AAS 43 (1951), p. 428
illisque ad quos spectant, seu spectare poterunt, nunc et in posterum
plenissime suffragari; sicque rite iudicandum esse ac definiendum; irritumque
ex nunc et inane fieri, si quidquam secus, super his, a quovis,
auctoritate qualibet, scienter sive ignoranter attentari contigerit.
Datum Romae, apud Sanctum Petrum, sub anulo Piscatoris, die
XXVIII mensis Novembris, anno MCML, Pontificatus Nostri duodecimo.
De speciali mandato Sanctissimi
Pro Domino Cardinali a publicis Ecclesiae negotiis
GILDO BRUGNOLA
Officium Regens
Pontificiis Diplomatibus expediendis.
II
VENERABILIS DEI FAMULUS IULIANUS MAUNOIR, SACERDOS PROFESSUS SOCIETATIS
IESU, BEATUS RENUNTIATUR.
PIUS PP. XII
Ad perpetuam rei memoriam — Dominus Noster Iesus Christus, munus
a Patre post resurrectionem acceptum cum apostolis communicans,
multa et praeclara promisit eis qui fidem essent accepturi : Signa, inquit,...
haec sequentur: in nomine meo daemonia eiicient; linguis Ioquentur
novis... Super aegros marius imponent et bene habebunt (Me, 16,
17-18). Interdum sane in Ecclesiae rebus gestis, temporibus potissimum
calamitosis, Dominus, qui, ut miserator et misericors medicus, optima
periculosissimis morbis adhibet medicamenta, viros tanta fide tantaque
caritate flagrantes excitavit, ut signa facere et « omnia in Christo instaurare
» a Deo meruerint. Quod quidem saeculo decimo septimo Britanniae
Armoricae felicissime contigit. Quae provincia, dudum tam religiosa
tamque prospera, sed bellis civilibus vexata et cleri incuria diu neglecta,
in miserrimam condicionem erat delapsa. Tum mirabiliter a Deo electus,
lulianus Maunoir, donis a Christo promissis cumulate ornatus — quippe
qui linguam ignotam paucissimis diebus, Beata Maria iuvante, didicerit,
daemones potenti virtute frequenter fugaverit, innumerabiles cum animorum
tum corporum morbos sanaverit — surrexit ut gigas et, signis verba
sequentibus et confirmantibus, nobilis huius provinciae faciem sic renovavit
ut « Britanniae Apostolus », ab aequalibus suis nuncupatus, agnosceretur
et praecipua causa cur regiones, vel ab eo ipso vel ab eius disci-
plenissime suffragari; sicque rite iudicandum esse ac definiendum; irritumque
ex nunc et inane fieri, si quidquam secus, super his, a quovis,
auctoritate qualibet, scienter sive ignoranter attentari contigerit.
Datum Romae, apud Sanctum Petrum, sub anulo Piscatoris, die
XXVIII mensis Novembris, anno MCML, Pontificatus Nostri duodecimo.
De speciali mandato Sanctissimi
Pro Domino Cardinali a publicis Ecclesiae negotiis
GILDO BRUGNOLA
Officium Regens
Pontificiis Diplomatibus expediendis.
II
VENERABILIS DEI FAMULUS IULIANUS MAUNOIR, SACERDOS PROFESSUS SOCIETATIS
IESU, BEATUS RENUNTIATUR.
PIUS PP. XII
Ad perpetuam rei memoriam — Dominus Noster Iesus Christus, munus
a Patre post resurrectionem acceptum cum apostolis communicans,
multa et praeclara promisit eis qui fidem essent accepturi : Signa, inquit,...
haec sequentur: in nomine meo daemonia eiicient; linguis Ioquentur
novis... Super aegros marius imponent et bene habebunt (Me, 16,
17-18). Interdum sane in Ecclesiae rebus gestis, temporibus potissimum
calamitosis, Dominus, qui, ut miserator et misericors medicus, optima
periculosissimis morbis adhibet medicamenta, viros tanta fide tantaque
caritate flagrantes excitavit, ut signa facere et « omnia in Christo instaurare
» a Deo meruerint. Quod quidem saeculo decimo septimo Britanniae
Armoricae felicissime contigit. Quae provincia, dudum tam religiosa
tamque prospera, sed bellis civilibus vexata et cleri incuria diu neglecta,
in miserrimam condicionem erat delapsa. Tum mirabiliter a Deo electus,
lulianus Maunoir, donis a Christo promissis cumulate ornatus — quippe
qui linguam ignotam paucissimis diebus, Beata Maria iuvante, didicerit,
daemones potenti virtute frequenter fugaverit, innumerabiles cum animorum
tum corporum morbos sanaverit — surrexit ut gigas et, signis verba
sequentibus et confirmantibus, nobilis huius provinciae faciem sic renovavit
ut « Britanniae Apostolus », ab aequalibus suis nuncupatus, agnosceretur
et praecipua causa cur regiones, vel ab eo ipso vel ab eius disci-