AAS 27 (1935), p. 158
Congregationis sodalibus quasi magistra, sub patrui sacerdotis moderamine,
facta, eas ad christianae perfectionis iter arripiendum sedula perurgebat.
Decimum octavum annum agens inter Carmelitidas se Deo consecrare
peroptabat, sed patrui consilio obsequens, belgicarum Beghinarum quas
vocant, vitam Gandavi edocta, paulo post in patria Beghinagium, Episcopo
approbante, anno 1855 constituit, Sophiae nomini Mariae Teresiae nomine
suffecto. Christiana caritate acta in pauperes et periclitantes puellas maternam
curam impendens, eas a malo praeservabat et ad bonum sectandum
promovebat. Quod in se perditorum hominum iram et odium concitavit,
qui pietatis et caritatis asylum undique succenderunt, adeo ut, aedificio
totaliter combusto, sacellum tantum immune a flammis evaserit, omnium
vero seu sororum seu puellarum vita non sine evidenti divinae Providentiae
favore servata. Ex cineribus Institutum veluti frumentum in terra
mortuum, vegetius resurrexit et ita increvit, ut novam formam, locorum
et temporum adiunctis accommodatam, Patrum e S. I., praecipue Servi
Dei Pauli Ginhac, consilio, Serva Dei ei dare constituerit.
Exinde Institutum, Archiepiscopo Tolosano et Episcopo Carcassonensi
novas regulas approbantibus, nomen Societatis a Maria Auxiliatrice
assumpsit, cuius finis hisce Apostolicarum litterarum sub Piscatoris anulo
die 19 Decembris a. 1868 datarum, verbis indicatur: « Gratulamur itaque
tibi (Archiepiscopo Tolosano scribit Pontifex), quod apud te floreat altera
ex istis piarum virginum societatibus; quae paucis ab hinc annis Castelliarii
in dioecesi Carcassonensi excitata proximorumque auxilio devota,
ab Auxiliatrice Deipara sibi nomen quaesivit. Iucundissimum vero Nobis
accidit praecipua ipsam convertisse studia ad illas maxime, quae vel
naturae vitio, vel conditione sollicitiorem curam exposcunt; puellas
nempe lumine destituías et eas quae victum manu sibi quaerere coactae,
pronioribus et gravioribus procul a paterna domo sunt obnoxiae periculis ».
Societate constituta, ob franco-germanici belli pericula a. 187O Londinium
adivit. Interim ob exortas difficultates humiliter ab Instituto remotionem
est passa, et a sua causa defendenda abstinuit. In Dominae Nostrae
a caritate Instituto, cui datum est se adiungere, post .15 annos, sanctissime
anno 1889 Parisiis vita est defuncta, virtutum omnium mira exempla
relinquens.
Ea vix demortua, sanctitatis fama illico erupit. Quae, quum tractu
temporis non deferbuisset, Ordinaria auctoritate tum Carcassonae, tum
Lutetiae Parisiorum confecti sunt processus et in Urbem transmissi.
Die 12 Aprilis anno 1932 in ordinaria Congregatione actum est de scriptis
Servae Dei et die 20 eiusdem mensis super his editum est decretum. Quum
itaque, iuris ordine servato, nihil obstaret quominus ad ulteriora procedi
facta, eas ad christianae perfectionis iter arripiendum sedula perurgebat.
Decimum octavum annum agens inter Carmelitidas se Deo consecrare
peroptabat, sed patrui consilio obsequens, belgicarum Beghinarum quas
vocant, vitam Gandavi edocta, paulo post in patria Beghinagium, Episcopo
approbante, anno 1855 constituit, Sophiae nomini Mariae Teresiae nomine
suffecto. Christiana caritate acta in pauperes et periclitantes puellas maternam
curam impendens, eas a malo praeservabat et ad bonum sectandum
promovebat. Quod in se perditorum hominum iram et odium concitavit,
qui pietatis et caritatis asylum undique succenderunt, adeo ut, aedificio
totaliter combusto, sacellum tantum immune a flammis evaserit, omnium
vero seu sororum seu puellarum vita non sine evidenti divinae Providentiae
favore servata. Ex cineribus Institutum veluti frumentum in terra
mortuum, vegetius resurrexit et ita increvit, ut novam formam, locorum
et temporum adiunctis accommodatam, Patrum e S. I., praecipue Servi
Dei Pauli Ginhac, consilio, Serva Dei ei dare constituerit.
Exinde Institutum, Archiepiscopo Tolosano et Episcopo Carcassonensi
novas regulas approbantibus, nomen Societatis a Maria Auxiliatrice
assumpsit, cuius finis hisce Apostolicarum litterarum sub Piscatoris anulo
die 19 Decembris a. 1868 datarum, verbis indicatur: « Gratulamur itaque
tibi (Archiepiscopo Tolosano scribit Pontifex), quod apud te floreat altera
ex istis piarum virginum societatibus; quae paucis ab hinc annis Castelliarii
in dioecesi Carcassonensi excitata proximorumque auxilio devota,
ab Auxiliatrice Deipara sibi nomen quaesivit. Iucundissimum vero Nobis
accidit praecipua ipsam convertisse studia ad illas maxime, quae vel
naturae vitio, vel conditione sollicitiorem curam exposcunt; puellas
nempe lumine destituías et eas quae victum manu sibi quaerere coactae,
pronioribus et gravioribus procul a paterna domo sunt obnoxiae periculis ».
Societate constituta, ob franco-germanici belli pericula a. 187O Londinium
adivit. Interim ob exortas difficultates humiliter ab Instituto remotionem
est passa, et a sua causa defendenda abstinuit. In Dominae Nostrae
a caritate Instituto, cui datum est se adiungere, post .15 annos, sanctissime
anno 1889 Parisiis vita est defuncta, virtutum omnium mira exempla
relinquens.
Ea vix demortua, sanctitatis fama illico erupit. Quae, quum tractu
temporis non deferbuisset, Ordinaria auctoritate tum Carcassonae, tum
Lutetiae Parisiorum confecti sunt processus et in Urbem transmissi.
Die 12 Aprilis anno 1932 in ordinaria Congregatione actum est de scriptis
Servae Dei et die 20 eiusdem mensis super his editum est decretum. Quum
itaque, iuris ordine servato, nihil obstaret quominus ad ulteriora procedi