PL 95, col. 193
Historia ecclesiastica (Beda), J. P. Migne
sive ripam maris, et junctis misere manibus,
pariter omnes aut ruina perituri, aut fluctibus absorbendi
deciderent. Verum ipso die, quo baptisma
fidei gens suscepit illa [ Al. add. illo], descendit
pluvia serena sed [ Al., et] copiosa, refloruit terra,
rediit [ Al., rediitque] viridantibus arvis annus laetus et
frugifer. Sicque abjecta prisca superstitione, exsufflata
idolatria, cor omnium et caro omnium exultaverunt
in Deum vivum: intelligentes, eum qui verus
est Deus, et interioribus se bonis, et exterioribus
caelesti gratia ditasse. Nam et antistes cum venisset
in provinciam, tantamque ibi famis poenam videret,
docuit eos piscando victum quaerere. Namque mare
et flumina eorum piscibus abundabant; sed piscandi
peritia genti nulla nisi ad anguillas tantum inerat.
Collectis ergo undecumque retibus anguillaribus,
homines antistitis miserunt in mare, et divina se
juvante gratia mox cepere pisces diversi generis
trecentos: quibus trifariam divisis, centum pauperibus
dederunt, centum his a quibus retia acceperant,
centum in suos usus habebant. Quo beneficio
multum antistes cor omnium in suum convertit amorem,
et libentius eo praedicante caelestia sperare
coeperunt, cujus ministerio temporalia bona sumpserunt.
Quo tempore rex Aedilualch donavit reverentissimo
antistiti Uilfrido terram octoginta septem familiarum,
ubi suos homines qui exules vagabantur,
recipere posset, vocabulo Selaeseu [ Al., Heleseu],
quod dicitur Latine Insula vituli marini. Est enim
locus ille undique mari circumdatus praeter ab occidente,
unde habet ingressum amplitudinis quasi jactus
fundae: qualis locus a Latinis peninsula, a Graecis
solet chersonesos vocari. Hunc ergo locum cum accepisset
episcopus Uilfrid, fundavit ibi monasterium,
ac regulari vita instituit, maxime ex his quos secum
adduxerat fratribus: quod usque hodie successores
ejus tenere noscuntur. Nam ipse illis in partibus annos
quinque, id est, usque ad mortem Ecgfridi regis,
merito omnibus honorabilis, officium episcopatus
et verbo exercebat et opere. Et quoniam illi rex cum
praefata [ Al., praefati] loci possessione, omnes qui
[ Al., quae] ibidem erant, facultates cum agris et hominibus
donavit, omnes fide Christi institutos, unda
baptismatis abluit; inter quos, servos et ancillas
ducentos quinquaginta: quos omnes ut [ Al., non
solum] baptizando a servitute daemonica salvavit,
[ Al. add. sed] etiam libertate donando humanae jugo
servitutis absolvit.
CAPUT XIV. Ut intercessione Osualdi regis, pestifera mortalitas sit sublata.
In quo tunc monasterio nonnulla caelestis gratiae
pariter omnes aut ruina perituri, aut fluctibus absorbendi
deciderent. Verum ipso die, quo baptisma
fidei gens suscepit illa [ Al. add. illo], descendit
pluvia serena sed [ Al., et] copiosa, refloruit terra,
rediit [ Al., rediitque] viridantibus arvis annus laetus et
frugifer. Sicque abjecta prisca superstitione, exsufflata
idolatria, cor omnium et caro omnium exultaverunt
in Deum vivum: intelligentes, eum qui verus
est Deus, et interioribus se bonis, et exterioribus
caelesti gratia ditasse. Nam et antistes cum venisset
in provinciam, tantamque ibi famis poenam videret,
docuit eos piscando victum quaerere. Namque mare
et flumina eorum piscibus abundabant; sed piscandi
peritia genti nulla nisi ad anguillas tantum inerat.
Collectis ergo undecumque retibus anguillaribus,
homines antistitis miserunt in mare, et divina se
juvante gratia mox cepere pisces diversi generis
trecentos: quibus trifariam divisis, centum pauperibus
dederunt, centum his a quibus retia acceperant,
centum in suos usus habebant. Quo beneficio
multum antistes cor omnium in suum convertit amorem,
et libentius eo praedicante caelestia sperare
coeperunt, cujus ministerio temporalia bona sumpserunt.
Quo tempore rex Aedilualch donavit reverentissimo
antistiti Uilfrido terram octoginta septem familiarum,
ubi suos homines qui exules vagabantur,
recipere posset, vocabulo Selaeseu [ Al., Heleseu],
quod dicitur Latine Insula vituli marini. Est enim
locus ille undique mari circumdatus praeter ab occidente,
unde habet ingressum amplitudinis quasi jactus
fundae: qualis locus a Latinis peninsula, a Graecis
solet chersonesos vocari. Hunc ergo locum cum accepisset
episcopus Uilfrid, fundavit ibi monasterium,
ac regulari vita instituit, maxime ex his quos secum
adduxerat fratribus: quod usque hodie successores
ejus tenere noscuntur. Nam ipse illis in partibus annos
quinque, id est, usque ad mortem Ecgfridi regis,
merito omnibus honorabilis, officium episcopatus
et verbo exercebat et opere. Et quoniam illi rex cum
praefata [ Al., praefati] loci possessione, omnes qui
[ Al., quae] ibidem erant, facultates cum agris et hominibus
donavit, omnes fide Christi institutos, unda
baptismatis abluit; inter quos, servos et ancillas
ducentos quinquaginta: quos omnes ut [ Al., non
solum] baptizando a servitute daemonica salvavit,
[ Al. add. sed] etiam libertate donando humanae jugo
servitutis absolvit.
CAPUT XIV. Ut intercessione Osualdi regis, pestifera mortalitas sit sublata.
In quo tunc monasterio nonnulla caelestis gratiae