AAS 39 (1947), p. 528
positum, officium, munus: hoc est veritatem docere omnes, homines
recte regere ac moderari, gratum acceptumque Deo offerre
Sacrificium, atque ita admirabilem illam restituere inter summum
Creatorem ac res creatas cohaerentiam atque concordiam,
quam quidem gentium Apostolus hisce verbis perspicue indicat:
« Iam non estis hospites et advenae, sed estis cives sanctorum
et domestici Dei, superaedificati super fundamentum Apostolorum
et Prophet arum, ipso summo angulari lapide Christo
Iesu, in quo omnis aedificatio constructa crescit in templum
sanctum in Domino, in quo et vos coaedificamini in habitaculum
Dei in Spiritu ». Quamobrem societas aDivino condita Redem-2 1
ptore tum doctrina ac regimine suo, tum Sacrificio ac Sacramentis
ab eo constitutis, tum denique ministerio ab eodem
accepto, ac profusis supplicationibus et sanguine suo, non
alio contendit ac spectat, nisi ut magis in dies amplificetur
ac coagmentetur; quod profecto efficitur, cum Christus in mortalium
animis quasi instruitur ac dilatatur, et cum vicissim
mortalium animi veluti Christo aedificantur atque augentur;
ita quidem ut hoc in terrestri exsilio sacrum cotidie magis
succrescat templum, in quo divina Maiestas gratum accipit
legitimumque cultum. Quapropter in omni actione liturgica
una cum Ecclesia praesens adest divinus eius Conditor; praesens
adest Christus in augusto altaris Sacrificio, cum in administri
sui persona, tum maxime sub Eucharisticis speciebus;
praesens adest in Sacramentis virtute sua, quam in eadem
transfundit utpote efficiendae sanctitatis instrumenta; praesens
adest denique in Deo admotis laudibus ac supplicationibus,
secundum illud : « Ubi enim sunt duo vel tres congregati in
nomine meo, ibi sum in medio eorum ». Sacra igitur Liturgia2 2
cultum publicum constituit, quem Redemptor noster, Ecclesiae
Caput, caelesti Patri habet; quemque christifidelium societas
Conditori suo et per ipsum aeterno Patri tribuit; utque omnia
breviter perstringamus, integrum constituit publicum cultum
• Ephes., II, 19-22. ¿í
22 MATTH ., XVIII, 20.
recte regere ac moderari, gratum acceptumque Deo offerre
Sacrificium, atque ita admirabilem illam restituere inter summum
Creatorem ac res creatas cohaerentiam atque concordiam,
quam quidem gentium Apostolus hisce verbis perspicue indicat:
« Iam non estis hospites et advenae, sed estis cives sanctorum
et domestici Dei, superaedificati super fundamentum Apostolorum
et Prophet arum, ipso summo angulari lapide Christo
Iesu, in quo omnis aedificatio constructa crescit in templum
sanctum in Domino, in quo et vos coaedificamini in habitaculum
Dei in Spiritu ». Quamobrem societas aDivino condita Redem-2 1
ptore tum doctrina ac regimine suo, tum Sacrificio ac Sacramentis
ab eo constitutis, tum denique ministerio ab eodem
accepto, ac profusis supplicationibus et sanguine suo, non
alio contendit ac spectat, nisi ut magis in dies amplificetur
ac coagmentetur; quod profecto efficitur, cum Christus in mortalium
animis quasi instruitur ac dilatatur, et cum vicissim
mortalium animi veluti Christo aedificantur atque augentur;
ita quidem ut hoc in terrestri exsilio sacrum cotidie magis
succrescat templum, in quo divina Maiestas gratum accipit
legitimumque cultum. Quapropter in omni actione liturgica
una cum Ecclesia praesens adest divinus eius Conditor; praesens
adest Christus in augusto altaris Sacrificio, cum in administri
sui persona, tum maxime sub Eucharisticis speciebus;
praesens adest in Sacramentis virtute sua, quam in eadem
transfundit utpote efficiendae sanctitatis instrumenta; praesens
adest denique in Deo admotis laudibus ac supplicationibus,
secundum illud : « Ubi enim sunt duo vel tres congregati in
nomine meo, ibi sum in medio eorum ». Sacra igitur Liturgia2 2
cultum publicum constituit, quem Redemptor noster, Ecclesiae
Caput, caelesti Patri habet; quemque christifidelium societas
Conditori suo et per ipsum aeterno Patri tribuit; utque omnia
breviter perstringamus, integrum constituit publicum cultum
• Ephes., II, 19-22. ¿í
22 MATTH ., XVIII, 20.