbine pacem,
Dispersosque sacrum revocat sub ovile bidentes:
Praescius et lyrico resonabat ut ordine psalmus,
Pontificale decus plebisque instaurat honorem.
CAPUT XXXIX. Quomodo corpus ipsius post undecim sit annos sine corruptione repertum.
Conspicuique sacer solio Patris inditus haeres,
Undecimi postquam cursum transcenderat anni,
Complacuit cineres tumuli de sede beati
Elatos coram gremio levis inderet arte.
Sed canit ut psalmus, quia mors pretiosa piorum
Ante Deum, retinet calicem qui haurire salutis
Contrepidant celsi tutati nomine Regis.
Rursus et ut summo resonat lyra mystica cantu
Nec sanctum dabis, Alte, tuum corrupta videre
Aurea lucifluae pandis cui culmina vitae,
Humanis divina nitent miracula membris
Et Domini celso fulget quae jure potestas
Paricipi fidis donatur munere servis.
Intemerata sacro promuntur membra sepulcro,
Nescia quam noxae tam dirae immunia labis.
Nec durum ac rigidum saeva seu morte gravatum,
Sed veluti placidum capiunt dum pectora somnum,
Flexile jam tota corpus compage videtur.
Nec minor eximiae renitebat gratia vestis
Incorrupta solo sancti quae texerat artus.
Hanc findi placuit medium pia membra receptant.
Servatur medium signi memorabilis index.
CAPUT XL. Quomodo corpus Eadberti episcopi in tumulo viri Dei ponentes, sarcophagum illius desuper posuerunt.
Sustollit gaudens palmas, animamque supernis
Laudibus intentam laetantibus indidit astris.
CAPUT XXXVIII. Quomodo juxta prophetiam psalmi quem eo moriente cantaverunt, Lindisfarnenses sint impugnati, sed Domino juvante protecti.
Presbyter egrediens vatis pia funera moestis
Depromit sociis, tum forte canentibus hymnum
Hunc querula sub laude: Deus nos alme repellens
Destruis iratus, salvasque misertus ab hoste,
Arva moves, turbasque potens, et territa sanas
Propinasque tuis praetristia musta; sed hostis
Te duce bella ruunt, tu noxia comprimis arma,
Libera ut electi potiantur luce per aevum.
Indice tum flamma Lindisfarnensibus illam
Qua vigil e speculis pernox servaverat horam,
Aetherias pandunt vatem penetrasse sub auras.
Qui jam nocturnae tum forte sub ordine laudis
Ipsi etiam mirum ejusdem modulamine psalmi
Verbera moesta sequi Domini pia dona canebant.
Nec suspecta diu tardant praesagia, nam mox
Vatis honorifico mandantur ut alma sepulcro
Altaris dextro sub condita marmore membra;
Insistens Aquilo, niveis confisus in armis,
Hinc atque hinc adeo Lindisfarnaea perosis
Tecta quatit flabris, ut nobilis illa parentum
Progenies fesso titubaret stamine rerum.
Cedere jamque loco quam extrema subire pericli
Eligeret; nec jam longum manet ira, sed almam
Eadberchtus renovat sedato turbine pacem,
Dispersosque sacrum revocat sub ovile bidentes:
Praescius et lyrico resonabat ut ordine psalmus,
Pontificale decus plebisque instaurat honorem.
CAPUT XXXIX. Quomodo corpus ipsius post undecim sit annos sine corruptione repertum.
Conspicuique sacer solio Patris inditus haeres,
Undecimi postquam cursum transcenderat anni,
Complacuit cineres tumuli de sede beati
Elatos coram gremio levis inderet arte.
Sed canit ut psalmus, quia mors pretiosa piorum
Ante Deum, retinet calicem qui haurire salutis
Contrepidant celsi tutati nomine Regis.
Rursus et ut summo resonat lyra mystica cantu
Nec sanctum dabis, Alte, tuum corrupta videre
Aurea lucifluae pandis cui culmina vitae,
Humanis divina nitent miracula membris
Et Domini celso fulget quae jure potestas
Paricipi fidis donatur munere servis.
Intemerata sacro promuntur membra sepulcro,
Nescia quam noxae tam dirae immunia labis.
Nec durum ac rigidum saeva seu morte gravatum,
Sed veluti placidum capiunt dum pectora somnum,
Flexile jam tota corpus compage videtur.
Nec minor eximiae renitebat gratia vestis
Incorrupta solo sancti quae texerat artus.
Hanc findi placuit medium pia membra receptant.
Servatur medium signi memorabilis index.
CAPUT XL. Quomodo corpus Eadberti episcopi in tumulo viri Dei ponentes, sarcophagum illius desuper posuerunt.